فضایل و مناقب حضرت امام حسین(علیه السلام)

 

قهرمان مبارزه با ظلم و ستم

امام حسین(علیه السلام) تنها قهرمانى است که در مبارزه با ستم و مقاومت در برابر ظلم و آسان شمردن مرگ در راه حق و عزت و شرافت انسانى گوى سبقت را از دیگران ربوده است، و درباره او ضرب المثلها ساخته و در یاد او قهرمانانى به وجود آمده است. در بزرگى و بلندى مقام والاى او، کتابها طبع و نشر شده و خطابه‏ها ایراد گردیده و اشعار بسیارى سروده‏ اند.

او بزرگ مردى است که هر فرد آزاده ‏اى که داراى همتى بلند باشد و در هر عصر و زمان بخواهد در برابر ظلم و بیدادگرى ایستادگى کند شایسته است که از آن حضرت پیروى نماید و در مکتب وى درس زندگى بیاموزد، و آن کس که از ذلت و خوارى گریزان و پذیراى ظلم و ستم نیست مى ‏بایست در جاده آن حضرت گام سپارد.

فداکارى و از خود گذشتگى امام حسین(علیه السلام) چنان بود که عقول را به حیرت واداشت و دلها را به دهشت انداخت و نفوس بشرى را از خود بى خود ساخت و قلبها را اسیر خود کرد.

کدام قهرمانى را مى ‏شناسید که در بزرگى و بلندى مقام و در مبارزه با ستم این گونه در برابر ظلم بایستد و هرگز سستى به خود راه ندهد.کدام بزرگ‏مردى را سراغ دارید که این چنین عقول و ارواح و قلوب جهانیان را مسخر خود سازد. در میان ملل جهان هرگز همانند او و حتى مشابه این پیشواى بزرگ دیده نشده است.

چنان که مى ‏بینیم، در قرنهاى عدیده و نسلهاى متوالى عظمت امام حسین بن على(علیه السلام) جهانیان را به شگفتى و حیرت واداشته، تا آنجا که نداى الهى او همچنان جاوید و سرمدى باقى مانده است. او که به تاریخ مبارزه و جهاد مردان حق جلوه ابدى و شکوه جاودانى بخشید، از بیعت با یزید بن معاویه امتناع ورزید، بدین علت که وى را مردى میگسار و سرگرم کنیزان و رامشگران و بازى با میمونها مى‏ دانست و امام معتقد بود کسى که به کفر و الحاد تظاهر کند و دین را مورد تحقیر و تمسخر قرار دهد، هرگز شایسته حکومت بر مسلمانان نخواهد بود.چنان که به مروان بن حکم مى‏فرماید: زمانى که امت اسلامى به این مصیبت گرفتار آید و مردى چون یزید حکومت مسلمین را در دست گیرد با اسلام باید خداحافظى کرد، و در جاى دیگر به برادر خود محمد بن حنفیه مى‏ گوید: به خدا سوگند، چنانچه در تمام جهان براى من هیچ گونه جایگاه و پناهگاهى وجود نداشت، باز هم اعلام مى‏ کردم که زیر بار بیعت با یزید بن معاویه نخواهم رفت.

ذکر این نکته لازم است که آن حضرت، موقعى این سخن را بیان داشت که اگر با یزید بیعت مى‏کرد، امکانات فراوان و لذایذ بى ‏شمارى در اختیارش قرار مى ‏دادند و به تعظیم و تکریم وى مى ‏پرداختند. ایادى حکومت وى را گرامى مى ‏داشتند و هرگز با اراده و فرمان او مخالفت نمى ‏کردند، و این، بدان جهت بود که یزید، به مقام و منزلت او در میان مسلمین به خوبى آگاه بود. از یک سو از مخالفت با او به شدت در هراس بود، و از سوى دیگر هشدار معاویه که قبلا به فرزند خود یزید درباره امام حسین(علیه السلام) داده و وى را از مخالفت با امام بر حذر داشته بود، او را نگران مى ‏ساخت.

