☫ عَلِیٌّ وَلِیُّ الله ☫
وِلایَةَ عَلِیِ ابنِ اَبیطالِب حِصنی فََمَن دَخَلَ حِصنی اَمِنَ مِن عَذابی
äæíÓäϐÇä
áíä˜ ÏæÓÊÇä
ØÑÇÍ ÞÇáÈ
ËÇãä ÊÜÜÜã

کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ

شما بهترین امتى هستید که براى مردم پدیدار شده ‏اید به کار پسندیده فرمان مى ‏دهید و از کار ناپسند بازمى ‏دارید و به خدا ایمان دارید

سورة أل عمران آیه 110


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
چهارشنبه ٦ خرداد ۱۳٩٤ .:. ٧:۳٧ ‎ب.ظ .:. محب ولایت

سوره زمر (آیات 53 - 59)

اَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجِیم

قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ﴿53 وَأَنِیبُوا إِلَى رَبِّکُمْ وَأَسْلِمُوا لَهُ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَکُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ ﴿54 وَاتَّبِعُوا أَحْسَنَ مَا أُنزِلَ إِلَیْکُم مِّن رَّبِّکُم مِّن قَبْلِ أَن یَأْتِیَکُمُ العَذَابُ بَغْتَةً وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ﴿۵5 أَن تَقُولَ نَفْسٌ یَا حَسْرَتَى علَى مَا فَرَّطتُ فِی جَنبِ اللَّهِ وَإِن کُنتُ لَمِنَ السَّاخِرِینَ ﴿56 أَوْ تَقُولَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدَانِی لَکُنتُ مِنَ الْمُتَّقِینَ ﴿57 أَوْ تَقُولَ حِینَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ أَنَّ لِی کَرَّةً فَأَکُونَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ ﴿58 بَلَى قَدْ جَاءتْکَ آیَاتِی فَکَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَکْبَرْتَ وَکُنتَ مِنَ الْکَافِرِینَ ﴿59

صَدَقَ اللَّهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

بگو اى بندگان من که بر خویشتن زیاده ‏روى روا داشته ‏اید از رحمت‏خدا نومید مشوید در حقیقت ‏خدا همه گناهان را مى ‏آمرزد که او خود آمرزنده مهربان است ﴿53 و پیش از آنکه شما را عذاب در رسد و دیگر یارى نشوید به سوى پروردگارتان بازگردید و تسلیم او شوید ﴿54 و پیش از آنکه به طور ناگهانى و در حالى که حدس نمى ‏زنید شما را عذاب دررسد نیکوترین چیزى را که از جانب پروردگارتان به سوى شما نازل آمده است پیروى کنید ﴿۵5 تا آنکه [مبادا] کسى بگوید دریغا بر آنچه در حضور خدا کوتاهى ورزیدم بى‏ تردید من از ریشخندکنندگان بودم ﴿56 یا بگوید اگر خدایم هدایت مى‏ کرد مسلما از پرهیزگاران بودم ﴿57 یا چون عذاب را ببیند بگوید کاش مرا برگشتى بود تا از نیکوکاران مى‏ شدم ﴿58  [به او گویند] آرى نشانه ‏هاى من بر تو آمد و آنها را تکذیب کردى و تکبر ورزیدى و از [جمله] کافران شدى ﴿59

راست گفت خداوند باند مرتبه و عظیم


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٤ .:. ٩:٥٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن و محبت امام

مهر ورزیدن و دوست داشتن پیامبر و خاندانش یکى ازاصول اسلام است که قرآن وسنت بر آن تأکید دارند. قرآن کریم در این باره مى‏فرماید: «قل إن کان آباؤکم و ابناؤکم و إخوانکم و أزواجکم و عشیرتکم و أموال اقترفتموها و تجارة تخشون کسادها و مساکن ترضونها أحب إلیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربصوا حتى یأتى الله بأمره و الله لا یهدى القوم الفاسقین»(توبه/24): بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و بستگان شما و اموالى که بدست آورده‏اید و تجارتى که از کساد آن بیم دارید و مسکن‏هاى مورد علاقه شما، در نظرتان از خداوند و پیامبرش و جهاد در راهش محبوبتر است، در انتظار این باشید که خداوند عذابش را بر شما نازل کند، و خداوند جمعیت نافرمانبردار را هدایت نمى‏کند. و در آیه دیگر مى‏فرماید: «الذین آمنوا به و عزروه و نصروه و اتبعوا النور الذی أنزل معه أولئک هم المفلحون» (اعراف/157): کسانى که به او ایمان آورده‏اند و او را تکریم کرده و کمک نموده‏اند و از نورى که بر وى فرود آمده پیروى کرده‏اند، رستگارانند.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: مقاله, قرآن, محبت, ولایت

ÇÏÇãå ãØáÈ
سه‌شنبه ٢٥ فروردین ۱۳٩٤ .:. ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن و عصمت

کسانی که خدا و رسول خدا را اطاعت کنند، آنها با زمره افرادی که خدا به آنها نعمت داده از پیمبران و صدیقین و شهدا و صالحین بوده، و آنان بسیار رفقاى خوبى براى اینان خواهند  بود. خدای تعالى می فرمایند: «اهدنا الصراط المستقیم صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم و لا الضالین‏». خداوندا ما را براه راست راهنمائى نما، راه آن کسانیکه به آنها نعمت دادى نه راه آنان که بر آنها غضب نمودى، و گمراه شدند.

خدا به انبیاء و شهداء و صدیقین و صالحین نعمت داده است، و کسانى را که خدا به آنها نعمت داده است ضال و گمراه نخواهند بود. بنابراین انبیاء و شهداء و صدیقین و صالحین گمراه نخواهند بود، و چون هر معصیت و گناهى ضلال است لذا از آنها گناه و معصیت‏ سر نمى‏زند.

یعنى شان و مقام آنها طورى است که داراى ملکه حافظه از معصیت و گناهند و این معنى عصمت از گناه است، و نیز چون اشتباه در تلقى احکام و وحى الهى و در معارف کلیه الهیه، و در تشخیص امور جزئیه و اشتباه در تبلیغ نیز ضلال است، لذا آنها در هیچ مرحله از این مراحل دچار خبط و اشتباه نمى‏گردند، و روى این بیان عصمت آنها نیز، در دو مرحله تلقى وحى و معارف الهیه و مرحله تبلیغ و ترویج‏ خواهد بود .


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: مقاله, قرآن, عصمت
دوشنبه ٢٤ فروردین ۱۳٩٤ .:. ٩:۳٢ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَیّوبَ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ع فِی قَوْلِهِ تَعَالَى إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ قَالَ کَانَ رَسُولُ اللّهِ ص الْمُتَوَسّمَ وَ أَنَا مِنْ بَعْدِهِ وَ الْأَئِمّةُ مِنْ ذُرّیّتِی الْمُتَوَسّمُونَ وَ فِی نُسْخَةٍ أُخْرَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ عَلِیّ‏ٍ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَیّوبَ بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 317 روایه: 5

ترجمه:
امیرالمؤمنین علیه السلام درباره قول خدای تعالى (((
براى باریک بینان در آن امر نشانه هاست))) فرمود: رسول خدا صلى الله علیه و آله باریک بین بود و پس از او من و امامان از ذریه من باریک بینانیم.

شرح:

سیاق آیه شریفه درباره هلاکت قوم لوط و زیر و رو شدن دیار ایشان است و ظاهر معنى آیه این است که: دیار خراب شده قوم لوط در کناره جاده و گذرگاه است، اى مردم بافراست و باریک بینى که از آنجا میگذرید از عاقبت وخیمی که براى این مردم هرزه پیش آمد نمود، عبرت گیرید ولى تأویلش چنان بود که در این پنج روایت ذکر شد یعنى باریک بینان و عبرت گیران حقیقى امامانند و راه حق و عبرت در میان ایشان پابرجاست.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, ولایت, هدایت, اصول کافی
یکشنبه ٩ فروردین ۱۳٩٤ .:. ٧:٥۳ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیّ‏ٍ الْکُوفِیّ عَنْ عُبَیْسِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ سُلَیْمَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع فِی قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ فَقَالَ هُمُ الْأَئِمّةُ ع وَ إِنّها لَبِسَبِیلٍ مُقِیمٍ قَالَ لَا یَخْرُجُ مِنّا أَبَداً.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 317 روایه: 4

ترجمه :
امام صادق علیه السلام درباره قول خداى عز و جل (((براى باریک بینان در آن امر نشانه ‏هاست))) فرمود: ایشان ائمه هستند (((و آن در خاندان ایشان پابرجاست))) هیچگاه از میان ما خارج نشود
.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, ولایت, هدایت, اصول کافی
شنبه ۸ فروردین ۱۳٩٤ .:. ٩:۱٤ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

مُحَمّدُ بْنُ إِسْمَاعِیلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنْ حَمّادِ بْنِ عِیسَى عَنْ رِبْعِیّ بْنِ عَبْدِ اللّهِ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) فِی قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ قَالَ هُمُ الْأَئِمّةُ(ع) قَالَ رَسُولُ اللّهِ(ص) اتّقُوا فِرَاسَةَ الْمُؤْمِنِ فَإِنّهُ یَنْظُرُ بِنُورِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ فِی قَوْلِ اللّهِ تَعَالَى إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 317 روایه: 3

ترجمه :
امام باقر علیه السلام درباره قول خداى عزوجل (((براى باریک بینان در آن امر نشانه‏ هاست ))) فرمود: ایشان
ائمه علیهم السلام هستند. پیغمبر صلى الله و آله فرمود: از زیرکى مؤمن پروا کنید، زیرا که او در پرتو نور خداى عزوجل مینگرد، خداى تعالى فرموده است (((براى باریک بینان در آن امر نشانه هاست )))


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, ولایت, هدایت, اصول کافی
پنجشنبه ٦ فروردین ۱۳٩٤ .:. ۸:٢۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطّابِ عَنْ یَحْیَى بْنِ إِبْرَاهِیمَ قَالَ حَدّثَنِی أَسْبَاطُ بْنُ سَالِمٍ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع فَدَخَلَ عَلَیْهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ هِیتٍ فَقَالَ لَهُ أَصْلَحَکَ اللّهُ مَا تَقُولُ فِی قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ قَالَ نَحْنُ الْمُتَوَسّمُونَ وَ السّبِیلُ فِینَا مُقِیمٌ‏.
اصول کافى جلد 1 صفحه: 317 روایه: 2

ترجمه :
اسباط بن سالم گوید: خدمت امام صادق علیه السلام بودم از اهل (((هیت))) (شهریست بالاى فرات) وارد شد و به امام گفت:- اصلحک الله چه مى ‏فرمائید درباره قول خداى عزوجل (((براى باریک بینان در آن امر نشانه هاست؟))) فرمود: مائیم باریک بینان و آن راه در خاندان ما پابرجاست.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, ولایت, هدایت
چهارشنبه ٥ فروردین ۱۳٩٤ .:. ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ الْحَسَنِیّ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ قَالَ أَخْبَرَنِی أَسْبَاطٌ بَیّاعُ الزّطّیّ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع فَسَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ إِنّ فِی ذلِکَ لَ‏آیاتٍ لِلْمُتَوَسّمِینَ وَ إِنّها لَبِسَبِیلٍ مُقِیمٍ قَالَ فَقَالَ نَحْنُ الْمُتَوَسّمُونَ وَ السّبِیلُ فِینَا مُقِیمٌ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 316 روایه: 1

ترجمه :
1- اسباط گوید: خدمت امام صادق علیه ‏السلام بودم که مردى از آنحضرت راجع بقول خداى عزوجل (
سوره 15) (((براى باریک بینان در آن امر نشانه ‏هاست و آن قریه در راهى پابرجاست))) سؤال کرد، حضرت فرمود: مائیم باریک بینان و آن راه در خاندان ما پابرجاست.

 

 


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, هدایت, ولایت
چهارشنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩۳ .:. ٩:٠٧ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى‏ کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمّدٍ عَنْ مُعَلّى بْنِ مُحَمّدٍ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ أُورَمَةَ عَنْ عَلِیّ بْنِ حَسّانَ عَنْ عَبْدِ الرّحْمَنِ بْنِ کَثِیرٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ ع عَنْ قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الّذِینَ بَدّلُوا نِعْمَتَ اللّهِ کُفْراً الْ‏آیَةَ قَالَ عَنَى بِهَا قُرَیْشاً قَاطِبَةً الّذِینَ عَادَوْا رَسُولَ اللّهِ ص وَ نَصَبُوا لَهُ الْحَرْبَ وَ جَحَدُوا وَصِیّةَ وَصِیّهِ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 316 روایه: 4

ترجمه :
ابن کثیر: از امام صادق علیه ‏السلام راجع بقول خداى عزوجل (29- سوره 4) (((مگر آن کسان را ندیدى که نعمت خدا را به ناسپاسى تغییر دادند تا آخر آیه))) پرسیدم، فرمود: مقصود، همه قریش است، آن کسان که با رسول خدا صلى الله علیه و آله دشمنى کردند و جنگ نمودند و وصیت او را درباره جانشین انکار کردند.

باریک بینانى که خدای تعالى در کتابش ذکر فرموده که راه حق در خاندانشان پابرجاست ائمه علیهم السلام هستند

أَنّ الْمُتَوَسّمِینَ الّذِینَ ذَکَرَهُمُ اللّهُ تَعَالَى فِی کِتَابِهِ هُمُ الْأَئِمّةُ ع وَ السّبِیلُ فِیهِمْ مُقِیمٌ‏


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, هدایت, ولایت
سه‌شنبه ٢٦ اسفند ۱۳٩۳ .:. ٩:۱۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمّدٍ عَنْ مُعَلّى بْنِ مُحَمّدٍ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ جُمْهُورٍ عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ عَبْدِ الرّحْمَنِ عَنِ الْهَیْثَمِ بْنِ وَاقِدٍ عَنْ أَبِی یُوسُفَ الْبَزّازِ قَالَ تَلَا أَبُو عَبْدِ اللّهِ ع هَذِهِ الْ‏آیَةَ فَاذْکُرُوا آلاءَ اللّهِ قَالَ أَ تَدْرِی مَا آلَاءُ اللّهِ قُلْتُ لَا قَالَ هِیَ أَعْظَمُ نِعَمِ اللّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ هِیَ وَلَایَتُنَا.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 316 روایه: 3

ترجمه :
ابو یوسف بزاز گوید: امام صادق علیه ‏السلام آیه ( 69 سوره‏7) (((نعمت هاى خدا را بیاد آورید))) را تلاوت
نمود و فرمود: میدانى نعمت هاى خدا چیست؟ عرض کردم: نه، فرمود: مقصود بزرگترین نعمت هاى خداست بر خلقش و آن ولایت ماست.

توضیح:

در قرآن فقط در دو مورد جمله (((فاذکروا آلاءالله))) ذکر شده و در هر دو مورد هم با (((فاء))) است پس در این روایت اشتباه از کاتب است که با (((واو))) ضبط کرده است.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, هدایت, ولایت
دوشنبه ٢٥ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمّدٍ عَنْ مُعَلّى بْنِ مُحَمّدٍ رَفَعَهُ فِی قَوْلِ اللّهِ عَزّ وَ جَلّ فَبِأَیّ آلاءِ رَبّکُما تُکَذّبانِ أَ بِالنّبِیّ أَمْ بِالْوَصِیّ تُکَذّبَانِ نَزَلَتْ فِی الرّحْمَنِ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 315 روایه: 2

ترجمه:
معلى بن محمد از امام روایت کند که راجع بقول خداى عزوجل (((کدام نعمت پروردگارتان را تکذیب میکنید؟
))) فرمود: پیغمبر را تکذیب میکند یا وصیش را؟! این آیه در سوره (الرحمن).

توضیح:

صیغه تثنیه در کلمه (((تکذبان))) راجع به جن و انس است که در آیه 13 و 14 سوره (((الرحمن))) ذکر شده است و چون نعتهاى خداوند بر جن و انس بسیار است و بزرگترین و شریفترین آن نعمتها، وجود رهبران دینى است امام علیه السلام این نعمت را به وجود پیغمبر و امام تطبیق فرمود و استفهام در آیه براى توبیخ و تفریح است یعنى اى گروه جن و انس چرا چنین نعمت بزرگ خدا را که وسیله سعادت شما را فراهم میکند تکذیب مى‏ کنید؟!!


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, هدایت, ولایت
یکشنبه ٢٤ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمّدٍ عَنِ الْمُعَلّى بْنِ مُحَمّدٍ عَنْ بِسْطَامَ بْنِ مُرّةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ حَسّانَ عَنِ الْهَیْثَمِ بْنِ وَاقِدٍ عَنْ عَلِیّ بْنِ الْحُسَیْنِ الْعَبْدِیّ عَنْ سَعْدٍ الْإِسْکَافِ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (ع) مَا بَالُ أَقْوَامٍ غَیّرُوا سُنّةَ رَسُولِ اللّهِ (ص) وَ عَدَلُوا عَنْ وَصِیّهِ لَا یَتَخَوّفُونَ أَنْ یَنْزِلَ بِهِمُ الْعَذَابُ ثُمّ تَلَا هَذِهِ الْ‏آیَةَ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الّذِینَ بَدّلُوا نِعْمَتَ اللّهِ کُفْراً وَ أَحَلّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ جَهَنّمَ ثُمّ قَالَ نَحْنُ النّعْمَةُ الّتِی أَنْعَمَ اللّهُ بِهَا عَلَى عِبَادِهِ وَ بِنَا یَفُوزُ مَنْ فَازَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 315 روایه: 1

ترجمه :
امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: چگونه باشد حال مردمی که سنت پیغمبر صلى الله علیه و آله را دگرگون ساختند و از وصى او رو گردان شدند؟ ایشان نمى ‏ترسند که نعمت خدا را به ناسپاسى تغییر دادند و قوم خویش را به دوزخ که سراى هلاکت است، در آوردند. سپس فرمود: ما هستیم آن نعمتى که خدا به بندگانش انعام فرموده هر که در روز قیامت کامیاب شود بوسیله ما است.

