فضل قرآن

فضل قرآن

1-   عَلِی ، عَن أَبیهِ ، عَن عَبدِاللهِ بنِ المُغیرَةِ ، عَن سَماعَةَ بنِ مِهرانَ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ إِنَ العَزیزَ الجَبّارَ أَنزَلَ عَلَیکُم کِتابَهُ وَ هُوَ الصّادِق البارُّ ، فیهِ خَبَرُکُم وَخَبَرُمَن قَبلَکُم وَ خَبَرُمَن بَعدَکُم وَخَبَرُالسَّماءِ وَ الأَرضِ وَلَوأَتاکُم مَن یخبِرُکُم عَن ذلِکَ لَتَعَجبّتُم .

ـ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود : همانا خدای عزیز و جبار کتابش را بر شما فرود فرستاد و اواست راست گو و نیک خواه ، در آن کتاب است آگاهی از شما و آنانکه پیش از شما بودند ، و آنانکه پیش از شما بودند ، و آنانکه پس از شمایند ، و آگاهی از آسمان و زمین ، و اگر کسی نزد شما آید واز آنها بشما آگاهی دهد هر آینه شما در شگفت شوید .    

2-   مُحَمَّدبنُ یحیی ، عَن أَحمَدَبنِ مُحَمَّدِ بن عیسی ، عَن مُحَمَّدِ بنِ سِنان ، عَن أَبِی الجارُودِقالَ قالَ : أَبوُجَعفَرٍ (علیه السلام) : قال رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) : أَناَا أَوَّلُ وافِدٍ عَلَی العَزیزِ الجَبّارِ یومَ القِیامَةِ وَکِتابُهُ وَأَهلُ بَیتی ثُمَّ اُمَّتی ، ثُمَّ أَسأَلُهُم ما فَعَلتُم بِکِتابِ اللهِ وَبِأَهلِ بَیتی .

ـ حضرت باقر(علیه السلام) فرمود : رسول خدا(ص) فرمود : من نخستین کسی هستم که روز قیامت بر خدای عزیز جبار وارد شوم با کتابش و اهل بیتم ، سپس امتم (وارد شوند) پس از ایشان بپرسم چه کردید با کتاب خدا و اهل بیت من .    

3-   مُحَمَّدُ بنُ یحیی ، عَن أَحمَدَبنِ مُحَمَّدٍ ، عَن مُحَمَّدِ بنِ أَحمَدَبنِ یحیی ، عَن طَلحَةَ بنِ زَیدٍ ، عَن أَبی عَبدِاللهِ (علیه السلام) قالَ : إِنَّ هذَا القُرآنَ فیه مَنارُالهُدی وَمَصابیحُ الدُّجی فَلیجلُ جالٍ بَصَرَهُ وَ یفتَحُ لِلضِّیاءِ نَظَرَهُ فَاِنَّ التَّفَکّسرَ حَیاةُ قَلبِ البَصیرِ ، کَما یمشِی المُستَنیرُ فی الظّلُماتِ بِالنُّورِ .

ـ حضرت صادق (علبیه السلام) فرمود : همانا این قرآن (کتابی) است که در آن است جایگاه نور هدایت و چراغهای شب تار ، پس شخص تیزبین باید که در آن دقت کند و برای پرتوش نظر خویش را بگشاید، زیرا که اندیشه کردن زندگانی دل بینا است ، چنانکه آنکه جویای روشنی است در تاریکی ها بسبب نور راه پیماید .    

4-   عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن مُحَمَّدِبنِ عیسی ، عَن یونُسَ ، عَن أَبی جَمیلَةَ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ (علیه السلام) : کانَ فی وَصِیةِ أَمیرِ المؤمنینَ (علیه السلام) أَصحابَهُ : اعلَمُوا أَنَّ القُرآنَ هُدَی النَّهارِ وَ نُورُ اللَّیلِ المُظِلمِ عَلی ما کانَ مِن جَهدِ وَفاقَةٍ .