امام حسین بن على(علیه السلام) که بر تمام علایق و لذایذ حیات پانهاده و هدفش مبارزه با ظلم بود، از این امر امتناع ورزید و زیر بار بیعت با یزید نرفت و فرمود: ما اهل بیت پیامبر و منبع وحى و رسالت هستیم و خاندان ما مرکز رفت و آمد فرشتگان است. خداوند ما را در آفرینش بر دیگران مقدم داشت، و ختم نبوت را در خانواده ما قرار داد. در حالى که یزید مردى فاسق و شرابخوار و قاتل است، و هرگز کسى همانند من با یک چنین فردى بیعت نخواهد کرد.

بدین ترتیب امام حسین(علیه السلام) با خانواده، همسر و فرزندان خود از مدینه خارج گشت و راه اصلى را در پیش گرفت. اهل بیت آن حضرت به وى گفتند، بهتر است از راه دیگرى حرکت کنید تا از دستیابى دیگران مصون باشید. امام(علیه السلام) از این امر خوددارى کرد. بزرگوارى او بالاتر از این بود که ناتوانى و هراسى از خود نشان دهد. پس در پاسخ آنها گفت: به خدا قسم، هرگز از راه اصلى خارج نخواهم شد، تا آنچه را که اراده خداوندى است انجام گیرد.

زمانى که حر بن یزید ریاحى در برابر امام حسین(علیه السلام) ایستاد و گفت: من به تو هشدار مى‏ دهم، چنانچه جنگ را آغاز کنى، ما نیز مبارزه خواهیم کرد، و جان خود را از دست خواهى داد، آن حضرت قاطعانه پاسخ مى‏ دهد و به وى خاطر نشان مى ‏سازد که مرگ در راه حق و رسیدن به عزت و شرف از هر چیز آسان‏تر است، و ادامه داده به وى مى ‏گوید: تو مرا به مرگ تهدید مى‏ کنى. آیا کار شما بدینجا کشیده که به کشتن من اقدام کنید؟ باز هم مى‏گویم پاسخ من همان است که برادر اوس گفته است. به این ترتیب که وى تصمیم گرفت به یارى رسول الله(صلی الله علیه و آله) برود. در این اثنا پسر عمویش وى را از کشته شدن بیم داد و گفت: به کجا مى‏روى؟ تو در این راه کشته خواهى شد. پس در پاسخ پسر عموى خود اشعارى به این شرح گفت:

سامضى و ما بالموت عار على الفتى

اذا ما نوى حقا و جاهد مسلما

اقدم نفسی لا ارید بقاءها

لتلقى خمیسا فی الوغى و عرمرما

فان عشت لم اندم و ان مت لم الم

کفى بک ذلا ان تعیش فترغما

به من مى ‏گویید، مرو، اما خواهم رفت.مى ‏گویید کشته مى ‏شوم. مگر مردن براى یک جوانمرد ننگ است؟ مردن آن وقت ننگ است که هدف انسان پست باشد و بخواهد براى آقایى و ریاست کشته بشود که مى‏ گویند به هدفش نرسید. اما براى آن کسى که به منظور اعلاى کلمه حق و در راه حق کشته مى ‏شود که ننگ نیست. زیرا در راهى قدم برمى ‏دارد که صالحین و بندگان شایسته خدا قدم برداشته‏اند. پس چون در راهى قدم برمى‏ دارد که با یک آدم هلاک شده بدبخت و گناهکار مانند یزید مخالفت مى‏کند بگذار کشته بشود. من جان خود را فدا مى ‏کنم و هرگز بقاى آن را خواستار نیستم، و به زودى در میدان جنگ شرکت خواهم کرد. شما مى ‏گویید کشته مى ‏شوم یکى از این دو حال بیشتر نیست، یا زنده مى‏مانم یا کشته مى‏ شوم. چنانچه زنده ماندم پشیمان نیستم و کسى نمى‏ گوید، تو چرا زنده ماندى. و اگر در این راه کشته بشوم، احدى در دنیا مرا ملامت نخواهد کرد، اگر بداند که در چه راهى رفته ‏ام. در حالى که براى بدبختى و ذلت تو کافى است که زندگى بکنى اما دماغت را به خاک بمالند.