توضیح:

تغییر نعمت به ناسپاسى این است که به جاى شکر و سپاسگزارى از نعمت، کفران و ناسپاسى کند، پس خدا آن نعمت را از او بگیرد و عقوبت ناسپاسى برایش باقى ماند.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, امیرالمومنین(ع), قرآن
شنبه ٢۳ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

عَلِیّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِیدِ عَنْ مُوسَى بْنِ أُکَیْلٍ النّمَیْرِیّ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ سَیَابَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع فِی قَوْلِهِ تَعَالَى إِنّ هذَا الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلّتِی هِیَ أَقْوَمُ قَالَ یَهْدِی إِلَى الْإِمَامِ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 314 روایه: 2

ترجمه:
امام صادق علیه السلام
راجع به قول خدای تعالى (
9 سوره 17) (((همانا این قرآن بدانچه استوارتر است، راهنمائى کند))) فرمود: بسوى امام راهنمائى مى ‏کند (مانند آیاتى که به وجود امام علیه السلام تأویل شده است و نیز از نظر آیات مشکل و متشابه قرآن که وجود مفسر و شارح بصیرى را طلب مى ‏کند و آن غیر از امام نتواند بود).

نعمتى را که خداى عزوجل در کتابش ذکر فرموده ائمه علیهم السلامند

أَنّ النّعْمَةَ الّتِی ذَکَرَهَا اللّهُ عَزّ وَ جَلّ فِی کِتَابِهِ الْأَئِمّةُ ع‏


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: امام صادق(ع), اصول کافی, قرآن, ولایت
چهارشنبه ٢٠ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۸:٥٩ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن بسوى امام هدایت مى ‏کند

أَنّ الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلْإِمَامِ‏

حدیث:

مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا لْحَسَنِ الرّضَا ع عَنْ قَوْلِهِ عَزّ وَ جَلّ وَ لِکُلّ‏ٍ جَعَلْنا مَوالِیَ مِمّا تَرَکَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ وَ الّذِینَ عَقَدَتْ أَیْمانُکُمْ قَالَ إِنّمَا عَنَى بِذَلِکَ الْأَئِمّةَ ع بِهِمْ عَقَدَ اللّهُ عَزّ وَ جَلّ أَیْمَانَکُمْ‏.

اصول کافى جلد 1 صفحه: 314 روایه: 1

ترجمه:
حسن بن محبوب گوید: از حضرت رضا(علیه السلام) راجع بقول خداى عزوجل پرسیدم (
آیه 33- سوره 4) (((همه را در ترکه پدران و مادران خویشان، بستگانى قرار داده ‏ایم و کسانى را که با آنها دست (بیعت یا پیمان) داده ‏اید،))) (بهره آنها را بدهید) حضرت فرمود: مقصود ائمه علیه السلام باشند که خداى عزوجل پیمان شما را با ایشان بسته است.

شرح:
ظاهر آیه شریفه و تفسیر آن، راجع به ارث بردن اولاد از پدر و مادر و خویشان و بستگان از یکدیگر است که در آخر آیه شریفه ذکر شد و آن به معنى رابطه همسرى یا ضامن جریرة و یا امامت است که فقهاء در کتاب ارث تفصیل داده‏ اند و ارث بردن امام در صورتى است که براى میت هیچگونه وارثى نباشد و اما تأویل و باطن آیه شریفه را که حضرت بیان مى ‏فرماید، تطبیق نمودن عقد ایمان است با حق معنوى امامت یعنى نظر به اینکه بین امام و مأموم رابطه ولایت و دست بیعت و پیمان فرمانبردارى هست، خدای تعاى مى ‏فرماید:  
این حق امام را ادا کنید یعنى از او اطاعت و پیروى کنید.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: اصول کافی, قرآن, ولایت, هدایت
سه‌شنبه ۱٩ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

قرآن آرامش می بخشد

          معصومه الماسی ماشک از آستانه اشرفیه طاهره جاوید ۲۱ ساله حافظ قرآن است و در سال گذشته رتبه اول مسابقات حفظ کشوری را کسب کرده است. گفت وگوی کوتاهی را با او بخوانید.

خانم جاوید، شما از کی شروع به خواندن قرآن کردید؟

از وقتی که سوم دبستان بودم در مسابقه ای که هلال احمر شهرستان آستانه اشرفیه برگزار کرد شرکت کردم. این مسابقه حفظ ده سوره از جزء سی ام بود و من در شهرستان رتبه اول را کسب کردم. این زمینه ای شد تا در کلاس حفظ قرآن شرکت کنم.

روش کار شما در حفظ قرآن چگونه بوده؟

اوایل در طول هفته یک صفحه حفظ می کردم، اما پس از چند سال هر روز یک صفحه حفظ می کردم اما به علت اینکه درس هایم در طول سال زیاد بودند بیشتر در تابستان به حفظ قرآن می پرداختم.

در کدام مسابقات شرکت کردید و چه رتبه هایی را کسب کردید؟

در طول سه سال راهنمایی رتبه سوم استان را کسب کردم در سال اول دبیرستان رتبه اول استان و در سال های ۷۹ و ۸۱ مقام اول را در رشته حفظ و نیز رتبه اول را در کشور کسب کردم.

قصد دارید حفظ قرآن را تا چه وقت ادامه دهید؟

اگر خدا توفیق دهد می خواهم حافظ کل قرآن شوم.

شما حافظ چند جزء هستید؟

به کسی نگفته ام!

قرآن چه تأثیری در زندگی شما داشته است؟

اگر کسی در سن جوانی بخواهد قرآن را شروع کند، دیگر هیچ چیزی نمی تواند مانع جدایی او از قرآن شود و همچنین در روحیه آدمی خیلی تأثیر دارد.

آیا خواندن قرآن در افکارتان تأثیری می گذارد؟

بله، خیلی زیاد، مخصوصاً بچه هایی که کنکور دارند، چند ماه آخر خیلی اضطراب و دلهره دارند،  به نظر من اگر آنها قرآن بخوانند قرآن به آنها آرامش می بخشد.

http://www.hamshahri.org/vijenam/docharkh/1382/820308/eftkhar.htm


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: مصاحبه, زن, حافظ, قرآن
دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۱۳ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

پای درس قرآن

 

«پـیـش از شـمـا سـنـتـهایى بوده است، پس بر روى زمین بگردید و بنگرید که پایان کار آنها که پیامبران را به دروغگویى نسبت مى دادند چه بوده است».

 

«بر آنها بسى باران باراندیم، پس، بنگر که عاقبت مجرمان چگونه بود».

 

«و بر سر راه ها منشینید تا مؤمنان به خدا را بترسانید و از راه خدا رویگردان سازید و به کجروى واداریـد و بـه یاد آریدآن گاه که اندک بودید، خدا بر شمار شما افزود و بنگرید که عاقبت مفسدان چگونه بوده است».

 

«چـیـزى را دروغ شـمـردنـد که به علم آن احاطه نیافته بودند و هنوز از تاویل آن بى خبر بودند کـسـانـى کـه پـیش از آنان بودند نیز پیامبران را چنین به دروغ نسبت دادند پس بنگر که عاقبت ستمکاران چگونه بوده است».


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
یکشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

فضیلت و خواص سوره صف

 

شصت و یکمین سوره قرآن کریم است که مدنی و 14 آیه دارد. این سوره به حضرت عیسی وحوارییون عیسی علیه السلام نیز شهرت دارد.

از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم در فضیلت این سوره روایت شده: هر کس سوره عیسی علیه السلام را قرائت نماید تا هنگامی که قاری این سوره در دنیاست بر او درود می فرستد و برای او طلب مغفرت و آمرزش می کنند و در روز قیامت نیز رفیق و همراه حضرت عیسی علیه السلام خواهد بود. (1)

در سخنی از امام محمد باقر علیه السلام آمده است: هر کس سوره صف را قرائت نماید و آن را در نمازهای واجب و مستحب خود همیشه بخواند، خداوند او را همراه با فرشتگان و پیامبران الهی در یک «صف» قرار خواهد داد. (2)

 

آثار و برکات سوره:  ایمنی در سفر

رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند: هر کس در سفرهایش بر قرائت سوره صف مداومت ورزد خداوند او را حفظ می کند و از خطرات دزد و راهزن در امان است تا به خانه اش برگردد. (3)

از امام صادق علیه السلام نیز شبیه به این مضمون آمده است: هر کس سوره صف را قرائت کند و در سفرهایش بر قرائت آن مداومت ورزد از خطرات و راهزنان در امان می ماند. و همواره در حفظ و حراست الهی است تا به نزد خانواده اش بازگردد. (4)


پی نوشت ها:

1-      مجمع البیان، ج9، ص459

2-    ثواب الاعمال، ص118

3-  تفسیرالبرهان، ج5، ص361

4-   همان

 

«قرآن درمانی روحی و جسمی، محسن آشتیانی، سید محسن موسوی»


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, فضیلت
دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

فضل قرآن

1-   عَلِی ، عَن أَبیهِ ، عَن عَبدِاللهِ بنِ المُغیرَةِ ، عَن سَماعَةَ بنِ مِهرانَ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ إِنَ العَزیزَ الجَبّارَ أَنزَلَ عَلَیکُم کِتابَهُ وَ هُوَ الصّادِق البارُّ ، فیهِ خَبَرُکُم وَخَبَرُمَن قَبلَکُم وَ خَبَرُمَن بَعدَکُم وَخَبَرُالسَّماءِ وَ الأَرضِ وَلَوأَتاکُم مَن یخبِرُکُم عَن ذلِکَ لَتَعَجبّتُم .

ـ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود : همانا خدای عزیز و جبار کتابش را بر شما فرود فرستاد و اواست راست گو و نیک خواه ، در آن کتاب است آگاهی از شما و آنانکه پیش از شما بودند ، و آنانکه پیش از شما بودند ، و آنانکه پس از شمایند ، و آگاهی از آسمان و زمین ، و اگر کسی نزد شما آید واز آنها بشما آگاهی دهد هر آینه شما در شگفت شوید .

 


 

2-   مُحَمَّدبنُ یحیی ، عَن أَحمَدَبنِ مُحَمَّدِ بن عیسی ، عَن مُحَمَّدِ بنِ سِنان ، عَن أَبِی الجارُودِقالَ قالَ : أَبوُجَعفَرٍ (علیه السلام) : قال رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) : أَناَا أَوَّلُ وافِدٍ عَلَی العَزیزِ الجَبّارِ یومَ القِیامَةِ وَکِتابُهُ وَأَهلُ بَیتی ثُمَّ اُمَّتی ، ثُمَّ أَسأَلُهُم ما فَعَلتُم بِکِتابِ اللهِ وَبِأَهلِ بَیتی .

ـ حضرت باقر(علیه السلام) فرمود : رسول خدا(ص) فرمود : من نخستین کسی هستم که روز قیامت بر خدای عزیز جبار وارد شوم با کتابش و اهل بیتم ، سپس امتم (وارد شوند) پس از ایشان بپرسم چه کردید با کتاب خدا و اهل بیت من .

 


 

3-   مُحَمَّدُ بنُ یحیی ، عَن أَحمَدَبنِ مُحَمَّدٍ ، عَن مُحَمَّدِ بنِ أَحمَدَبنِ یحیی ، عَن طَلحَةَ بنِ زَیدٍ ، عَن أَبی عَبدِاللهِ (علیه السلام) قالَ : إِنَّ هذَا القُرآنَ فیه مَنارُالهُدی وَمَصابیحُ الدُّجی فَلیجلُ جالٍ بَصَرَهُ وَ یفتَحُ لِلضِّیاءِ نَظَرَهُ فَاِنَّ التَّفَکّسرَ حَیاةُ قَلبِ البَصیرِ ، کَما یمشِی المُستَنیرُ فی الظّلُماتِ بِالنُّورِ .

ـ حضرت صادق (علبیه السلام) فرمود : همانا این قرآن (کتابی) است که در آن است جایگاه نور هدایت و چراغهای شب تار ، پس شخص تیزبین باید که در آن دقت کند و برای پرتوش نظر خویش را بگشاید، زیرا که اندیشه کردن زندگانی دل بینا است ، چنانکه آنکه جویای روشنی است در تاریکی ها بسبب نور راه پیماید .

 


 

4-   عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن مُحَمَّدِبنِ عیسی ، عَن یونُسَ ، عَن أَبی جَمیلَةَ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ (علیه السلام) : کانَ فی وَصِیةِ أَمیرِ المؤمنینَ (علیه السلام) أَصحابَهُ : اعلَمُوا أَنَّ القُرآنَ هُدَی النَّهارِ وَ نُورُ اللَّیلِ المُظِلمِ عَلی ما کانَ مِن جَهدِ وَفاقَةٍ .

ـ امام صادق(علیه السلام) فرمود : در سفارش امیر المؤمنین (علیه السلام) بیارانش بود که : بدانید همانا قرآن راهبر روز است و پرتو افکن شب تار اگر چه (آنکس که در صدد راهنمائی شدن و کسب نورش باشد) در سختی و نداری باشد . (زیرا فقر وفاقه او را از آن باز ندارد بلکه رغبتشان را در اینباره افزون کنند زا فیض ـ ره ـ)

 


 

5-   عَلِی ، عَن أبیهِ عَنِ النّوفَلِی ، عَن السَّکُونِی ، عَن أبی عَبدِاللهِ ، عَن آبائِهِ (علیهم السلام) قالَ : شَکا رَجُلُ إِلَی النَّبِی (صلی الله علیه و اله و سلم) وَجَعاً فی صَدرِهِ فَقالَ (صلی الله علیه و آله و سلم) : استَشفِ بِالقُرآنِ فَاِنَّ الله عَزَّوَجَلَّ یقُولُ : « وَشِفاءٌ لِما فی الصُّدوُرِ ».

ـ حضرت صادق (علیه السلام) از پدرانش (علیهم السلام) حدیث کند که مردی از درد سینه به پیغمبر (ص) شکایت کرد ، حضرت (ص) فرمود : بوسیله قرآن شفا بجوی زیرا خدای عزوجیل فرماید : « ( و این قرآن) شفاء است برای آنچه در سینه ها است » ( سوره یونس آیه 57 ).

 


 

6-   أَبُوعَلِی الأًَشعَرِی ؛ عَن بَعضِ أَصحابِهِ ، عَن الخَشّابِ ، رَفَعَهُ قالَ : قالَ أَبُوعَبدِاللهِ (علیه السلام) : لاوَاللهِ لا یرجِعُ الأَمرُ وَالخِلافَةُ إِلی آلِ أَبی بَکرٍ وَعُمَرَ أَبَداً وَلا إِلی بَنی اُمیةَ أَبَداً وَلا فی وُلدِ طَلحَةَ وَالزُّبَیرِ أَبَداً وَ ذلِکَ أَنَّهُم نَبَذوُا القُرآنَ وَأَبطَلُوا السُّنَنَ وَعَطَّلُوا الأحکامَ ، وَقالَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله و سلم) : القُرآنُ هُدی مِنَ الضَّلالَةِ وَتِبیانُ مِنَ العَمی وَاستقالَةٌ مِنَ العَثرَةِ وَنُورٌ مِنَ الظُّلمَةِ وَ ضِیاءٌ مِنَ الأحداثِ وَ عِصمَةٌ مِنَ الهَلَکَةِ وَرُشدٌ مِنَ الغَوایةِ وَبَیانٌ مینَ الفِتَنِ وَبَلاغٌ مِنَ الدُّنیا إِلَی الآخِرَةِ وَفیهِ کَماُ دینِکُم وَ ما عَدَلَ أَحَدٌ عَن القُرآنِ إلّا إِلَی النّارِ .

ـ امام صادق (علیه السلام) : نه بخدا سوگند این امر خلافت هرگز در دودمان ابوبکر و عرم باز نگردد ، و نه هرگز در بنی امیه ، و نه در فرزندان طلحه و زبیر باز آید ، برای آنکه اینان قرآن را به یک سو نهادند ، و سنتها را باطل کردند ، و احکام (الهی) را تعطیل کرده (و مهمل گذاردند).

و رسولخدا (ص) فرموده است : قرآن راهنمای گمراهی است و بینائی از هر کوری است ، و سبب گذشت از لغزشها است ، و روشنی در هر تاریکی است ، و در پیشامدها ( و بدعتها) پرتوی است ف و نگاهدارنده از هر هلاکتی است و ره جوئی در هر گمراهی است ، و بیان کننده هر فتنه و اشتباهی است ، و انسانیرا از دنیای (پست بسعادتهای) آخرت رساند ، و در آنست کمال دینی شما ، و هیچکس از قرآن رو گردان نشود جز بسوی دوزخ .

 


 

7-  حُمَیدُبنُ زِیادٍ ؛ عَن الحَسَنِ بنِ مُحَمَّد ، عَن وُهَیبِ بنِ حَفصٍ ، عَن أَبی بَصیرٍ قالَ : سَمِعتُ أَباعَبدِاللهِ (علیه السلام) یقُولُ : إِنَّ القُرآنَ زاجرٌ وَ آمِرٌ : یأمُرُ بِالجَنَّةِ وَیزجُرُ عَنِ النّارِ .