ـ امام صادق(علیه السلام) فرمود : در سفارش امیر المؤمنین (علیه السلام) بیارانش بود که : بدانید همانا قرآن راهبر روز است و پرتو افکن شب تار اگر چه (آنکس که در صدد راهنمائی شدن و کسب نورش باشد) در سختی و نداری باشد . (زیرا فقر وفاقه او را از آن باز ندارد بلکه رغبتشان را در اینباره افزون کنند زا فیض ـ ره ـ)    

5-   عَلِی ، عَن أبیهِ عَنِ النّوفَلِی ، عَن السَّکُونِی ، عَن أبی عَبدِاللهِ ، عَن آبائِهِ (علیهم السلام) قالَ : شَکا رَجُلُ إِلَی النَّبِی (صلی الله علیه و اله و سلم) وَجَعاً فی صَدرِهِ فَقالَ (صلی الله علیه و آله و سلم) : استَشفِ بِالقُرآنِ فَاِنَّ الله عَزَّوَجَلَّ یقُولُ : « وَشِفاءٌ لِما فی الصُّدوُرِ ».

ـ حضرت صادق (علیه السلام) از پدرانش (علیهم السلام) حدیث کند که مردی از درد سینه به پیغمبر (ص) شکایت کرد ، حضرت (ص) فرمود : بوسیله قرآن شفا بجوی زیرا خدای عزوجیل فرماید : « ( و این قرآن) شفاء است برای آنچه در سینه ها است » ( سوره یونس آیه 57 ).    

6-   أَبُوعَلِی الأًَشعَرِی ؛ عَن بَعضِ أَصحابِهِ ، عَن الخَشّابِ ، رَفَعَهُ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ (علیه السلام) : لاوَاللهِ لا یرجِعُ الأَمرُ وَالخِلافَةُ إِلی آلِ أَبی بَکرٍ وَعُمَرَ أَبَداً وَلا إِلی بَنی اُمیةَ أَبَداً وَلا فی وُلدِ طَلحَةَ وَالزُّبَیرِ أَبَداً وَ ذلِکَ أَنَّهُم نَبَذوُا القُرآنَ وَأَبطَلُوا السُّنَنَ وَعَطَّلُوا الأحکامَ ، وَقالَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله و سلم) : القُرآنُ هُدی مِنَ الضَّلالَةِ وَتِبیانُ مِنَ العَمی وَاستقالَةٌ مِنَ العَثرَةِ وَنُورٌ مِنَ الظُّلمَةِ وَ ضِیاءٌ مِنَ الأحداثِ وَ عِصمَةٌ مِنَ الهَلَکَةِ وَرُشدٌ مِنَ الغَوایةِ وَبَیانٌ مینَ الفِتَنِ وَبَلاغٌ مِنَ الدُّنیا إِلَی الآخِرَةِ وَفیهِ کَماُ دینِکُم وَ ما عَدَلَ أَحَدٌ عَن القُرآنِ إلّا إِلَی النّارِ .

ـ امام صادق (علیه السلام) : نه بخدا سوگند این امر خلافت هرگز در دودمان ابوبکر و عرم باز نگردد ، و نه هرگز در بنی امیه ، و نه در فرزندان طلحه و زبیر باز آید ، برای آنکه اینان قرآن را به یک سو نهادند ، و سنتها را باطل کردند ، و احکام (الهی) را تعطیل کرده (و مهمل گذاردند).

و رسولخدا (ص) فرموده است : قرآن راهنمای گمراهی است و بینائی از هر کوری است ، و سبب گذشت از لغزشها است ، و روشنی در هر تاریکی است ، و در پیشامدها ( و بدعتها) پرتوی است ف و نگاهدارنده از هر هلاکتی است و ره جوئی در هر گمراهی است ، و بیان کننده هر فتنه و اشتباهی است ، و انسانیرا از دنیای (پست بسعادتهای) آخرت رساند ، و در آنست کمال دینی شما ، و هیچکس از قرآن رو گردان نشود جز بسوی دوزخ .