حسین بن على(علیه السلام) فرمود: با صراحت مى ‏گویم. وحشت و ترس از مرگ براى من هرگز معنى و مفهومى ندارد و به خاطر پایدار ماندن مبانى شرف و فضیلت و پیروز گرداندن حق و عدل چیزى را آسان‏تر از مرگ نمى ‏یابم. مرگ در راه عزت و شرف را حیات جاوید مى ‏بینم و زندگى با ذلت و خوارى چیزى جز مرگ نخواهد بود.

و باز ادامه داده مى ‏گوید: آن کس که مرا از کشته شدن بیم مى‏ دهد چه خطا و اشتباه بزرگى مرتکب شده و چه گمان نابجایى دارد. شرافت و عزت و همت من بالاتر از آن است که با ترس و وحشت از مرگ تن به ذلت و خوارى دهم، و خود را از میدان مبارزه با ظلم و ستم دور سازم. و باز بدانها خاطر نشان مى ‏سازد که بالاترین اقدامى که مى ‏توانید انجام دهید کشتن من است، و من مى‏ گویم، مرگ در راه خدا چه گوارا و شیرین است، اما نابودى مجد و بزرگوارى و عزت من، براى شما هرگز امکان پذیر نخواهد بود. پس بدین ترتیب مرا از کشته شدن چه باک؟

او کسى است که مى‏فرماید: «موت فی عز خیر من حیاة فى ذل»، مردن با عزت و شرافت از زندگى با ذلت به مراتب بهتر است.

از شعارهاى روز عاشوراى امام حسین(علیه السلام) در واقعه کربلا یکى این است:

الموت خیر من رکوب العار

و العار اولى من دخول النار

و الله من هذا و ذا جارى

مرگ بهتر از ننگ و ننگ نیز به مراتب بهتر از آتش است، خداوند بر هر یک از این دو ناظر خواهد بود.

و آنگاه که در کربلا وى را از هر طرف به محاصره درآورده و به او پیشنهاد مى‏کنند که تسلیم حکومت شود و بیعت با یزید را گردن نهد. وى با تندى مى‏گوید: به خدا قسم که من هرگز بیعت با یزید را نمى‏ پذیرم. من هرگز نه دست ذلت به شما مى‏دهم و نه مانند بردگان فرار مى ‏کنم.

آرى این حسین بن على است که مرگ را بر زندگى با ذلت ترجیح مى ‏دهد، و براى رهایى از ننگ کشته شدن را انتخاب مى ‏کند. او در مقابل لشگر دشمن مى‏ ایستد و فریاد مى ‏زند این زنازاده پسر زنا زاده (عبید الله زیاد) مرا بر سر دوراهى نگاه داشته است. مرگ یا ذلت.آیا من تن به ذلت بدهم؟ هیهات که ما زیر بار ذلت برویم! هرگز من تن به خوارى نمى‏دهم. خدا و رسول و کسانى که در دامانهاى پاکیزه تربیت یافته‏اند، پستى را نمى‏پسندند. دور باد ذلت از کسانى که صاحب روح منیع و بینى غیرتمندند. ما هرگز بندگى فرومایگان را بر قتلگاه کریمان و رادمردان اختیار نمى ‏کنیم و مرجح نمى ‏داریم.

امام حسین(علیه السلام) با فداکارى و جانبازى به سوى مرگ مى‏ رود. فرزندان و کودکان و خانواده خود را همراه مى ‏برد، تا با جانبازى و وفادارى به عهد خود از دین جدش با آغوشى باز و روحى بخشنده و گذشت و بى آنکه کمترین تردیدى به خود راه دهد، پاسدارى و نگهبانى کند. و چنان که گویى سخنش از دل برمى‏خیزد در برابر دشمن مى‏ایستد و مى‏ گوید:

ان کان دین محمد لم یستقم

الا بنفسى فیا سیوف خذینى

چنانچه دین محمد(صلی الله علیه و آله) جز با کشتن من پایدار نمى ‏ماند، پس اى شمشیرها بر فرق من فرود آیید.