ـ ابوبصیر گوید : شنیدم حضرت صادق (علیه السلام) میفرمود : همانا قرآن بازدارنده و فرمان دهنده است. به بهشت فرمان دهد و از دوزخ باز دارد .

 


 

8-  عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن صالِحِ بنِ السِندِی ، عَن جَعفَرِبنِ بَشیرٍ ، عَن سَعدریال الاِسکافِ قالَ : قالَ رسُولُ (صلی الله علیه و آله) : اُعطیتُ السُّوَرَ الطّوَلَ مَکانَ النَّوراةِ وَاُعطیتُ المِئینَ مَکانَ الانجیلِ وَاُعطیتُ المَثانِی مَکانَ الزّبُورِ وَفُضِّلتُ بِالمُفَصَّلِ ثَمانٌ وَسِتّوُنَ سِورَةً وَهُوَمُهَیمِنٌ عَلی سائِرِ الکتُتُبِ وَالتَّوراةُ لِموُسی وَالاِنجیلُ لِعیسی والزَّبوُرُ لِداوُدَ .

ـ سعد اسکاف از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) حدیث کند که فرمود : بمن سوره های طولانی داده شده بجای تورات ، و سوره های صد آیه ای داده شدم بجای انجیل . و سوره های صد آیه ای داده شدم بجای انجیل . و سوره های مثانی (تفسیر آن بیاید) بمن داده شد بجای زبور ، و سوره های مفصل (یعنی آیه کوتاه) را که شصت و هشت سوره است افزون بمن دادند و این قرآن نگهبان و گواه است بیر کتابهای دیگر و تورات از موسی (علیه السلام) است و انجیل از عیسی (علیه السلام) است و زبور از داود (علیه السلام) است .

 


 

9-   عَلِی بنُ إِبراهیمَ ، عَن أَبیهِ ؛ وَعَلِی بنِ مُحَمَّدریال القاسانِی ف جَمیعاً ، عَنِ القاسِمِ بنِ مُحَمَّدٍ ؛ عَن سُلَیمانَ بنِ داوِدَ ، عَن سُفیانَ بنِ عُیینَةَ ، عَنِ الزُّهَرِی قالَ : قالَ عَلِی بنُ الحُسَینِ عَلَیهِمَاالسَّلامُ : لَوماتَ مَن بَینَ المَشرِقِ و المَغرِبِ لَمَا استَوحَشتُ بَعدَأَن یکُونَ القُرآنُ مَعِی . وَکانَ (علیه السلام) إذاقَرَأَ « مالِکِ یومِ الدّینِ » یکَرِّرها حَتّی کادَ أَن یموُتَ .

زهری گوید : حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمود : اگر همه مردم که ما بین مشرق و مغرب هستند بمیرند من از تنهائی هراس نکنم پس از آنکه قرآن با من باشد ، و آنحضرت (علیه السلام) شیوه اش این بود که هر گاه « مالک یوم الدین » را میخواند آنقدر آنرا تکرار میکرد که نزدیک بود بمیرد .

 



ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: فضیلت, قرآن
یکشنبه ۳ اسفند ۱۳٩۳ .:. ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

دهه فجر گرامی باد

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنْتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُتَوَکِّلِین َ.

پس به [برکت] رحمت الهى با آنان نرمخو [و پرمهر] شدى و اگر تندخو و سختدل بودى قطعا از پیرامون تو پراکنده مى ‏شدند پس از آنان درگذر و برایشان آمرزش بخواه و در کار[ها] با آنان مشورت کن و چون تصمیم گرفتى بر خدا توکل کن زیرا خداوند توکل‏کنندگان را دوست مى ‏دارد.

(آل عمران:159)


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
پنجشنبه ۱٦ بهمن ۱۳٩۳ .:. ٩:٠٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سوره نباء

 

اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

عَمَّ یَتَسَاءَلُونَ ﴿1﴾عَنِ النَّبَإِ الْعَظِیمِ  ﴿2﴾ الَّذِی هُمْ فِیهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾ کَلَّا سَیَعْلَمُونَ ﴿4﴾ ثُمَّ کَلَّا سَیَعْلَمُونَ ﴿5﴾ أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿6﴾ وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿7﴾ وَخَلَقْنَاکُمْ أَزْوَاجًا ﴿8﴾ وَجَعَلْنَا نَوْمَکُمْ سُبَاتًا ﴿9﴾ وَجَعَلْنَا اللَّیْلَ لِبَاسًا ﴿10﴾ وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿11﴾ وَبَنَیْنَا فَوْقَکُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿12﴾ وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿13﴾ وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا ﴿14﴾ لِّنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا ﴿15﴾ وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾ إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کَانَ مِیقَاتًا ﴿17﴾ یَوْمَ یُنفَخُ فِی الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ﴿18﴾ وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَکَانَتْ أَبْوَابًا ﴿19﴾ وَسُیِّرَتِ الْجِبَالُ فَکَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾ إِنَّ جَهَنَّمَ کَانَتْ مِرْصَادًا ﴿21﴾ لِّلطَّاغِینَ مَآبًا ﴿22﴾ لَّابِثِینَ فِیهَا أَحْقَابًا ﴿23﴾ لَّا یَذُوقُونَ فِیهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا ﴿24﴾ إِلَّا حَمِیمًا وَغَسَّاقًا ﴿25﴾ جَزَاءً وِفَاقًا ﴿26﴾ إِنَّهُمْ کَانُوا لَا یَرْجُونَ حِسَابًا ﴿27﴾ وَکَذَّبُوا بِآیَاتِنَا کِذَّابًا ﴿28﴾ وَکُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْنَاهُ کِتَابًا ﴿29﴾ فَذُوقُوا فَلَن نَّزِیدَکُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾ إِنَّ لِلْمُتَّقِینَ مَفَازًا ﴿31﴾ حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا ﴿32﴾ وَکَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿33﴾ وَکَأْسًا دِهَاقًا ﴿34﴾ لَّا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلَا کِذَّابًا ﴿35﴾ جَزَاءً مِّن رَّبِّکَ عَطَاءً حِسَابًا ﴿36﴾ رَّبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا الرَّحْمَـٰنِ ۖ  لَا یَمْلِکُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿37﴾ یَوْمَ یَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِکَةُ صَفًّا ۖ  لَّا یَتَکَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ﴿38﴾ ذَٰلِکَ الْیَوْمُ الْحَقُّ ۖ  فَمَن شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا ﴿39﴾ إِنَّا أَنذَرْنَاکُمْ عَذَابًا قَرِیبًا یَوْمَ یَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ یَدَاهُ وَیَقُولُ الْکَافِرُ یَا لَیْتَنِی کُنتُ تُرَابًا ﴿40﴾

صَدَقُ اللهُ العَلِیُّ العَظِیمِ

 

پناه میبرم به خدا از شر شیطان رانده شده

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

درباره چه چیز از یکدیگر مىپرسند؟ ﴿1﴾ از آن خبر بزرگ، ﴿2﴾ که در باره آن با هم اختلاف دارند ﴿3﴾ نه چنان است، به زودى خواهند دانست ﴿4﴾ باز هم نه چنان است، بزودى خواهند دانست ﴿5﴾ آیا زمین را گهواره اى نگردانیدیم؟ ﴿6﴾ و کوهها را [چون] میخهایى [نگذاشتیم﴿7﴾ و شما را جفت آفریدیم ﴿8﴾ و خواب شما را [مایه] آسایش گردانیدیم ﴿9﴾ و شب را [براى شما] پوششى قرار دادیم ﴿10﴾ و روز را [براى] معاش [شما] نهادیم ﴿11﴾ و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا کردیم ﴿12﴾ و چراغى فروزان گذاردیم ﴿13﴾ و از ابرهاى متراکم، آبى ریزان فرود آوردیم، ﴿14﴾ تا بدان دانه و گیاه برویانیم، ﴿15﴾ و باغهاى در هم پیچیده و انبوه ﴿16﴾ قطعاً وعده گاه [ما با شما] روز داورى است ﴿17﴾ روزى که در «صور» دمیده شود، و گروه گروه بیایید؛ ﴿18﴾ و آسمان، گشوده و درهایى [پدید] شود؛ ﴿19﴾ و کوه ها را روان کنند، و [چون] سرابى گردند ﴿20﴾ [آرى،] جهنم [از دیر باز] کمینگاهى بوده، ﴿21﴾ [که] براى سرکشان، بازگشتگاهى است ﴿22﴾ روزگارى دراز در آن درنگ کنند ﴿23﴾ در آنجا نه خنکى چشند و نه شربتى، ﴿24﴾ جز آب جوشان و چرکابه اى ﴿25﴾ کیفرى مناسب [با جرم آنها] ﴿26﴾ آنان بودند که به [روز] حساب امید نداشتند؛ ﴿27﴾ و آیات ما را سخت تکذیب مى کردند ﴿28﴾ و حال آنکه هر چیزى را برشمرده [به صورت] کتابى در آورده ایم ﴿29﴾ پس بچشید که جز عذاب، هرگز [چیزى] بر شما نمى افزاییم ﴿31﴾ مسلماً پرهیزگاران را رستگارى است ﴿31﴾ باغچه ها و تاکستانها، ﴿32﴾ و دخترانى همسال با سینه هاى برجسته، ﴿33﴾ و پیاله هاى لبالب ﴿34﴾ در آنجا نه بیهوده اى شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب کنند ﴿35﴾ [این است] پاداشى از پروردگار تو، عطایى از روى حساب ﴿36﴾ پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگرى که کس را یاراى خطاب با او نیست ﴿37﴾ روزى که «روح» و فرشتگان به صف مى ایستند، و [مردم] سخن نگویند، مگر کسى که [خداى] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید ﴿38﴾ آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجوید ﴿39﴾ ما شما را از عذابى نزدیک هشدار دادیم: روزى که آدمى آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم» ﴿40﴾

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ٢٩ دی ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

و یقولون لولا انزل علیه آیة من ربه فقل انمالغیب لله فانتظروا انی معکم من المنتظرین

و می گویند چرا بر او آیت و نشانه ای از خداوند نیامد؟ پس به ایشان پاسخ ده که خداوند، دانای نهان است و اینک منتظر باشید که من نیز با شما از منتظرانم.

سوره یونس، آیه 20


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ۱٧ آذر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

جزء ۲۳، سوره ۳۶(یس)، آیات 62 - 60

 

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ ﴿۶۰

اى فرزندان آدم مگر با شما عهد نکرده بودم که شیطان را مپرستید زیرا وى دشمن آشکار شماست (60)

وَأَنْ اعْبُدُونِی هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ ﴿۶۱

و اینکه مرا بپرستید این است راه راست (61)

وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنکُمْ جِبِلًّا کَثِیرًا أَفَلَمْ تَکُونُوا تَعْقِلُونَ ﴿۶۲

و [او] گروهى انبوه از میان شما را سخت گمراه کرد آیا تعقل نمى‏کردید (62)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیمِ

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
پنجشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

جزء ۱۶ - سوره ۱۹(مریم) آیه 37

 

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِن بَیْنِهِمْ فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ کَفَرُوا مِن مَّشْهَدِ یَوْمٍ عَظِیمٍ﴿۳۷

اما دسته ‏ها[ى گوناگون] از میان آنها به اختلاف پرداختند پس واى بر کسانى که کافر شدند از مشاهدهء روزى دهشتناک (۳۷)

صَدَقَ اللهّ العَلِیُّ العَظِیمِ

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳٩۳ .:. ٩:۱۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

جزء ۳۰، سوره ۸۸ (الغاشیة)، آیات 20- 17

 

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

أَفَلَا یَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ ﴿۱۷

آیا به شتر نمى‏نگرند که چگونه آفریده شده (۱۷)

وَإِلَى السَّمَاء کَیْفَ رُفِعَتْ ﴿۱۸

و به آسمان که چگونه برافراشته شده (۱۸)

وَإِلَى الْجِبَالِ کَیْفَ نُصِبَتْ ﴿۱۹

و به کوه‏ها که چگونه برپا داشته شده (۱۹)

وَإِلَى الْأَرْضِ کَیْفَ سُطِحَتْ ﴿۲۰

و به زمین که چگونه گسترده شده است (۲۰)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیمِ

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ۸ آذر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

جزء ۲۳،  سوره 38 (سوره ص)، آیات 85-82

 

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

پناه می برم بر خدا از شیطان رانده شده

... قَالَ فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۸۲

... [شیطان] گفت پس به عزت تو سوگند که همگى را جدا از راه به در مى‏ برم (۸۲)

إِلَّا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿۸۳

مگر آن بندگان پاکدل تو را (۸۳)

قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ ﴿۸۴

فرمود حق [از من] است و حق را مى ‏گویم (۸۴)

لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنکَ وَمِمَّن تَبِعَکَ مِنْهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۸۵

هرآینه جهنم را از تو و از هر کس از آنان که تو را پیروى کند از همگى ‏شان خواهم انباشت (۸۵)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیمِ

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با شکوه


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
چهارشنبه ٥ آذر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

جزء 14 - سوره ۱۵: الحجر آیات 39 و 40

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَیْتَنِی لأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الأَرْضِ وَلأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۳۹

گفت پروردگارا به سبب آنکه مرا گمراه ساختى من [هم گناهانشان را] در زمین برایشان مى ‏آرایم و همه را گمراه خواهم ساخت (۳۹)

إِلاَّ عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿۴۰ ...

مگر بندگان خالص تو از میان آنان را (۴۰) ...


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ۳ آذر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

دعاهای بسیار خوب از قرآن

اگه فرزند صالح میخوای:

رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعَاءِ

رَبِّ لَا تَذَرْنِی فَرْدًا وَأَنْتَ خَیْرُ الْوَارِثِینَ

اگه میترسی قلبت گمراه بشه:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّاب

اگه میخوای شهید از دنیا بری:

رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ

اگه غم و غصه ی بزرگی داری:

حَسْبِیَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ

اگه میخوای خودت و فرزندانت پایبند نماز باشید:

رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلاةِ وَمِنْ ذُرِّیَّتِی رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاءِ

اگه میخوای همسر و فرزندانت بهت وفادار باشن:

رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّیَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْیُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِینَ إِمَامًا

اگه خونه ی خوب میخوای:

رَبِّ أَنْزِلْنِی مُنْزَلًا مُبَارَکًا وَأَنْتَ خَیْرُ الْمُنْزِلِین

اگه میخوای شیطان ازت دور باشه:

رَبِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّیَاطِینِ وَأَعُوذُ بِکَ رَبِّ أَنْ یَحْضُرُونِ

اگه از عذاب جهنم میترسی:

رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذَابَهَا کَانَ غَرَامًا


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: دعا, قرآن
پنجشنبه ٢٩ آبان ۱۳٩۳ .:. ٩:٤٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سوره حشر آیات 24-21

اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجِیمِ

پناه می برم بر خدا از شیطان رانده شده

لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَیْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْیَةِ اللَّهِ وَتِلْکَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ ﴿۲۱

اگر این قرآن را بر کوهى فرومى‏ فرستادیم یقینا آن [کوه] را از بیم خدا فروتن [و] از هم ‏پاشیده مى ‏دیدى و این مثل ها را براى مردم مى ‏زنیم باشد که آنان بیندیشند

هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ ﴿۲۲

اوست‏خدایى که غیر از او معبودى نیست داننده غیب و آشکار است اوست رحمتگر مهربان

هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِکُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یُشْرِکُونَ ﴿۲۳

اوست‏خدایى که جز او معبودى نیست همان فرمانرواى پاک سلامت[بخش و] مؤمن [به حقیقت‏حقه خود که] نگهبان عزیز جبار [و] متکبر [است] پاک است‏خدا از آنچه [با او] شریک مى‏ گردانند

هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاء الْحُسْنَى یُسَبِّحُ لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ﴿۲۴

اوست‏خداى خالق نوساز صورتگر [که] بهترین نام ها [و صفات] از آن اوست آنچه در آسمان ها و زمین است [جمله] تسبیح او مى ‏گویند و او عزیز حکیم است

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ٢٧ آبان ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

أَعُوْذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ

وَإِذْ قَالَ رَبُّکَ لِلْمَلاَئِکَةِ إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأَرْضِ خَلِیفَةً قَالُواْ أَتَجْعَلُ فِیهَا مَن یُفْسِدُ فِیهَا وَیَسْفِکُ الدِّمَاء وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَنُقَدِّسُ لَکَ قَالَ إِنِّی أَعْلَمُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ﴿۳۰

و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت من در زمین جانشینى خواهم گماشت [فرشتگان] گفتند آیا در آن کسى را مى‏گمارى که در آن فساد انگیزد و خونها بریزد و حال آنکه ما با ستایش تو [تو را] تنزیه مى‏کنیم و به تقدیست مى‏پردازیم فرمود من چیزى مى‏دانم که شما نمى دانید. (۳۰)

جزء اول قرآن - دومین سوره - سوره البقره - آیه 30


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
یکشنبه ٢٥ آبان ۱۳٩۳ .:. ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة نوح

 

اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَکَ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿1﴾ قَالَ یَا قَوْمِ إِنِّی لَکُمْ نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿2﴾ أَنِ اعْبُدُوا اللَّـهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِیعُونِ ﴿3﴾ یَغْفِرْ لَکُم مِّن ذُنُوبِکُمْ وَیُؤَخِّرْکُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُّسَمًّىۚ  إِنَّ أَجَلَ اللَّـهِ إِذَا جَاءَ لَا یُؤَخَّرُ ۖ  لَوْ کُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿4﴾ قَالَ رَبِّ إِنِّی دَعَوْتُ قَوْمِی لَیْلًا وَنَهَارًا ﴿5﴾ فَلَمْ یَزِدْهُمْ دُعَائِی إِلَّا فِرَارًا ﴿6﴾ وَإِنِّی کُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِیَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَکْبَرُوا اسْتِکْبَارًا ﴿7﴾ ثُمَّ إِنِّی دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ﴿8﴾ ثُمَّ إِنِّی أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ﴿9﴾ فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ إِنَّهُ کَانَ غَفَّارًا ﴿10﴾ یُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَیْکُم مِّدْرَارًا ﴿11﴾ وَیُمْدِدْکُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِینَ وَیَجْعَل لَّکُمْ جَنَّاتٍ وَیَجْعَل لَّکُمْ أَنْهَارًا ﴿12﴾ مَّا لَکُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّـهِ وَقَارًا ﴿13﴾ وَقَدْ خَلَقَکُمْ أَطْوَارًا ﴿14﴾ أَلَمْ تَرَوْا کَیْفَ خَلَقَ اللَّـهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ﴿15﴾ وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِیهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ﴿16﴾ وَاللَّـهُ أَنبَتَکُم مِّنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا ﴿17﴾ ثُمَّ یُعِیدُکُمْ فِیهَا وَیُخْرِجُکُمْ إِخْرَاجًا ﴿18﴾ وَاللَّـهُ جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا ﴿19﴾ لِّتَسْلُکُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ﴿20﴾ قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِی وَاتَّبَعُوا مَن لَّمْ یَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا ﴿21﴾ وَمَکَرُوا مَکْرًا کُبَّارًا ﴿22﴾ وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا ﴿23﴾ وَقَدْ أَضَلُّوا کَثِیرًا ۖ  وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا ضَلَالًا ﴿24﴾ مِّمَّا خَطِیئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ یَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّـهِ أَنصَارًا ﴿25﴾ وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْکَافِرِینَ دَیَّارًا ﴿26﴾ إِنَّکَ إِن تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبَادَکَ وَلَا یَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا کَفَّارًا ﴿27﴾ رَّبِّ اغْفِرْ لِی وَلِوَالِدَیَّ وَلِمَن دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا تَبَارًا ﴿28﴾

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

ما نوح را به سوى قومش فرستادیم که: «قومت را، پیش از آنکه عذابى دردناک به آنان رسد، هشدار ده» ﴿1﴾ [نوح‌] گفت: «اى قوم من، من شما را هشدار دهنده‌ اى آشکارم ﴿2﴾ که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا فرمان برید ﴿3﴾ [تا] برخى از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل‌] شما را تا وقتى معین به تأخیر اندازد. اگر بدانید، چون وقت مقرر خدا برسد، تأخیر بر نخواهد داشت ﴿4﴾ [نوح‌] گفت: «پروردگارا، من قوم خود را شب و روز دعوت کردم ﴿5﴾ و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود ﴿6﴾ و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزى، انگشتانشان را در گوشهایشان کردند و رداى خویشتن بر سر کشیدند و اصرار ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند ﴿7﴾ سپس من آشکارا آنان را دعوت کردم ﴿8﴾ باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشیده نیز به ایشان گفتم ﴿9﴾ و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره آمرزنده است ﴿10﴾ [تا] بر شما از آسمان باران پى در پى فرستد ﴿11﴾ و شما را به اموال و پسران، یارى کند، و برایتان باغها قرار دهد و نهرها براى شما پدید آورد ﴿12﴾ شما را چه شده است که از شکوه خدا بیم ندارید؟ ﴿13﴾ و حال آنکه شما را مرحله به مرحله خلق کرده است ﴿14﴾ مگر ملاحظه نکرده‌اید که چگونه خدا هفت آسمان را تُوبرتُو آفریده است ﴿15﴾ و ماه را در میان آنها روشنایى ‌بخش گردانید و خورشید را [چون‌] چراغى قرار داد ﴿16﴾ و خدا[ست که‌] شما را [مانند] گیاهى از زمین رویانید ﴿17﴾ سپس شما را در آن بازمى‌گرداند و بیرون مى‌آورد بیرون ‌آوردنى [عجیب] ﴿18﴾ و خدا زمین را براى شما فرشى [گسترده‌] ساخت ﴿19﴾ تا در راه هاى فراخ آن بروید ﴿20﴾ نوح گفت: «پروردگارا، آنان نافرمانى من کردند و کسى را پیروى نمودند که مال و فرزندش جز بر زیان وى نیفزود ﴿21﴾ و دست به نیرنگى بس بزرگ زدند ﴿22﴾ و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را ﴿23﴾ و بسیارى را گمراه کرده ‌اند. [بار خدایا،] جز بر گمراهى ستمکاران میفزاى» ﴿24﴾ [تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ‌] در آتشى درآورده شدند و براى خود، در برابر خدا یارانى نیافتند ﴿25﴾ و نوح گفت: «پروردگارا، هیچ کس از کافران را بر روى زمین مگذار ﴿26﴾ چرا که اگر تو آنان را باقى گذارى، بندگانت را گمراه مى‌کنند و جز پلیدکار ناسپاس نزایند ﴿27﴾ پروردگارا، بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى که در سرایم درآید، و بر مردان و زنان با ایمان ببخشاى، و جز بر هلاکت ستمگران میفزاى»﴿28﴾

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ۳ آبان ۱۳٩۳ .:. ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة عبس

 

اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجِیم

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ ﴿1أَن جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ ﴿2 وَمَا یُدْرِیکَ لَعَلَّهُ یَزَّکَّىٰ ﴿3 أَوْ یَذَّکَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّکْرَىٰ ﴿4 أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ ﴿5 فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّىٰ ﴿6 وَمَا عَلَیْکَ أَلَّا یَزَّکَّىٰ ﴿7 وَأَمَّا مَن جَاءَکَ یَسْعَىٰ ﴿8 وَهُوَ یَخْشَىٰ ﴿9 فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10 کَلَّا إِنَّهَا تَذْکِرَةٌ ﴿11 فَمَن شَاءَ ذَکَرَهُ ﴿12 فِی صُحُفٍ مُّکَرَّمَةٍ ﴿13 مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ ﴿14 بِأَیْدِی سَفَرَةٍ ﴿15 کِرَامٍ بَرَرَةٍ ﴿16 قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَکْفَرَهُ ﴿17 مِنْ أَیِّ شَیْءٍ خَلَقَهُ ﴿18 مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ ﴿19 ثُمَّ السَّبِیلَ یَسَّرَهُ ﴿20 ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ ﴿21 ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنشَرَهُ ﴿22 کَلَّا لَمَّا یَقْضِ مَا أَمَرَهُ ﴿23 فَلْیَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ ﴿24 أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا ﴿25 ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا ﴿26 فَأَنبَتْنَا فِیهَا حَبًّا ﴿27 وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿28 وَزَیْتُونًا وَنَخْلًا ﴿29 وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿30 وَفَاکِهَةً وَأَبًّا ﴿31 مَّتَاعًا لَّکُمْ وَلِأَنْعَامِکُمْ ﴿32 فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ ﴿33 یَوْمَ یَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِیهِ ﴿34 وَأُمِّهِ وَأَبِیهِ ﴿35 وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِیهِ ﴿36 لِکُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یُغْنِیهِ ﴿37 وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿38 ضَاحِکَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿39 وَوُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْهَا غَبَرَةٌ ﴿40 تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41 أُولَـٰئِکَ هُمُ الْکَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿42

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

چهره در هم کشید و روى گردانید ﴿1 که آن مرد نابینا پیش او آمد ﴿2 و تو چه دانى، شاید او به پاکى گراید ﴿3 یا پند پذیرد و اندرز سودش دهد ﴿4 اما آن کس که خود را بى‌ نیاز مى‌ پندارد ﴿5 تو بدو مى ‌پردازى ﴿6 با آنکه اگر پاک نگردد، بر تو [مسؤولیتى‌] نیست ﴿7 و اما آن کس که شتابان پیش تو آمد ﴿8 در حالى که [از خدا] مى ‌ترسید ﴿9 تو از او به دیگران مى ‌پردازى ﴿10 زنهار [چنین مکن‌] این [آیات‌] پندى است ﴿11 تا هر که خواهد، از آن پند گیرد ﴿12 در صحیفه ‌هایى ارجمند ﴿13 والا و پاک‌ شده ﴿14 به دست فرشتگانى ﴿15 ارجمند و نیکوکار ﴿16 کشته باد انسان، چه ناسپاس است ﴿17 او را از چه چیز آفریده است؟ ﴿18 از نطفه ‌اى خلقش کرد و اندازه مقررش بخشید ﴿19 سپس راه را بر او آسان گردانید ﴿20 آنگاه به مرگش رسانید و در قبرش نهاد ﴿21 سپس چون بخواهد او را برانگیزد ﴿22 ولى نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جاى نیاورده است ﴿23 پس انسان باید به خوراک خود بنگرد ﴿24 که ما آب را به صورت بارشى فرو ریختیم ﴿25 آنگاه زمین را با شکافتنى [لازم‌] شکافتیم ﴿26 پس در آن، دانه رویانیدیم ﴿27 و انگور و سبزى ﴿28 و زیتون و درخت خرما ﴿29 و باغ هاى انبوه ﴿30 و میوه و چراگاه ﴿31 [تا وسیله‌] استفاده شما و دامهایتان باشد ﴿32 پس چون فریاد گوش‌خراش دررسد ﴿33 روزى که آدمى از برادرش ﴿34 و از مادرش و پدرش ﴿35 و از همسرش و پسرانش مى‌ گریزد ﴿36 در آن روز، هر کسى از آنان را کارى است که او را به خود مشغول مى‌ دارد ﴿37 در آن روز، چهره ‌هایى درخشانند ﴿38 خندان [و] شادانند ﴿39 و در آن روز، چهره ‌هایى است که بر آنها غبار نشسته ﴿40 [و] آنها را تاریکى پوشانده است ﴿41 آنان همان کافران بدکارند ﴿42

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ٢٩ مهر ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سوره ملک

 

اَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجِیم

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

تَبَارَکَ الَّذِی بِیَدِهِ الْمُلْکُ وَهُوَ عَلَىٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿1﴾ الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَیَاةَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ  وَهُوَ الْعَزِیزُ الْغَفُورُ ﴿2﴾ الَّذِی خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ۖ  مَّا تَرَىٰ فِی خَلْقِ الرَّحْمَـٰنِ مِن تَفَاوُتٍ ۖ  فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ ﴿3﴾ ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ کَرَّتَیْنِ یَنقَلِبْ إِلَیْکَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِیرٌ ﴿4﴾ وَلَقَدْ زَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیَا بِمَصَابِیحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُومًا لِّلشَّیَاطِینِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِیرِ ﴿5﴾ وَلِلَّذِینَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ  وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ﴿6﴾ إِذَا أُلْقُوا فِیهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِیقًا وَهِیَ تَفُورُ ﴿7﴾ تَکَادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ ۖ  کُلَّمَا أُلْقِیَ فِیهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ یَأْتِکُمْ نَذِیرٌ ﴿8﴾ قَالُوا بَلَىٰ قَدْ جَاءَنَا نَذِیرٌ فَکَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّـهُ مِن شَیْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِی ضَلَالٍ کَبِیرٍ ﴿9﴾ وَقَالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا کُنَّا فِی أَصْحَابِ السَّعِیرِ ﴿10﴾ فَاعْتَرَفُوا بِذَنبِهِمْ فَسُحْقًا لِّأَصْحَابِ السَّعِیرِ ﴿11﴾ إِنَّ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَیْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ کَبِیرٌ ﴿12﴾ وَأَسِرُّوا قَوْلَکُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ ۖ  إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿13﴾ أَلَا یَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ ﴿14﴾ هُوَ الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِی مَنَاکِبِهَا وَکُلُوا مِن رِّزْقِهِ ۖ  وَإِلَیْهِ النُّشُورُ ﴿15﴾ أَأَمِنتُم مَّن فِی السَّمَاءِ أَن یَخْسِفَ بِکُمُ الْأَرْضَ فَإِذَا هِیَ تَمُورُ ﴿16﴾ أَمْ أَمِنتُم مَّن فِی السَّمَاءِ أَن یُرْسِلَ عَلَیْکُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ کَیْفَ نَذِیرِ ﴿17﴾ وَلَقَدْ کَذَّبَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ فَکَیْفَ کَانَ نَکِیرِ ﴿18﴾ أَوَلَمْ یَرَوْا إِلَى الطَّیْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَیَقْبِضْنَ ۚ  مَا یُمْسِکُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَـٰنُ ۚ  إِنَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ بَصِیرٌ ﴿19﴾ أَمَّنْ هَـٰذَا الَّذِی هُوَ جُندٌ لَّکُمْ یَنصُرُکُم مِّن دُونِ الرَّحْمَـٰنِ ۚ  إِنِ الْکَافِرُونَ إِلَّا فِی غُرُورٍ ﴿20﴾ أَمَّنْ هَـٰذَا الَّذِی یَرْزُقُکُمْ إِنْ أَمْسَکَ رِزْقَهُ ۚ  بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ ﴿21﴾ أَفَمَن یَمْشِی مُکِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِ أَهْدَىٰ أَمَّن یَمْشِی سَوِیًّا عَلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿22﴾ قُلْ هُوَ الَّذِی أَنشَأَکُمْ وَجَعَلَ لَکُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۖ  قَلِیلًا مَّا تَشْکُرُونَ ﴿23﴾ قُلْ هُوَ الَّذِی ذَرَأَکُمْ فِی الْأَرْضِ وَإِلَیْهِ تُحْشَرُونَ ﴿24﴾ وَیَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا الْوَعْدُ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ ﴿25﴾ قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِندَ اللَّـهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿26﴾ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَقِیلَ هَـٰذَا الَّذِی کُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ ﴿27﴾ قُلْ أَرَأَیْتُمْ إِنْ أَهْلَکَنِیَ اللَّـهُ وَمَن مَّعِیَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن یُجِیرُ الْکَافِرِینَ مِنْ عَذَابٍ أَلِیمٍ ﴿28﴾ قُلْ هُوَ الرَّحْمَـٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَیْهِ تَوَکَّلْنَا ۖ  فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ ﴿29﴾ قُلْ أَرَأَیْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُکُمْ غَوْرًا فَمَن یَأْتِیکُم بِمَاءٍ مَّعِینٍ ﴿30﴾

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

پناه می برم بر خداوند از شیطان رانده شده

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

بزرگوار [و خجسته] است آنکه فرمانروایى به دست اوست و او بر هر چیزى تواناست ﴿1﴾ همان که مرگ و زندگى را پدید آورد تا شما را بیازماید که کدامتان نیکوکارترید، و اوست ارجمند آمرزنده ﴿2﴾ همان که هفت آسمان را طبقه طبقه بیافرید. در آفرینش آن [خداى] بخشایشگر هیچ گونه اختلاف [و تفاوتى] نمى بینى. باز بنگر، آیا خلل [و نقصانى] مى بینى؟ ﴿3﴾ باز دوباره بنگر تا نگاهت زبون و درمانده به سویت بازگردد ﴿4﴾ و در حقیقت، آسمان دنیا را با چراغ هایى زینت دادیم و آن را مایه طرد شیاطین [= قواى مزاحم] گردانیدیم و براى آنها عذاب آتش فروزان آماده کرده ایم ﴿5﴾ و کسانى که به پروردگارشان انکار آوردند، عذاب آتش جهنم خواهند داشت و چه بد سرانجامى است ﴿6﴾ چون در آنجا افکنده شوند، از آن خروشى مى شنوند در حالى که مى جوشد ﴿7﴾ نزدیک است که از خشم شکافته شود. هر بار که گروهى در آن افکنده شوند، نگاهبانان آن از ایشان پرسند: «مگر شما را هشدار دهنده اى نیامد؟» ﴿8﴾ گویند: «چرا، هشدار دهنده اى به سوى ما آمد و[لى] تکذیب کردیم و گفتیم: خدا چیزى فرو نفرستاده است، شما جز در گمراهى بزرگ نیستید» ﴿9﴾ و گویند: «اگر شنیده [و پذیرفته] بودیم یا تعقل کرده بودیم در [میان] دوزخیان نبودیم» ﴿10﴾ پس به گناه خود اقرار مى کنند. و مرگ باد بر اهل جهنم ﴿11﴾ کسانى که در نهان از پروردگارشان مى ترسند، آنان را آمرزش و پاداشى بزرگ خواهد بود ﴿12﴾ و [اگر] سخن خود را پنهان دارید، یا آشکارش نمایید، در حقیقت وى به راز دلها آگاه است ﴿13﴾ آیا کسى که آفریده است نمى داند؟ با اینکه او خود باریک بین آگاه است ﴿14﴾ اوست کسى که زمین را براى شما رام گردانید، پس در فراخناى آن رهسپار شوید و از روزى [خدا] بخورید و رستاخیز به سوى اوست ﴿15﴾ آیا از آن کس که در آسمان است ایمن شده اید که شما را در زمین فرو برد، پس بناگاه [زمین] به تپیدن افتد؟ ﴿16﴾ یا از آن کس که در آسمان است ایمن شده اید که بر [سر] شما تندبادى از سنگریزه فرو فرستد؟ پس به زودى خواهید دانست که بیم دادن من چگونه است ﴿17﴾ و پیش از آنان [نیز] کسانى به تکذیب پرداختند پس عذاب من چگونه بود؟ ﴿18﴾ آیا در بالاى سرشان به پرندگان ننگریستهاند [که گاه] بال مى گسترند و [گاه] بال مى زنند؟ جز خداى رحمان [کسى] آنها را نگاه نمىدارد، او به هر چیزى بیناست ﴿19﴾ یا آن کسى که خود براى شما [چون] سپاهى است که یاریتان مى کند، جز خداى رحمان کیست؟ کافران جز گرفتار فریب نیستند ﴿20﴾ یا کیست آن که به شما روزى دهد اگر [خدا] روزى خود را [از شما] باز دارد؟ [نه] بلکه در سرکشى و نفرت پافشارى کردند ﴿21﴾ پس آیا آن کس که نگونسار راه مى پیماید هدایت یافته تر است یا آن کس که ایستاده بر راه راست مى رود؟ ﴿22﴾ بگو: «اوست آن کس که شما را پدید آورده و براى شما گوش و دیدگان و دل ها آفریده است. چه کم سپاس گزارید» ﴿23﴾ بگو: «اوست که شما را در زمین پراکنده کرده، و به نزد او [ست که] گرد آورده خواهید شد» ﴿24﴾ و مى گویند: «اگر راست مى گویید، این وعده کى خواهد بود؟» ﴿25﴾ بگو: «علم [آن] فقط پیش خداست و من صرفاً هشدار دهنده اى آشکارم» ﴿26﴾ و آنگاه که آن [لحظه موعود] را نزدیک ببینند، چهره هاى کسانى که کافر شده اند در هم رود، و گفته شود: «این است همان چیزى که آن را فرا مى خواندید» ﴿27﴾ بگو: «به من خبر دهید، اگر خدا مرا و هر که را با من است هلاک کند یا ما را مورد رحمت قرار دهد، چه کسى کافران را از عذابى پردرد پناه خواهد داد؟» ﴿28﴾ بگو: «اوست خداى بخشایشگر، به او ایمان آوردیم، و بر او توکل کردیم. و به زودى خواهید دانست چه کسى است که خود در گمراهى آشکارى است» ﴿29﴾ بگو: «به من خبر دهید، اگر آب [آشامیدنى] شما [به زمین] فرو رود، چه کسى آب روان برایتان خواهد آورد؟» ﴿30﴾