   

7-  حُمَیدُبنُ زِیادٍ ؛ عَن الحَسَنِ بنِ مُحَمَّد ، عَن وُهَیبِ بنِ حَفصٍ ، عَن أَبی بَصیرٍ قالَ : سَمِعتُ أَباعَبدِاللهِ (علیه السلام) یقُولُ : إِنَّ القُرآنَ زاجرٌ وَ آمِرٌ : یأمُرُ بِالجَنَّةِ وَیزجُرُ عَنِ النّارِ .

ـ ابوبصیر گوید : شنیدم حضرت صادق (علیه السلام) میفرمود : همانا قرآن بازدارنده و فرمان دهنده است. به بهشت فرمان دهد و از دوزخ باز دارد .    

8-  عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن صالِحِ بنِ السِندِی ، عَن جَعفَرِبنِ بَشیرٍ ، عَن سَعدریال الاِسکافِ قالَ : قالَ رسُولُ (صلی الله علیه و آله) : اُعطیتُ السُّوَرَ الطّوَلَ مَکانَ النَّوراةِ وَاُعطیتُ المِئینَ مَکانَ الانجیلِ وَاُعطیتُ المَثانِی مَکانَ الزّبُورِ وَفُضِّلتُ بِالمُفَصَّلِ ثَمانٌ وَسِتّوُنَ سِورَةً وَهُوَمُهَیمِنٌ عَلی سائِرِ الکتُتُبِ وَالتَّوراةُ لِموُسی وَالاِنجیلُ لِعیسی والزَّبوُرُ لِداوُدَ .

ـ سعد اسکاف از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) حدیث کند که فرمود : بمن سوره های طولانی داده شده بجای تورات ، و سوره های صد آیه ای داده شدم بجای انجیل . و سوره های صد آیه ای داده شدم بجای انجیل . و سوره های مثانی (تفسیر آن بیاید) بمن داده شد بجای زبور ، و سوره های مفصل (یعنی آیه کوتاه) را که شصت و هشت سوره است افزون بمن دادند و این قرآن نگهبان و گواه است بیر کتابهای دیگر و تورات از موسی (علیه السلام) است و انجیل از عیسی (علیه السلام) است و زبور از داود (علیه السلام) است .    

9-   عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن أَبیهِ ؛ وَعَلِی بنِ مُحَمَّدریال القاسانِی ف جَمیعاً ، عَنِ القاسِمِ بنِ مُحَمَّدٍ ؛ عَن سُلَیمانَ بنِ داوِدَ ، عَن سُفیانَ بنِ عُیینَةَ ، عَنِ الزُّهَرِی قالَ : قالَ عَلِی بنُ الحُسَینِ عَلَیهِمَاالسَّلامُ : لَوماتَ مَن بَینَ المَشرِقِ و المَغرِبِ لَمَا استَوحَشتُ بَعدَأَن یکُونَ القُرآنُ مَعِی . وَکانَ (علیه السلام) إذاقَرَأَ « مالِکِ یومِ الدّینِ » یکَرِّرها حَتّی کادَ أَن یموُتَ .

زهری گوید : حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمود : اگر همه مردم که ما بین مشرق و مغرب هستند بمیرند من از تنهائی هراس نکنم پس از آنکه قرآن با من باشد ، و آنحضرت (علیه السلام) شیوه اش این بود که هر گاه « مالک یوم الدین » را میخواند آنقدر آنرا تکرار میکرد که نزدیک بود بمیرد .  

/ 3 نظر / 17 بازدید
مهربون و آسمون

پیامبر: مَنْ قَامَ عَلَى مَرِيضٍ يَوْماً وَ لَيْلَةً بَعَثَهُ اللَّهُ مَعَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ الرَّحْمَنِ. بحارالانوار،ج78،ص225 هرکس یک شبانه روز از مریضی پرستاری کند خداوند روز قیامت او را با ابراهیم خلیل مبعوث می کند. خیلی ممن.ن از وب زیباتون سر بزنید...