مداینى مى‏ گوید: موقعى که امام حسن(علیه السلام) با معاویه پیمان صلح را امضا کرد. امام حسین(علیه السلام) رو کرد به او و گفت: این قرار داد براى من سخت ناگوار است. بهتر آن بود که همان روش پدرم على(علیه السلام) را به اجرا در مى ‏آوردى. تا آنجا که برادرم به ناچار به این امر تن در داد. و صلح با معاویه را پذیرفت. و من هرگز خوشنود نبوده و همانند کسى که بینى او را ببرند و او درد و رنج را تحمل کند، از برادر خود اطاعت و پیروى کردم و از جان و دل پذیرفتم. ابن ابى الحدید مى‏ نویسد: سرور آزادگان و قهرمان مبارزه با ظلم و ستم و تنها کسى که درس بزرگوارى و علو همت به همه انسانها بیاموخت، و در برابر زندگى توأم با ذلت، مرگ در سایه شمشیر را انتخاب کرد، ابو عبد الله حسین بن على بن ابى طالب(علیه السلام) بود. هر چند که به وى پیشنهاد کردند و گفتند که خود و یارانش در امان خواهند بود. اما او زیر بار این ذلت نرفت و ننگ را از خود دور ساخت. او با اینکه به خوبى مى‏ دانست که ابن زیاد وى را نخواهد کشت. با این وصف بکوشید تا از دیدار با ابن زیاد، همراه با خوارى به شدت دورى جوید. و این تنها حسین بن على(علیه السلام) بود که زیر بار ستم نرفت و مرگ را برگزید. و من از یحیى بن زید علوى بصرى که خود عالمى وارسته بود شنیدم که مى‏گفت: اشعار ابى تمام که گویند درباره محمد بن حمید طائى سروده بایستى اذعان کرد که حسین بن على(علیه السلام) را در نظر داشته است:

و قد کان فوت الموت سهلا فرده

الیه الحفاظ المر و الخلق الوعر

و نفس تعاف الضیم حتى کأنه

هو الکفر یوم الروع او دونه الکفر

فأثبت فی مستنقع الموت رجله

و قال لها من تحت اخمصک الحشر

تردى ثیاب الموت حمرا فما اتى

لها اللیل الا و هی من سند س خضر

ابن ابى الحدید در شرح نهج البلاغه نیز آورده است: کدام قهرمانى را مى ‏شناسید که همانند حسین بن على(علیه السلام) این گونه از خود شجاعت و شهامت نشان داده باشد. چنان که درباره ‏اش گفته ‏اند، در واقعه کربلا آنگاه که همه برادران و فرزندان و یاران خود را از دست داد، با این وصف چون شیر مى ‏غرید و سواران نامى را به خاک هلاکت مى‏ انداخت.کدام قهرمانى را مى‏ شناسید که اندکى زیر بار ستم نرفته باشد و همانند او در برابر ستمگران تسلیم نگردد. و با اینکه به وى امان دادند، باز هم جهت نابودى ستم و ستمگران در میدان نبرد بر دشمن بتازد. فرزندان و برادران و یاران خود را در این راه فدا کند،  و سرانجام خود نیز به شهادت برسد. حسین بن على(علیه السلام) بزرگ مردى است که باید قوم عرب وى را پیشواى خود قرار دهند و همه کس درس شهامت و مبارزه با ظلم را از آن حضرت بیاموزند.

 

شجاعت امام حسین (ع)

اما درباره شجاعت و دلیرى امام حسین(علیه السلام) همین بس که نه تنها تا کنون نظیر آن از هیچ سردار جنگى و هیچ قائد و پیشوایى دیده نشده بلکه در آینده و الى الابد نیز دیده نخواهد شد. او کسى بود که در میدان نبرد همچنان با پایدارى و استقامت به مبارزه پرداخت و در نبردى عظیم با ظلم و کفر و تحمل رنج و ناراحتى بسیار دشمن را نابود ساخت و سرانجام خود نیز به شهادت رسید. برخى از راویان درباره او گفته ‏اند: در بلندى مقام و شخصیت انسانى در هیچ دوره و زمانى مانند حسین بن على(علیه السلام) دیده نشده است. وى

/ 2 نظر / 7 بازدید
سارينا

سلااااام مطمئنم اگه به من سر بزني پشيمون نميشي!امتحان کن