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة المعارج

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿١لِّلْکَافِرِینَ لَیْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿٢مِّنَ اللَّـهِ ذِی الْمَعَارِجِ ﴿٣تَعْرُجُ الْمَلَائِکَةُ وَالرُّوحُ إِلَیْهِ فِی یَوْمٍ کَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿۴فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِیلًا ﴿۵إِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ بَعِیدًا ﴿۶وَنَرَاهُ قَرِیبًا ﴿٧یَوْمَ تَکُونُ السَّمَاءُ کَالْمُهْلِ ﴿٨وَتَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ ﴿٩وَلَا یَسْأَلُ حَمِیمٌ حَمِیمًا ﴿١٠یُبَصَّرُونَهُمْ ۚ  یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ ﴿١١وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ ﴿١٢وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْوِیهِ ﴿١٣وَمَن فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنجِیهِ ﴿١۴کَلَّا ۖ  إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١۵نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ ﴿١۶تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ ﴿١٨إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿٢٠وَإِذَا مَسَّهُ الْخَیْرُ مَنُوعًا ﴿٢١إِلَّا الْمُصَلِّینَ ﴿٢٢الَّذِینَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿٢٣وَالَّذِینَ فِی أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ ﴿٢۴لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿٢۵وَالَّذِینَ یُصَدِّقُونَ بِیَوْمِ الدِّینِ ﴿٢۶وَالَّذِینَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَیْرُ مَأْمُونٍ ﴿٢٨وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿٢٩إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ ﴿٣٠فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِکَ فَأُولَـٰئِکَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿٣١وَالَّذِینَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿٣٢وَالَّذِینَ هُم بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿٣٣وَالَّذِینَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ یُحَافِظُونَ ﴿٣۴أُولَـٰئِکَ فِی جَنَّاتٍ مُّکْرَمُونَ ﴿٣۵ فَمَالِ الَّذِینَ کَفَرُوا قِبَلَکَ مُهْطِعِینَ ﴿٣۶عَنِ الْیَمِینِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِینَ ﴿٣٧أَیَطْمَعُ کُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن یُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِیمٍ ﴿٣٨کَلَّا ۖ  إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّمَّا یَعْلَمُونَ ﴿٣٩فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ﴿۴٠عَلَىٰ أَن نُّبَدِّلَ خَیْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِینَ ﴿۴١فَذَرْهُمْ یَخُوضُوا وَیَلْعَبُوا حَتَّىٰ یُلَاقُوا یَوْمَهُمُ الَّذِی یُوعَدُونَ ﴿۴٢یَوْمَ یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا کَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ یُوفِضُونَ ﴿۴٣خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ  ذَٰلِکَ الْیَوْمُ الَّذِی کَانُوا یُوعَدُونَ ﴿۴۴

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظیِم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

پرسنده‌ اى از عذاب واقع ‌شونده ‌اى پرسید (1) که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارنده ‌اى نیست (2) [و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب‌] است (3) فرشتگان و روح، در روزى که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى «او» بالا مى ‌روند (4) پس صبر کن، صبرى نیکو (5) زیرا آنان [عذاب‌] را دور مى ‌بینند (6) و [ما] نزدیکش مى‌ بینیم (7) روزى که آسمانها چون فلز گداخته شود (8) و کوه ها چون پشم زده گردد (9) و هیچ دوست صمیمى از دوست صمیمى [حال‌] نپرسد (10) آنان را به ایشان نشان مى ‌دهند. گناهکار آرزو مى‌کند که کاش براى رهایى از عذاب آن روز، مى توانست پسران خود را عوض دهد (11) و [نیز] همسرش و برادرش را (12) و قبیله ‌اش را که به او پناه مى ‌دهد (13) و هر که را که در روى زمین است همه را [عوض مى‌ داد] و آنگاه خود را رها مى‌ کرد (14) نه چنین است. [آتش‌] زبانه مى‌ کشد (15) پوست سر و اندام را برکننده است (16) هر که را پشت کرده و روى برتافته (17) و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته‌] فرا مى ‌خواند (18) به راستى که انسان سخت آزمند [و بى‌تاب‌] خلق شده است (19) چون صدمه‌ اى به او رسد عجز و لابه کند (20) و چون خیرى به او رسد بخل ورزد (21) غیر از نمازگزاران (22) همان کسانى که بر نمازشان پایدارى مى ‌کنند (23) و همانان که در اموالشان حقى معلوم است (24) براى سائل و محروم (25) و کسانى که روز جزا را باور دارند (26) و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند (27) چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمى‌ توانند بود (28) و کسانى که دامن خود را حفظ مى ‌کنند (29) مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت‌] مورد نکوهش نیستند (30) و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند (31) و کسانى که امانتها و پیمان خود را مراعات مى‌ کنند (32) و آنان که بر شهادت هاى خود ایستاده ‌اند (33) و کسانى که بر نمازشان مداومت مى ‌ورزند (34) آنها هستند که در باغ هایى [از بهشت‌]، گرامى خواهند بود (35) چه شده است که آنان که کفر ورزیده‌ اند، به سوى تو شتابان (36) گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم مى ‌آورند]؟ (37) آیا هر یک از آنان طمع مى ‌بندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود؟ (38) نه چنین است. ما آنان را از آنچه [خود] مى ‌دانند آفریدیم (39) [هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد مى ‌کنم که ما تواناییم (40) که به جاى آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشى نتوانند جست (41) پس بگذارشان یاوه گویند و بازى کنند تا روزى را که وعده داده شده ‌اند ملاقات نمایند (42) روزى که از گورها[ى خود] شتابان برآیند، گویى که آنان به سوى پرچم هاى افراشته مى دوند (43) دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزى که به ایشان وعده داده مى ‌شد (44)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ۱٩ مهر ۱۳٩۳ .:. ۳:۱٩ ‎ب.ظ .:. محب ولایت

سورة المطففین

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمن الرَّحِیم

وَیْلٌ لِلْمُطَفِّفِین َ (1) الَّذِینَ إِذَا اکْتَالُوا عَلَى النَّاسِ یَسْتَوْفُون َ (2) و َإِذَا کَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ یُخْسِرُون َ (3) أَلَا یَظُنُّ أُولَئِکَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُون َ (4) لِیَوْمٍ عَظِیم ٍ (5) یَوْمَ یَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِینَ  (6) کَلَّا إِنَّ کِتَابَ الفُجَّارِ لَفِی سِجِّین ٍ (7) و َمَا أَدْرَاکَ مَا سِجِّین ٌ (8) کِتَابٌ مَرْقُوم ٌ (9) وَیْلٌ یَوْمَئِذٍ لِلْمُکَذِّبِینَ (10) الَّذِینَ یُکَذِّبُونَ بِیَوْمِ الدِّینِ (11) وَمَا یُکَذِّبُ بِهِ إِلَّا کُلُّ مُعْتَدٍ أَثِیمٍ (12) إِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا قَالَ أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ (13) کَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا کَانُوا یَکْسِبُونَ (14) کَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ یَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (15) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِیمِ (16) ثُمَّ یُقَالُ هَذَا الَّذِی کُنتُمْ بِهِ تُکَذِّبُونَ (17) کَلَّا إِنَّ کِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِی عِلِّیِّینَ (18) و َمَا أَدْرَاکَ مَا عِلِّیُّونَ (19) کِتَابٌ مَرْقُومٌ (20) یَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ (21) إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِی نَعِیمٍ (22) عَلَى الْأَرَائِکِ یَنظُرُونَ (23) تَعْرِفُ فِی وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِیمِ (24) یُسْقَوْنَ مِنْ رَحِیقٍ مَخْتُومٍ (25) خِتَامُهُ مِسْکٌ وَ فِی ذَلِکَ فَلْیَتَنَافَسْ الْمُتَنَافِسُونَ (26) وَ مِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِیمٍ (27) عَیْنًا یَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُون َ (28) إِنَّ الَّذِینَ أَجْرَمُوا کَانُوا مِنْ الَّذِینَ آمَنُوا یَضْحَکُونَ (29) وَ إِذَا مَرُّوا بِهِمْ یَتَغَامَزُونَ (30) وَ إِذَا انقَلَبُوا إِلَى أَهْلِهِمْ انقَلَبُوا فَکِهِینَ (31) وَ إِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاءِ لَضَالُّون َ (32) وَ مَا أُرْسِلُوا عَلَیْهِمْ حَافِظِینَ (33) فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ (34) عَلَى الْأَرَائِکِ یَنظُرُونَ (35) هَلْ ثُوِّبَ الْکُفَّارُ مَا کَانُوا یَفْعَلُونَ (36)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

واى بر کم ‌فروشان (1) که چون از مردم پیمانه ستانند، تمام ستانند (2) و چون براى آنان پیمانه یا وزن کنند، به ایشان کم دهند (3) مگر آنان گمان نمى‌ دارند که برانگیخته خواهند شد؟ (4) [در] روزى بزرگ (5) روزى که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پاى ایستند (6) نه چنین است [که مى ‌پندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است (7) و تو چه دانى که «سجّین» چیست؟ (8) کتابى است نوشته ‌شده (9) واى بر تکذیب ‌کنندگان در آن هنگام (10) آنان که روز جزا را دروغ مى ‌پندارند (11) و جز هر تجاوزپیشه گناهکارى آن را به دروغ نمى ‌گیرد (12) [همان که‌] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانه ‌هاى پیشینیان است» (13) نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب مى ‌شدند زنگار بر دلهایشان بسته است (14) زهى پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند (15) آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند (16) سپس [به ایشان‌] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ مى ‌گرفتید» (17) نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است (18) و تو چه دانى که «علّیّون» چیست؟ (19) کتابى است نوشته‌ شده (20) مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد (21) براستى نیکوکاران در نعیم [الهى‌] خواهند بود (22) بر تختها [نشسته‌] مى‌ نگرند (23) از چهره ‌هایشان طراوت نعمت [بهشت‌] را درمى‌ یابى (24) از باده ‌اى مُهر شده نوشانیده شوند (25) [باده ‌اى که‌] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشى گیرند (26) و ترکیبش از [چشمه‌] «تسنیم» است (27) چشمه‌ اى که مقرّبان [خدا] از آن نوشند (28) [آرى، در دنیا] کسانى که گناه مى ‌کردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند مى‌ گرفتند (29) و چون بر ایشان مى ‌گذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل مى‌ کردند (30) و هنگامى که نزد خانواده‌[هاى‌] خود بازمى ‌گشتند، به شوخ ‌طبعى مى ‌پرداختند (31) و چون مؤمنان را مى ‌دیدند، مى ‌گفتند: «اینها [جماعتى‌] گمراهند» (32) و حال آنکه آنان براى بازرسى [کار]شان فرستاده نشده بودند (33) و[لى‌] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده مى‌ زنند (34) بر تختها[ى خود نشسته‌]، نظاره مى ‌کنند (35) [تا ببینند] آیا کافران به پاداش آنچه مى ‌کردند رسیده ‌اند؟ (36)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
چهارشنبه ۱٦ مهر ۱۳٩۳ .:. ٩:۳٢ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سوره المزمل

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

یَا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ ﴿1قُمِ اللَّیْلَ إِلَّا قَلِیلًا ﴿2 نِّصْفَهُ أَوِ انقُصْ مِنْهُ قَلِیلًا ﴿3 أَوْ زِدْ عَلَیْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا ﴿4 إِنَّا سَنُلْقِی عَلَیْکَ قَوْلًا ثَقِیلًا ﴿5 إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّیْلِ هِیَ أَشَدُّ وَطْئًا وَأَقْوَمُ قِیلًا ﴿6 إِنَّ لَکَ فِی النَّهَارِ سَبْحًا طَوِیلًا ﴿7 وَاذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَ وَتَبَتَّلْ إِلَیْهِ تَبْتِیلًا ﴿8 رَّبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَکِیلًا ﴿9 وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِیلًا ﴿10 وَذَرْنِی وَالْمُکَذِّبِینَ أُولِی النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِیلًا ﴿11 إِنَّ لَدَیْنَا أَنکَالًا وَجَحِیمًا ﴿12 وَطَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَعَذَابًا أَلِیمًا ﴿13 یَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَکَانَتِ الْجِبَالُ کَثِیبًا مَّهِیلًا ﴿14 إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَیْکُمْ رَسُولًا شَاهِدًا عَلَیْکُمْ کَمَا أَرْسَلْنَا إِلَىٰ فِرْعَوْنَ رَسُولًا ﴿15 فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِیلًا ﴿16 فَکَیْفَ تَتَّقُونَ إِن کَفَرْتُمْ یَوْمًا یَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِیبًا ﴿17 السَّمَاءُ مُنفَطِرٌ بِهِ ۚ کَانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا ﴿18 إِنَّ هَـٰذِهِ تَذْکِرَةٌ ۖفَمَن شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِیلًا ﴿19  إِنَّ رَبَّکَ یَعْلَمُ أَنَّکَ تَقُومُ أَدْنَىٰ مِن ثُلُثَیِ اللَّیْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِّنَ الَّذِینَ مَعَکَ ۚ وَاللَّـهُ یُقَدِّرُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ ۚ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَیْکُمْ ۖ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ۚ عَلِمَ أَن سَیَکُونُ مِنکُم مَّرْضَىٰ ۙ وَآخَرُونَ یَضْرِبُونَ فِی الْأَرْضِ یَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ اللَّـهِ ۙ وَآخَرُونَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّـهِ ۖ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنْهُ ۚ وَأَقِیمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّکَاةَ وَأَقْرِضُوا اللَّـهَ قَرْضًا حَسَنًا ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِکُم مِّنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّـهِ هُوَ خَیْرًا وَأَعْظَمَ أَجْرًا ۚ وَاسْتَغْفِرُوا اللَّـهَ ۖ إِنَّ اللَّـهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿20

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

اى جامه به خویشتن فرو پیچیده ﴿1 به پا خیز شب را مگر اندکى ﴿2 نیمى از شب یا اندکى از آن را بکاه ﴿3 یا بر آن [نصف] بیفزاى و قرآن را شمرده شمرده بخوان ﴿4 در حقیقت ما به زودى بر تو گفتارى گرانبار القا مىکنیم ﴿5 قطعاً برخاستن شب، رنجش بیشتر و گفتار [در آن هنگام] راستینتر است ﴿6 [و] تو را، در روز، آمد و شدى دراز است ﴿7 و نام پروردگار خود را یاد کن و تنها به او بپرداز ﴿8 [اوست] پروردگار خاور و باختر، خدایى جز او نیست، پس او را کارساز خویش اختیار کن ﴿9 و بر آنچه مىگویند شکیبا باش و از آنان با دورى گزیدنى خوش فاصله بگیر ﴿10 و مرا با تکذیبکنندگان توانگر واگذار و اندکى مهلتشان ده ﴿11 در حقیقت پیش ما زنجیرها و دوزخ ﴿12 و غذایى گلوگیر و عذابى پر درد است ﴿13 روزى که زمین و کوهها به لرزه درآیند و کوهها به سان ریگ روان گردند ﴿14 بىگمان، ما به سوى شما فرستاده اى که گواه بر شماست روانه کردیم، همان گونه که فرستاده اى به سوى فرعون فرستادیم ﴿15 [ولى] فرعون به آن فرستاده عصیان ورزید، پس ما او را به سختى فرو گرفتیم ﴿16 پس اگر کفر بورزید، چگونه از روزى که کودکان را پیر مىگرداند، پرهیز توانید کرد؟ ﴿17 آسمان از [بیم] آن [روز] در هم شکافد؛ وعده او انجام یافتنى است ﴿18 قطعاً این [آیات] اندرزى است، تا هر که بخواهد به سوى پروردگار خود راهى در پیش گیرد ﴿19 در حقیقت، پروردگارت مىداند که تو و گروهى از کسانى که با تواند، نزدیک به دو سوم از شب یا نصف آن یا یک سوم آن را [به نماز] برمىخیزید، و خداست که شب و روز را اندازهگیرى مىکند. [او ]مىداند که [شما] هرگز حساب آن را ندارید، پس بر شما ببخشود، [اینک] هر چه از قرآن میسر مىشود بخوانید. [خدا] مىداند که به زودى در میانتان بیمارانى خواهند بود، و [عدهاى] دیگر در زمین سفر مىکنند [و] در پى روزى خدا هستند، و [گروهى] دیگر در راه خدا پیکار مى نمایند. پس هر چه از [قرآن] میسر شد تلاوت کنید و نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و وام نیکو به خدا دهید؛ و هر کار خوبى براى خویش از پیش فرستید آن را نزد خدا بهتر و با پاداشى بیشتر باز خواهید یافت. و از خدا طلب آمرزش کنید که خدا آمرزنده مهربان است ﴿20

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ۱٤ مهر ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة المدثر

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

یَا أَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ ﴿١قُمْ فَأَنذِرْ ﴿٢وَرَبَّکَ فَکَبِّرْ ﴿٣وَثِیَابَکَ فَطَهِّرْ ﴿۴وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ ﴿۵وَلَا تَمْنُن تَسْتَکْثِرُ ﴿۶وَلِرَبِّکَ فَاصْبِرْ ﴿٧فَإِذَا نُقِرَ فِی النَّاقُورِ ﴿٨فَذَٰلِکَ یَوْمَئِذٍ یَوْمٌ عَسِیرٌ﴿٩عَلَى الْکَافِرِینَ غَیْرُ یَسِیرٍ ﴿١٠ذَرْنِی وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِیدًا ﴿١١وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَّمْدُودًا ﴿١٢وَبَنِینَ شُهُودًا ﴿١٣وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِیدًا ﴿١۴ثُمَّ یَطْمَعُ أَنْ أَزِیدَ ﴿١۵کَلَّا ۖ إِنَّهُ کَانَ لِآیَاتِنَا عَنِیدًا ﴿١۶سَأُرْهِقُهُ صَعُودًا ﴿١٧إِنَّهُ فَکَّرَ وَقَدَّرَ ﴿١٨فَقُتِلَ کَیْفَ قَدَّرَ ﴿١٩ثُمَّ قُتِلَ کَیْفَ قَدَّرَ﴿٢٠ثُمَّ نَظَرَ ﴿٢١ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿٢٢ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَکْبَرَ ﴿٢٣فَقَالَ إِنْ هَـٰذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ ﴿٢۴إِنْ هَـٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ﴿٢۵سَأُصْلِیهِ سَقَرَ ﴿٢۶وَمَا أَدْرَاکَ مَا سَقَرُ ﴿٢٧لَا تُبْقِی وَلَا تَذَرُ ﴿٢٨لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ ﴿٢٩عَلَیْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿٣٠وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِکَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِینَ کَفَرُوا لِیَسْتَیْقِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ وَیَزْدَادَ الَّذِینَ آمَنُوا إِیمَانًا ۙ وَلَا یَرْتَابَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙوَلِیَقُولَ الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْکَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّـهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۚ کَذَٰلِکَ یُضِلُّ اللَّـهُ مَن یَشَاءُ وَیَهْدِی مَن یَشَاءُ ۚ وَمَا یَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّکَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِیَ إِلَّا ذِکْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿٣١کَلَّا وَالْقَمَرِ ﴿٣٢وَاللَّیْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿٣٣وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ ﴿٣۴إِنَّهَا لَإِحْدَى الْکُبَرِ ﴿٣۵نَذِیرًا لِّلْبَشَرِ ﴿٣۶لِمَن شَاءَ مِنکُمْ أَن یَتَقَدَّمَ أَوْ یَتَأَخَّرَ ﴿٣٧کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَةٌ ﴿٣٨إِلَّا أَصْحَابَ الْیَمِینِ ﴿٣٩فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءَلُونَ ﴿۴٠عَنِ الْمُجْرِمِینَ ﴿۴١مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ﴿۴٢قَالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ﴿۴٣وَلَمْ نَکُ نُطْعِمُ الْمِسْکِینَ ﴿۴۴وَکُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِینَ ﴿۴۵وَکُنَّا نُکَذِّبُ بِیَوْمِ الدِّینِ ﴿۴۶حَتَّىٰأَتَانَا الْیَقِینُ ﴿۴٧فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِینَ ﴿۴٨فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْکِرَةِ مُعْرِضِینَ ﴿۴٩کَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنفِرَةٌ ﴿۵٠فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍ﴿۵١بَلْ یُرِیدُ کُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن یُؤْتَىٰصُحُفًا مُّنَشَّرَةً ﴿۵٢کَلَّا ۖبَل لَّا یَخَافُونَ الْآخِرَةَ ﴿۵٣کَلَّا إِنَّهُ تَذْکِرَةٌ ﴿۵۴فَمَن شَاءَ ذَکَرَهُ ﴿۵۵وَمَا یَذْکُرُونَ إِلَّا أَن یَشَاءَ اللَّـهُ ۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَىٰوَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ﴿۵۶

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

اى کشیده رداى شب بر سر (1) برخیز و بترسان (2) و پروردگار خود را بزرگ دار (3) و لباس خویشتن را پاک کن (4) و از پلیدى دور شو (5) و منّت مگذار و فزونى مطلب (6) و براى پروردگارت شکیبایى کن (7) پس چون در صور دمیده شود (8) آن روز [چه‌] روز ناگوارى است! (9) بر کافران آسان نیست (10) مرا با آنکه [او را] تنها آفریدم واگذار (11) و دارایى بسیار به او بخشیدم (12) و پسرانى آماده [به خدمت، دادم] (13) و برایش [عیش خوش‌] آماده کردم (14) باز [هم‌] طمع دارد که بیفزایم (15) ولى نه، زیرا او دشمن آیات ما بود (16) به زودى او را به بالارفتن از گردنه [عذاب‌] وادار مى‌کنم (17) آرى، [آن دشمن حق‌] اندیشید و سنجید (18) کشته بادا، چگونه [او] سنجید؟ (19) آرى، کشته بادا، چگونه [او] سنجید (20) آنگاه نظر انداخت (21) سپس رو ترش نمود و چهره در هم کشید (22) آنگاه پشت گردانید و تکبّر ورزید (23) و گفت: «این [قرآن‌] جز سحرى که [به برخى‌] آموخته ‌اند نیست (24) این غیر از سخن بشر نیست (25) زودا که او را به سَقَر در آورم (26) و تو چه دانى که آن سَقَر چیست؟ (27) نه باقى مى‌گذارد و نه رها مى‌کند (28) پوستها را سیاه مى‌گرداند (29) [و] بر آن [دوزخ‌]، نوزده [نگهبان‌] است (30) و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم، و شماره آنها را جز آزمایشى براى کسانى که کافر شده‌اند قرار ندادیم، تا آنان که اهل کتابند یقین به هم رسانند، و ایمان کسانى که ایمان آورده‌اند افزون گردد، و آنان که کتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شک نیفتند، و تا کسانى که در دلهایشان بیمارى است و کافران بگویند: «خدا از این وصف‌کردن، چه چیزى را اراده کرده است؟» این گونه، خدا هر که را بخواهد بیراه مى‌گذارد و هر که را بخواهد هدایت مى کند، و [شماره‌] سپاهیان پروردگارت را جز او نمى‌داند، و این [آیات‌] جز تذکارى براى بشر نیست (31) نه چنین است [که مى‌پندارند!] سوگند به ماه (32) و سوگند به شامگاه چون پشت کند (33) و سوگند به بامداد چون آشکار شود (34) که آیات [قرآن‌] از پدیده‌هاى بزرگ است (35) بشر را هشدار دهنده است (36) هر که از شما را که بخواهد پیشى جوید یا بازایستد (37) هر کسى در گرو دستاورد خویش است (38) بجز یاران دست راست (39) در میان باغها. از یکدیگر مى‌پرسند (40) درباره مجرمان (41) چه چیز شما را در آتش [سَقَر] درآورد؟ (42) گویند: «از نمازگزاران نبودیم (43) و بینوایان را غذا نمى‌دادیم (44) با هرزه ‌درایان هرزه ‌درایى مى‌کردیم (45) و روز جزا را دروغ مى‌شمردیم (46) تا مرگ ما در رسید (47) از این رو شفاعت شفاعت‌کنندگان به حال آنها سودى نمى‌ بخشد (48) چرا آنها از تذکر روى گردانند؟ (49) گویى گورخرانى رمیده ‌اند (50) که از (مقابل) شیرى فرار کرده‌اند (51) بلکه هر کدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه ‌اى (از سوى خدا) براى او فرستاده شود (52) چنین نیست که آنان مى‌گویند، بلکه آنها از آخرت نمى‌ترسند (53) چنین نیست که آنها مى‌ گویند، آن (قرآن) یک تذکر و یادآورى است (54) هر کس بخواهد از آن پند مى‌ گیرد (55) و هیچ کس پند نمى‌ گیرد مگر اینکه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است (56)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ٧ مهر ۱۳٩۳ .:. ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة القیامة

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحِیم

لَا أُقْسِمُ بِیَوْمِ الْقِیَامَةِ (1) و لَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ (2) أَیَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ (3) بَلَى قَادِرِینَ عَلَى أَنْ نُسَوِّیَ بَنَانَهُ (4) بَلْ یُرِیدُ الْإِنسَانُ لِیَفْجُرَ أَمَامَهُ (5) یَسْأَلُ أَیَّانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ (6) فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ (7) و خَسَفَ الْقَمَرُ (8) و جُمِعَ الشَّمْسُ و الْقَمَرُ (9) یَقُولُ الْإِنسَانُ یَوْمَئِذٍ أَیْنَ الْمَفَرُّ (10) کَلَّا لَا وزَرَ (11)  إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ (12) یُنَبَّأُ الْإِنسَانُ یَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ و أَخَّرَ (13) بَلْ الْإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ (14) و لَوْ أَلْقَى مَعَاذِیرَهُ (15) لَا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ (16) إِنَّ عَلَیْنَا جَمْعَهُ و قُرْآنَهُ (17) فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ (18) ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا بَیَانَهُ (19) کَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ (20) و تَذَرُونَ الْآخِرَةَ (21) و جُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ (22) إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ (23) و وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ (24)  تَظُنُّ أَنْ یُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ (25) کَلَّا إِذَا بَلَغَتْ التَّرَاقِی (26) و قِیلَ مَنْ رَاقٍ (27) و ظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ (28) و الْتَفَّتْ السَّاقُ بِالسَّاقِ (29) إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ (30) فَلَا صَدَّقَ و لَا صَلَّى (31) و لَکِنْ کَذَّبَ و تَوَلَّى (32) ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ یَتَمَطَّى (33) أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى (34) ثُمَّ أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى (35) أَیَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدًى (36) أَلَمْ یَکُ نُطْفَةً مِنْ مَنِیٍّ یُمْنَى (37) ثُمَّ کَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى (38)  فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَیْنِ الذَّکَرَ و الْأُنثَى (39) أَلَیْسَ ذَلِکَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یُحْیِیَ الْمَوْتَى (40)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به روز قیامت (1) و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حقّ است! (2) آیا انسان مى‌ پندارد که هرگز استخوان هاى او را جمع نخواهیم کرد؟ (3) آرى قادریم که (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم (4) انسان شک در معاد ندارد بلکه او مى‌خواهد آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت در تمام عمر گناه کند (5) (از این ‌رو) مى ‌پرسد: «قیامت کى خواهد بود» (6) (بگو:) در آن هنگام که چشم ها از شدّت وحشت به گردش در آید (7) و ماه بى ‌نور گردد (8) و خورشید و ماه یک جا جمع شوند (9) آن روز انسان مى ‌گوید: «راه فرار کجاست؟»! (10) هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! (11) آن روز قرارگاه نهایى تنها بسوى پروردگار تو است (12) و در آن روز انسان را از تمام کارهایى که از پیش یا پس فرستاده آگاه مى ‌کنند (13) بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است (14) هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهایى بتراشد! (15) زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن‌] حرکت مده (16) چرا که جمع‌کردن و خواندن آن بر عهده ماست! (17) پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروى کن! (18) سپس بیان (و توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست! (19) چنین نیست که شما مى ‌پندارید (و دلایل معاد را کافى نمى ‌دانید)؛ بلکه شما دنیاى زودگذر را دوست دارید (و هوسرانى بى‌قید و شرط را)! (20) و آخرت را رها مى‌کنید! (21) (آرى) در آن روز صورتهایى شاداب و مسرور است (22) و به پروردگارش مى ‌نگرد! (23) و در آن روز صورت هایى عبوس و در هم کشیده است (24) زیرا مى ‌داند عذابى در پیش دارد که پشت را در هم مى ‌شکند! (25) چنین نیست (که انسان مى ‌پندارد! او ایمان نمى ‌آورد) تا موقعى که جان به گلوگاهش رسد (26) و گفته شود: «آیا کسى هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟»! (27) و به جدائى از دنیا یقین پیدا کند (28) و ساق پاها (از سختى جان دادن) به هم بپیچد! (29) (آرى) در آن روز مسیر همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود! (30) در آن روز گفته مى ‌شود: «او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند (31) بلکه تکذیب کرد و روى‌گردان شد (32) سپس بسوى خانواده خود باز گشت در حالى که متکبّرانه قدم برمى‌داشت»! (33) (با این اعمال) عذاب الهى براى تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر! (34) سپس عذاب الهى براى تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر! (35) آیا انسان گمان مى‌کند بى ‌هدف رها مى ‌شود؟ (36) آیا او نطفه ‌اى از منى که در رحم ریخته مى ‌شود نبود؟ (37) سپس بصورت خون‌ بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت (38) و از او دو زوج مرد و زن آفرید! (39) آیا چنین کسى قادر نیست که مردگان را زنده کند؟ (40)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ٢٩ شهریور ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة القلم

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ ﴿١ مَا أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ ﴿٢ وَإِنَّ لَکَ لَأَجْرًا غَیْرَ مَمْنُونٍ ﴿٣ وَإِنَّکَ لَعَلَىٰخُلُقٍ عَظِیمٍ ﴿۴ فَسَتُبْصِرُ وَیُبْصِرُونَ ﴿۵ بِأَییِّکُمُ الْمَفْتُونُ ﴿۶ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِیلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِینَ ﴿٧ فَلَا تُطِعِ الْمُکَذِّبِینَ ﴿٨ وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَیُدْهِنُونَ ﴿٩ وَلَا تُطِعْ کُلَّ حَلَّافٍ مَّهِینٍ ﴿١٠ هَمَّازٍ مَّشَّاءٍ بِنَمِیمٍ ﴿١١ مَّنَّاعٍ لِّلْخَیْرِ مُعْتَدٍ أَثِیمٍ ﴿١٢ عُتُلٍّ بَعْدَ ذَٰلِکَ زَنِیمٍ ﴿١٣ أَن کَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِینَ﴿١۴ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَیْهِ آیَاتُنَا قَالَ أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ ﴿١۵ سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ ﴿١۶ إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ کَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَیَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِینَ ﴿١٧ وَلَا یَسْتَثْنُونَ ﴿١٨ فَطَافَ عَلَیْهَا طَائِفٌ مِّن رَّبِّکَ وَهُمْ نَائِمُونَ ﴿١٩ فَأَصْبَحَتْ کَالصَّرِیمِ﴿٢٠ فَتَنَادَوْا مُصْبِحِینَ ﴿٢١ أَنِ اغْدُوا عَلَىٰ حَرْثِکُمْ إِن کُنتُمْ صَارِمِینَ ﴿٢٢ فَانطَلَقُوا وَهُمْ یَتَخَافَتُونَ ﴿٢٣ أَن لَّا یَدْخُلَنَّهَا الْیَوْمَ عَلَیْکُم مِّسْکِینٌ ﴿٢۴ وَغَدَوْا عَلَىٰ حَرْدٍ قَادِرِینَ ﴿٢۵ فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ ﴿٢۶ بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٢٧ قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّکُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿٢٨ قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا کُنَّا ظَالِمِینَ ﴿٢٩ فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ یَتَلَاوَمُونَ ﴿٣٠ قَالُوا یَا وَیْلَنَا إِنَّا کُنَّا طَاغِینَ ﴿٣١ عَسَىٰ رَبُّنَا أَن یُبْدِلَنَا خَیْرًا مِّنْهَا إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ ﴿٣٢ کَذَٰلِکَ الْعَذَابُ ۖ  وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَکْبَرُ ۚ  لَوْ کَانُوا یَعْلَمُونَ ﴿٣٣ إِنَّ لِلْمُتَّقِینَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِیمِ﴿٣۴ أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِینَ کَالْمُجْرِمِینَ ﴿٣۵ مَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ ﴿٣۶ أَمْ لَکُمْ کِتَابٌ فِیهِ تَدْرُسُونَ ﴿٣٧ إِنَّ لَکُمْ فِیهِ لَمَا تَخَیَّرُونَ ﴿٣٨ أَمْ لَکُمْ أَیْمَانٌ عَلَیْنَا بَالِغَةٌ إِلَىٰ یَوْمِ الْقِیَامَةِ ۙ إِنَّ لَکُمْ لَمَا تَحْکُمُونَ ﴿٣٩ سَلْهُمْ أَیُّهُم بِذَٰلِکَ زَعِیمٌ﴿۴٠ أَمْ لَهُمْ شُرَکَاءُ فَلْیَأْتُوا بِشُرَکَائِهِمْ إِن کَانُوا صَادِقِینَ ﴿۴١ یَوْمَ یُکْشَفُ عَن سَاقٍ وَیُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلَا یَسْتَطِیعُونَ ﴿۴٢ خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ  وَقَدْ کَانُوا یُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَهُمْ سَالِمُونَ ﴿۴٣ فَذَرْنِی وَمَن یُکَذِّبُ بِهَـٰذَا الْحَدِیثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَیْثُ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۴۴ وَأُمْلِی لَهُمْ ۚ إِنَّ کَیْدِی مَتِینٌ ﴿۴۵ أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ ﴿۴۶ أَمْ عِندَهُمُ الْغَیْبُ فَهُمْ یَکْتُبُونَ ﴿۴٧ فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ وَلَا تَکُن کَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَىٰوَهُوَ مَکْظُومٌ ﴿۴٨ لَّوْلَا أَن تَدَارَکَهُ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ ﴿۴٩ فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِینَ ﴿۵٠ وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ وَیَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُون ﴿۵١ وَمَا هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ ﴿۵٢

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

نون، سوگند به قلم و آنچه مى‌نویسند ﴿1 [که‌] تو، به لطف پروردگارت، دیوانه نیستى ﴿2 و بى‌گمان، تو را پاداشى بى ‌منت خواهد بود ﴿3 و راستى که تو را خویى والاست ﴿4 به زودى خواهى دید و خواهند دید ﴿5 [که‌] کدام یک از شما دستخوش جنونید ﴿6 پروردگارت خود بهتر مى‌داند چه کسى از راه او منحرف شده، و [هم‌] او به راه یافتگان داناتر است ﴿7 پس، از دروغزنان فرمان مبر ﴿8 دوست دارند که نرمى کنى تا نرمى نمایند ﴿9 و از هر قسم خورنده فرو مایه‌اى فرمان مبر ﴿10 [که‌] عیبجوست و براى خبرچینى گام برمى‌دارد ﴿11 مانع خیر، متجاوز، گناه پیشه ﴿12 گستاخ، [و] گذشته از آن زنازاده است ﴿13 به صرف اینکه مالدار و پسردار است ﴿14 چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «افسانه ‌هاى پیشینیان است» ﴿15 زودا که بر بینى‌اش داغ نهیم [و رسوایش کنیم] ﴿16 ما آنان را همان گونه که باغداران را آزمودیم، مورد آزمایش قرار دادیم، آنگاه که سوگند خوردند که صبح برخیزند و [میوه‌] آن [باغ‌] را حتماً بچینند ﴿17 و[لى‌] «ان شاء الله» نگفتند ﴿18 پس در حالى که آنان غنوده بودند، بلایى از جانب پروردگارت بر آن [باغ‌] به گردش در آمد ﴿19 و [باغ،] آفت زده [و زمین بایر] گردید ﴿20 پس [باغداران‌] بامدادان یکدیگر را صدا زدند ﴿21 که: «اگر میوه مى ‌چینید، بامدادان به سوى کشت خویش روید» ﴿22 پس به راه افتادند و آهسته به هم مى‌گفتند ﴿23 که: «امروز نباید در باغ بینوایى بر شما در آید» ﴿24 و صبحگاهان در حالى که خود را بر منع [بینوایان‌] توانا مى ‌دیدند، رفتند ﴿25 و چون [باغ‌] را دیدند، گفتند: «قطعاً ما راه گم کرده‌ایم ﴿26 [نه‌] بلکه ما محرومیم ﴿27 خردمندترینشان گفت: «آیا به شما نگفتم: چرا خدا را به پاکى نمى‌ستایید؟ ﴿28 گفتند: «پروردگارا، تو را به پاکى مى‌ستاییم، ما واقعاً ستمگر بودیم» ﴿29 پس بعضى‌ شان رو به بعضى دیگر آوردند و همدیگر را به نکوهش گرفتند ﴿30 گفتند: «اى واى بر ما که سرکش بوده‌ ایم ﴿31 امید است که پروردگار ما بهتر از آن را به ما عوض دهد، زیرا ما به پروردگارمان مشتاقیم ﴿32 عذاب [دنیا] چنین است، و عذاب آخرت، اگر مى‌ دانستند قطعاً بزرگتر خواهد بود ﴿33 براى پرهیزگاران، نزد پروردگارشان باغستان هاى پر ناز و نعمت است ﴿34 پس آیا فرمانبرداران را چون بدکاران قرار خواهیم داد؟ ﴿35 شما را چه شده؟ چگونه داورى مى‌ کنید؟ ﴿36 یا شما را کتابى هست که در آن فرا مى ‌گیرید ﴿37 که هر چه را برمى ‌گزینید، براى شما در آن خواهد بود؟ ﴿38 یا اینکه شما تا روز قیامت [از ما] سوگندهایى رسا گرفته ‌اید که هر چه دلتان خواست حکم کنید؟ ﴿39 از آنان بپرس: کدامشان ضامن این [ادعا]یند؟ ﴿40 یا شریکانى دارند؟ پس اگر راست مى‌ گویند شریکانشان را بیاورند ﴿41 روزى که کار، زار [و رهایى دشوار] شود و به سجده فرا خوانده شوند و در خود توانایى نیابند ﴿42 دیدگانشان به زیر افتاده، خوارى آنان را فرو مى‌گیرد، در حالى که [پیش از این‌] به سجده دعوت مى‌ شدند و تندرست بودند ﴿43 پس مرا با کسى که این گفتار را تکذیب مى ‌کند واگذار. به تدریج آنان را به گونه ‌اى که در نیابند [گریبان‌] خواهیم گرفت ﴿44 و مهلتشان مى ‌دهم، زیرا تدبیر من [سخت‌] استوار است ﴿45 آیا از آنان مزدى درخواست مى‌ کنى، و آنان خود را زیر بار تاوان، گرانبار مى ‌یابند؟ ﴿46 یا [علم‌] غیب پیش آنهاست و آنها مى ‌نویسند؟ ﴿47 پس در [امتثال‌] حکم پروردگارت شکیبایى ورز، و مانند همدم ماهى [=یونس‌] مباش، آنگاه که اندوه زده ندا درداد ﴿48 اگر لطفى از جانب پروردگارش تدارک [حال‌] او نمى‌کرد، قطعاً نکوهش شده بر زمین خشک انداخته مى ‌شد ﴿49 پس پروردگارش وى را برگزید و از شایستگانش گردانید ﴿50 و آنان که کافر شدند، چون قرآن را شنیدند چیزى نمانده بود که تو را چشم بزنند، و مى ‌گفتند: «او واقعاً دیوانه ‌اى است» ﴿51 و حال آنکه [قرآن‌] جز تذکارى براى جهانیان نیست ﴿52

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ٢٥ شهریور ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الفجر (سوره امام حسین علیه السلام)

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

وَالْفَجْرِ ﴿1﴾ وَلَیَالٍ عَشْرٍ ﴿٢ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿٣ وَاللَّیْلِ إِذَا یَسْرِ ﴿۴ هَلْ فِی ذَٰلِکَ قَسَمٌ لِّذِی حِجْرٍ ﴿۵ أَلَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِعَادٍ ﴿۶ إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿٧ الَّتِی لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُهَا فِی الْبِلَادِ ﴿٨ وَثَمُودَ الَّذِینَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿٩ وَفِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتَادِ ﴿١٠ الَّذِینَ طَغَوْا فِی الْبِلَادِ ﴿١١ فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسَادَ﴿١٢ فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿١٣ إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿١۴ فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ ﴿١۵ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهَانَنِ ﴿١۶ کَلَّا ۖ بَل لَّا تُکْرِمُونَ الْیَتِیمَ ﴿١٧ وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿١٨ وَتَأْکُلُونَ التُّرَاثَ أَکْلًا لَّمًّا﴿١٩ وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿٢٠ کَلَّا إِذَا دُکَّتِ الْأَرْضُ دَکًّا دَکًّا﴿٢١ وَجَاءَ رَبُّکَ وَالْمَلَکُ صَفًّا صَفًّا ﴿٢٢ وَجِیءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚیَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّکْرَىٰ ﴿٢٣ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی ﴿٢۴ فَیَوْمَئِذٍ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ﴿٢۵ وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿٢۶ یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿٢٧ ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَّرْضِیَّةً ﴿٢٨ فَادْخُلِی فِی عِبَادِی﴿٢٩ وَادْخُلِی جَنَّتِی ﴿٣٠

صَدَقَ اللهَ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به سپیده ‌دم﴿1﴾ و به شب هاى دهگانه ﴿2﴾ و به جفت و تاق ﴿3﴾ و به شب، وقتى سپرى شود ﴿4﴾ آیا در این، براى خردمند [نیاز به‌] سوگندى [دیگر] است؟ ﴿5﴾ مگر ندانسته ‌اى که پروردگارت با عاد چه کرد؟ ﴿6﴾ با عمارات ستون‌ دار ارم ﴿7﴾ که مانندش در شهرها ساخته نشده بود؟ ﴿8﴾ و با ثمود، همانان که در درّه، تخته‌سنگ ها را مى ‌بریدند؟ ﴿9﴾ و با فرعون، صاحب خرگاه ‌ها [و بناهاى بلند]؟ ﴿10﴾ همانان که در شهرها سر به طغیان برداشتند ﴿11﴾ و در آنها بسیار تبهکارى کردند ﴿12﴾ [تا آنکه‌] پروردگارت بر سر آنان تازیانه عذاب را فرونواخت ﴿13﴾ زیرا پروردگار تو سخت در کمین است ﴿14﴾ اما انسان، هنگامى که پروردگارش وى را مى ‌آزماید، و عزیزش مى ‌دارد و نعمت فراوان به او مى ‌دهد، مى ‌گوید: «پروردگارم مرا گرامى داشته است ﴿15﴾ و اما چون وى را مى ‌آزماید و روزى ‌اش را بر او تنگ مى‌ گرداند، مى ‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است ﴿16﴾ ولى نه، بلکه یتیم را نمى ‌نوازید ﴿17﴾ و بر خوراک‌[دادن‌] بینوا همدیگر را بر نمى ‌انگیزید ﴿18﴾ و میراث [ضعیفان‌] را چپاولگرانه مى‌ خورید ﴿19﴾ و مال را دوست دارید، دوست داشتنى بسیار ﴿20﴾ نه چنان است، آنگاه که زمین، سخت در هم کوبیده شود ﴿21﴾ و [فرمان‌] پروردگارت و فرشته‌[ها] صف ‌در صف آیند ﴿22﴾ و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند، آن روز است که انسان پند گیرد؛ و[لى‌] کجا او را جاى پندگرفتن باشد؟ ﴿23﴾ گوید: «کاش براى زندگانى خود [چیزى‌] پیش فرستاده بودم ﴿24﴾ پس در آن روز هیچ کس چون عذاب‌کردن او، عذاب نکند ﴿25﴾ و هیچ کس چون دربندکشیدن او، دربند نکشد ﴿26﴾ اى نفس مطمئنّه ﴿27﴾ خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد ﴿28﴾ و در میان بندگان من درآى ﴿29﴾ و در بهشت من داخل شو ﴿30﴾

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, امام حسین(ع)
یکشنبه ٢۳ شهریور ۱۳٩۳ .:. ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الطارق

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحِیمِ

وَ السَّمَاءِ وَ الطَّارِقِ (1) وَ مَا أَدْرَاکَ مَا الطَّارِقُ (2) النَّجْمُ الثَّاقِبُ (3) إِنْ کُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَیْهَا حَافِظٌ (4) فَلْیَنظُرْ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ (5) خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ (6) یَخْرُجُ مِنْ بَیْنِ الصُّلْبِ و َالتَّرَائِبِ (7) إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِر ٌ(8) یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ (9) فَمَا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَ لَا نَاصِرٍ (10) وَ السَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ (11) وَ الْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ (12) إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ (13) وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ (14) إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْدًا (15) وَ أَکِیدُ کَیْدًا (16) فَمَهِّلْ الْکَافِرِینَ أَمْهِلْهُمْ رُوَیْدًا (17)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد (1) و تو چه دانى که اختر شبگرد چیست؟ (2) آن اختر فروزان (3) هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانى بر او [گماشته شده‌] است (4) پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟ (5) از آب جهنده‌ اى خلق شده (6) [که‌] از صلب مرد و میان استخوان هاى سینه زن بیرون مى‌آید (7) در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وى بخوبى تواناست (8) آن روز که رازها [همه‌] فاش شود (9) پس او را نه نیرویى ماند و نه یارى (10) سوگند به آسمان بارش‌انگیز (11) سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت] (12) [که‌] در حقیقت، قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است (13) و آن شوخى نیست (14) آنان دست به نیرنگ مى ‌زنند (15) و [من نیز] دست به نیرنگ مى‌زنم (16) پس کافران را مهلت ده، و کمى آنان را به حال خود واگذار (17)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
چهارشنبه ۱٩ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:٢۳ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الحاقة

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

الْحَاقَّةُ ﴿١ مَا الْحَاقَّةُ ﴿٢ وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْحَاقَّةُ ﴿٣ کَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ ﴿4فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِکُوا بِالطَّاغِیَةِ ﴿5وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِیحٍ صَرْصَرٍ عَاتِیَةٍ ﴿۶ سَخَّرَهَا عَلَیْهِمْ سَبْعَ لَیَالٍ وَثَمَانِیَةَ أَیَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِیهَا صَرْعَىٰ کَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِیَةٍ ﴿٧ فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّن بَاقِیَةٍ ﴿٨ وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِکَاتُ بِالْخَاطِئَةِ ﴿٩ فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِیَةً ﴿١٠ إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاکُمْ فِی الْجَارِیَةِ ﴿١١ لِنَجْعَلَهَا لَکُمْ تَذْکِرَةً وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ ﴿١٢ فَإِذَا نُفِخَ فِی الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿١٣ وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُکَّتَا دَکَّةً وَاحِدَةً ﴿١۴ فَیَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿١۵ وَانشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِیَ یَوْمَئِذٍ وَاهِیَةٌ ﴿١۶وَالْمَلَکُ عَلَىٰ أَرْجَائِهَا ۚ وَیَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّکَ فَوْقَهُمْ یَوْمَئِذٍ ثَمَانِیَةٌ ﴿١٧ یَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنکُمْ خَافِیَةٌ ﴿١٨ فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِیَمِینِهِ فَیَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا کِتَابِیَهْ ﴿١٩إِنِّی ظَنَنتُ أَنِّی مُلَاقٍ حِسَابِیَهْ ﴿٢٠فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَّاضِیَةٍ ﴿٢١فِی جَنَّةٍ عَالِیَةٍ ﴿٢٢قُطُوفُهَا دَانِیَةٌ ﴿٢٣کُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِیئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِی الْأَیَّامِ الْخَالِیَةِ ﴿٢۴ وَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَیَقُولُ یَا لَیْتَنِی لَمْ أُوتَ کِتَابِیَهْ ﴿٢۵وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِیَهْ ﴿٢۶یَا لَیْتَهَا کَانَتِ الْقَاضِیَةَ ﴿٢٧مَا أَغْنَىٰ عَنِّی مَالِیَهْ ۜ ﴿٢٨هَلَکَ عَنِّی سُلْطَانِیَهْ ﴿٢٩خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ ﴿٣١ثُمَّ فِی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُکُوهُ ﴿٣٢إِنَّهُ کَانَ لَا یُؤْمِنُ بِاللَّـهِ الْعَظِیمِ ﴿٣٣وَلَا یَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿٣۴فَلَیْسَ لَهُ الْیَوْمَ هَاهُنَا حَمِیمٌ ﴿٣۵وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِینٍ﴿٣۶لَّا یَأْکُلُهُ إِلَّا الْخَاطِئُونَ ﴿٣٧فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٩إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ کَرِیمٍ ﴿۴٠وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِیلًا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿۴١وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ ۚ قَلِیلًا مَّا تَذَکَّرُونَ ﴿۴٢تَنزِیلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۴٣وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِیلِ ﴿۴۴لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْیَمِینِ ﴿۴۵ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِینَ ﴿۴۶فَمَا مِنکُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِینَ ﴿۴٧وَإِنَّهُ لَتَذْکِرَةٌ لِّلْمُتَّقِینَ ﴿۴٨وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنکُم مُّکَذِّبِینَ ﴿۴٩وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْکَافِرِینَ ﴿۵٠وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْیَقِینِ ﴿۵١فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ ﴿۵٢

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

آن رخ دهنده ﴿1 چیست آن رخ دهنده؟ ﴿2 و چه دانى که آن رخ دهنده چیست؟ ﴿3ثمود و عاد، آن حادثه کوبنده را تکذیب کردند ﴿4اما ثمود به [سزاى‌] سرکشى [خود] به هلاکت رسیدند ﴿5و اما عاد، به [وسیله‌] تندبادى توفنده سرکش هلاک شدند ﴿6[که خدا] آن را هفت شب و هشت روز پیاپى بر آنان بگماشت: در آن [مدت‌] مردم را فرو افتاده مى ‌دیدى، گویى آنها تنه ‌هاى نخل هاى میان تهى ‌اند ﴿7آیا از آنان کسى را بر جاى مى ‌بینى؟ ﴿8و فرعون و کسانى که پیش از او بودند و [مردم‌] شهرهاى سرنگون شده [سدوم و عاموره‌] مرتکب خطا شدند ﴿9و از امر فرستاده پروردگارشان سرپیچى کردند، و [خدا هم‌] آنان را به گرفتنى سخت، فرو گرفت ﴿10ما، چون آب طغیان کرد، شما را بر کشتى سوار نمودیم ﴿11تا آن را براى شما [مایه‌] تذکرى گردانیم و گوش هاى شنوا آن را نگاه دارد ﴿12پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود ﴿13و زمین و کوه ‌ها از جاى خود برداشته شوند و هر دوى آنها با یک تکان ریز ریز گردند ﴿14پس آن روز است که واقعه [آنچنانى‌] وقوع یابد ﴿15و آسمان از هم بشکافد، و در آن روز است که آن از هم گسسته باشد ﴿16و فرشتگان در اطراف [آسمان‌]اند، و عرش پروردگارت را آن روز، هشت [فرشته] بر سر خود بر مى ‌دارند ﴿17در آن روز، شما [به پیشگاه خدا] عرضه مى ‌شوید، [و] پوشیده ‌اى از شما پوشیده نمى ‌ماند ﴿18اما کسى که کارنامه ‌اش به دست راستش داده شود، گوید: «بیایید و کتابم را بخوانید ﴿19من یقین داشتم که به حساب خود مى ‌رسم ﴿20پس او در یک زندگى خوش است ﴿21در بهشتى برین ﴿22[که‌] میوه هایش در دسترس است ﴿23بخورید و بنوشید، گواراتان باد، به [پاداش‌] آنچه در روزهاى گذشته انجام دادید ﴿24و اما کسى که کارنامه ‌اش به دست چپش داده شود، گوید: «اى کاش کتابم را دریافت نکرده بودم ﴿25و از حساب خود خبردار نشده بودم ﴿26اى کاش آن [مرگ‌] کار را تمام مى‌کرد ﴿27مال من، مرا سودى نبخشید ﴿28قدرت من از [کف‌] من برفت ﴿29[گویند:] بگیرید او را و در غل کشید ﴿30آنگاه میان آتشش اندازید ﴿31پس در زنجیرى که درازى آن هفتاد گز است وى را در بند کشید ﴿32چرا که او به خداى بزرگ نمى ‌گروید ﴿33و به اطعام مسکین تشویق نمى ‌کرد ﴿34پس امروز او را در اینجا حمایتگرى نیست ﴿35و خوراکى جز چرکابه ندارد ﴿36که آن را جز خطاکاران نمى ‌خورند ﴿37پس نه [چنان است که مى‌ پندارید]، سوگند یاد مى ‌کنم به آنچه مى ‌بینید ﴿38و آنچه نمى ‌بینید ﴿39که [قرآن‌] قطعاً گفتار فرستاده ‌اى بزرگوار است ﴿40و آن گفتار شاعرى نیست [که‌] کمتر [به آن‌] ایمان دارید ﴿41و نه گفتار کاهنى [که‌] کمتر [از آن‌] پند مى ‌گیرید ﴿42[پیام‌] فرودآمده ‌اى است از جانب پروردگار جهانیان ﴿43و اگر [او] پاره ‌اى گفته‌ ها بر ما بسته بود ﴿44دست راستش را سخت مى ‌گرفتیم﴿45سپس رگ قلبش را پاره مى ‌کردیم ﴿46و هیچ یک از شما مانع از [عذاب‌] او نمى ‌شد ﴿47و در حقیقت، [قرآن‌] تذکارى براى پرهیزگاران است ﴿48و ما به راستى مى‌ دانیم که از [میان‌] شما تکذیب‌کنندگانى هستند ﴿49و آن واقعاً بر کافران حسرتى است ﴿50و این [قرآن‌]، بى‌شبهه، حقیقتى یقینى است ﴿51پس به [پاس‌] نام پروردگار بزرگت تسبیح گوى ﴿52

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
دوشنبه ۱٧ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:٥٢ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الجن

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ 

قل أوحی إلی أنه استمع نفر من الجن فقالوا إنا سمعنا قرآنا عجبا (1) یهدی إلى الرشد فآمنا به و لن نشرک بربنا أحدا (2) و أنه تعالى جد ربنا ما اتخذ صاحبة و لا و لدا (3) و أنه کان یقول سفیهنا على الله شططا (4) و أنا ظننا أن لن تقول الإنس و الجن على الله کذبا (5)  و أنه کان رجال من الإنس یعوذون برجال من الجن فزادوهم رهقا (6) و أنهم ظنوا کما ظننتم أن لن یبعث الله أحدا (7) و أنا لمسنا السماء فوجدناها ملئت حرسا شدیدا و شهبا (8) و أنا کنا نقعد منها مقاعد للسمع فمن یستمع الآن یجد له شهابا رصدا (9) و أنا لا ندری أشر أرید بمن فی الأرض أم أراد بهم ربهم رشدا (10) و أنا منا الصالحون و منا دون ذلک کنا طرائق قددا (11)  و أنا ظننا أن لن نعجز الله فی الأرض و لن نعجزه هربا (12) و أنا لما سمعنا الهدى آمنا به فمن یؤمن بربه فلا یخاف بخسا و لا رهقا (13) و أنا منا المسلمون و منا القاسطون فمن أسلم فأولئک تحروا رشدا (14) و أما القاسطون فکانوا لجهنم حطبا (15) و ألو استقاموا على الطریقة لأسقیناهم ماء غدقا (16) لنفتنهم فیه و من یعرض عن ذکر ربه یسلکه عذابا صعدا (17)  و أن المساجد لله فلا تدعوا مع الله أحدا (18) و أنه لما قام عبد الله یدعوه کادوا یکونون علیه لبدا (19) قل إنما أدعو ربی و لا أشرک به أحدا (20) قل إنی لا أملک لکم ضرا و لا رشدا (21) قل إنی لن یجیرنی من الله أحد و لن أجد من دونه ملتحدا (22) إلا بلاغا من الله و رسالاته و من یعص الله و رسوله فإن له نار جهنم خالدین فیها أبدا (23) حتى إذا رأوا ما یوعدون فسیعلمون من أضعف ناصرا و أقل عددا (24) قل إن أدری أقریب ما توعدون أم یجعل له ربی أمدا (25) عالم الغیب فلا یظهر على غیبه أحدا (26) إلا من ارتضى من رسول فإنه یسلک من بین یدیه و من خلفه رصدا (27) لیعلم أن قد أبلغوا رسالات ربهم و أحاط بما لدیهم و أحصى کل شیء عددا (28)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

بگو: «به من وحى شده است که تنى چند از جنّیان گوش فرا داشتند و گفتند: راستى ما قرآنى شگفت‌ آور شنیدیم (1) [که‌] به راه راست هدایت مى‌ کند. پس به آن ایمان آوردیم و هرگز کسى را شریک پروردگارمان قرار نخواهیم داد (2) و اینکه او، پروردگار والاى ما، همسر و فرزندى اختیار نکرده است (3) و [شگفت‌] آنکه کم خرد ما، در باره خدا سخنانى یاوه مى ‌سراید (4) و ما پنداشته بودیم که انس و جن هرگز به خدا دروغ نمى ‌بندند (5) و مردانى از آدمیان به مردانى از جن پناه مى ‌بردند و بر سرکشى آنها مى ‌افزودند (6) و آنها [نیز] آن گونه که [شما] پنداشته ‌اید، گمان بردند که خدا هرگز کسى را زنده نخواهد گردانید (7) و ما بر آسمان دست یافتیم و آن را پر از نگهبانان توانا و تیرهاى شهاب یافتیم (8) و در [آسمان‌] براى شنیدن، به کمین مى ‌نشستیم، [اما] اکنون هر که بخواهد به گوش باشد، تیر شهابى در کمین خود مى ‌یابد (9) و ما [درست‌] نمى ‌دانیم که آیا براى کسانى که در زمینند بدى خواسته شده یا پروردگارشان برایشان هدایت خواسته است؟ (10) و از میان ما برخى درستکارند و برخى غیر آن، و ما فرقه ‌هایى گوناگونیم (11) و ما مى‌ دانیم که هرگز نمى ‌توانیم در زمین خداى را به ستوه آوریم، و هرگز او را با گریز [خود] درمانده نتوانیم کرد (12) و ما چون هدایت را شنیدیم بدان گرویدیم؛ پس کسى که به پروردگار خود ایمان آورد، از کمى [پاداش‌] و سختى بیم ندارد (13) و از میان ما برخى فرمانبردار و برخى از ما منحرفند: پس کسانى که به فرمانند، آنان در جستجوى راه درستند (14) ولى منحرفان، هیزم جهنم خواهند بود» (15) و اگر [مردم‌] در راه درست، پایدارى ورزند، قطعاً آب گوارایى بدیشان نوشانیم (16) تا در این باره آنان را بیازماییم، و هر کس از یاد پروردگار خود دل بگرداند، وى را در قید عذابى [روز]افزون درآورد (17) و مساجد ویژه خداست، پس هیچ کس را با خدا مخوانید (18) و همین که «بنده خدا» برخاست تا او را بخواند، چیزى نمانده بود که بر سر وى فرو افتند (19) بگو: «من تنها پروردگار خود را مى ‌خوانم و کسى را با او شریک نمى‌ گردانم» (20) بگو: «من براى شما اختیار زیان و هدایتى را ندارم (21) بگو: «هرگز کسى مرا در برابر خدا پناه نمى‌ دهد و هرگز پناهگاهى غیر از او نمى ‌یابم (22) وظیفه من تنها ابلاغى از خدا و [رساندن‌] پیامهاى اوست.» و هر کس خدا و پیامبرش را نافرمانى کند قطعاً آتش دوزخ براى اوست و جاودانه در آن خواهند ماند (23) باش تا آنچه را وعده داده مى ‌شوند ببینند، آنگاه دریابند که یاور چه کسى ضعیف‌ تر و کدام یک شماره ‌اش کمتر است (24) بگو: «نمى ‌دانم آنچه را که وعده داده شده ‌اید نزدیک است یا پروردگارم براى آن زمانى نهاده است؟» (25) داناى نهان است، و کسى را بر غیب خود آگاه نمى‌ کند (26) جز پیامبرى را که از او خشنود باشد، که [در این صورت‌] براى او از پیش رو و از پشت سرش نگاهبانانى بر خواهد گماشت (27) تا معلوم بدارد که پیامهاى پروردگار خود را رسانیده ‌اند؛ و [خدا] بدانچه نزد ایشان است احاطه دارد و هر چیزى را به عدد شماره کرده است (28)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, جن
پنجشنبه ۱۳ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:٤٢ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة البلد

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

لا أقسم بهذا البلد (1) و أنت حل بهذا البلد (2)  و والد وما ولد (3) لقد خلقنا الإنسان فی کبد (4) أیحسب أن لن یقدر علیه أحد (5) یقول أهلکت مالا لبدا (6) أیحسب أن لم یره أحد (7) ألم نجعل له عینین (8) و لسانا و شفتین (9) و هدیناه النجدین (10) فلا اقتحم العقبة (11) و ما أدراک ما العقبة (12) فک رقبة (13) أو إطعام فی یوم ذی مسغبة (14) یتیما ذا مقربة (15) أو مسکینا ذا متربة (16) ثم کان من الذین آمنوا و تواصوا بالصبر و تواصوا بالمرحمة (17) أولئک أصحاب المیمنة (18) و الذین کفروا بآیاتنا هم أصحاب المشأمة (19) علیهم نار مؤصدة (20)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به این شهر [مکه‌] (1) و حال آنکه تو در این شهر جاى دارى (2) سوگند به پدرى [چنان‌] و آن کسى را که به وجود آورد (3) براستى که انسان را در رنج آفریده ‌ایم (4) آیا پندارد که هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت؟ (5) گوید: «مال فراوانى تباه کردم» (6) آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟ (7) آیا دو چشمش نداده‌ ایم؟ (8) و زبانى و دو لب (9) و هر دو راه [خیر و شر] را بدو نمودیم (10) و[لى‌] نخواست از گردنه [عاقبت‌ نگرى‌] بالا رود (11) و تو چه دانى که آن گردنه [سخت‌] چیست؟ (12) بنده ‌اى را آزادکردن (13) یا در روز گرسنگى، طعام‌دادن (14) به یتیمى خویشاوند (15) یا بینوایى خاک‌ نشین (16) علاوه بر این از زمره کسانى باشد که گرویده و یکدیگر را به شکیبایى و مهربانى سفارش کرده‌اند (17) اینانند خجستگان (18) و کسانى که به انکار نشانه ‌هاى ما پرداخته‌ اند، آنانند ناخجستگان شوم (19) بر آنان آتشى سرپوشیده احاطه دارد (20)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
سه‌شنبه ۱۱ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:۳٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة البقرة (الآیات من 92 الى 100) در ذم صهیونیست ها

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیِم

وَ لَقَدْ جَاءَکُمْ مُوسَى بِالْبَیِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمْ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ و أَنْتُمْ ظَالِمُونَ (92) و إِذْ أَخَذْنَا مِیثَاقَکُمْ و رَفَعْنَا فَوْقَکُمْ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَیْنَاکُمْ بِقُوَّةٍ و اسْمَعُوا قَالُوا سَمِعْنَا و عَصَیْنَا و أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمْ الْعِجْلَ بِکُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَمَا یَأْمُرُکُمْ بِهِ إِیمَانُکُمْ إِنْ کُنتُمْ مُؤْمِنِینَ (93) قُلْ إِنْ کَانَتْ لَکُمْ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خَالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوْا الْمَوْتَ إِنْ کُنتُمْ صَادِقِینَ (94)  و لَنْ یَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ و اللَّهُ عَلِیمٌ بِالظَّالِمِینَ (95) و لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَیَاةٍ و مِنْ الَّذِینَ أَشْرَکُوا یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ و مَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنْ الْعَذَابِ أَنْ یُعَمَّرَ و اللَّهُ بَصِیرٌ بِمَا یَعْمَلُونَ (96) قُلْ مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِیلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِمَا بَیْنَ یَدَیْهِ و هُدًى و بُشْرَى لِلْمُؤْمِنِینَ (97)  مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِلَّهِ و مَلَائِکَتِهِ و رُسُلِهِ و جِبْرِیلَ و مِیکَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکَافِرِینَ (98) و لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَیْکَ آیَاتٍ بَیِّنَاتٍ و مَا یَکْفُرُ بِهَا إِلَّا الْفَاسِقُونَ (99) أَوَکُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْدًا نَبَذَهُ فَرِیقٌ مِنْهُمْ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ (100)  

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

و قطعاً موسى براى شما معجزات آشکارى آورد، سپس آن گوساله را در غیاب وى [به خدایى‌] گرفتید، و ستمکار شدید (92) و آنگاه که از شما پیمان محکم گرفتیم، و [کوه‌] طور را بر فراز شما برافراشتیم، [و گفتیم:] «آنچه را به شما داده‌ ایم به جد و جهد بگیرید، و [به دستورهاى آن‌] گوش فرا دهید.» گفتند: «شنیدیم و نافرمانى کردیم.» و بر اثر کفرشان، [مِهر] گوساله در دلشان سرشته شد. بگو: «اگر مؤمنید [بدانید که‌] ایمانتان شما را به بد چیزى وامى ‌دارد» (93) بگو: «اگر در نزد خدا، سراى بازپسین یکسر به شما اختصاص دارد، نه دیگر مردم، پس اگر راست مى ‌گویید آرزوى مرگ کنید» (94) ولى به سبب کارهایى که از پیش کرده ‌اند، هرگز آن را آرزو نخواهند کرد. و خدا به [حال‌] ستمگران داناست (95) و آنان را مسلماً آزمندترین مردم به زندگى، و [حتى حریص‌تر] از کسانى که شرک مى ‌ورزند خواهى یافت. هر یک از ایشان آرزو دارد که کاش هزار سال عمر کند با آنکه اگر چنین عمرى هم به او داده شود، وى را از عذاب دور نتواند داشت. و خدا بر آنچه مى‌کنند بیناست (96) بگو: «کسى که دشمن جبرئیل است [در واقع دشمن خداست‌] چرا که او، به فرمان خدا، قرآن را بر قلبت نازل کرده است، در حالى که مؤید [کتاب هاى آسمانى‌] پیش از آن، و هدایت و بشارتى براى مؤمنان است» (97) هر که دشمن خدا، و فرشتگان و فرستادگان او، و جبرئیل و میکائیل است [بداند که‌] خدا یقیناً دشمن کافران است (98) و همانا بر تو آیاتى روشن فرو فرستادیم، و جز فاسقان [کسى‌] آنها را انکار نمى‌کند (99) و مگر نه این بود که [یهود] هر گاه پیمانى بستند، گروهى از ایشان آن را دور افکندند؟ بلکه [حقیقت این است که‌] بیشترشان ایمان نمى‌آورند (100)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, صهیونیسم
یکشنبه ٩ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:٥٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة البروج 

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

و السماء ذات البروج (1) و الیوم الموعود (2) و شاهد و مشهود (3) قتل أصحاب الأخدود (4) النار ذات الوقود (5) إذ هم علیها قعود (6) و هم على ما یفعلون بالمؤمنین شهود (7) و ما نقموا منهم إلا أن یؤمنوا بالله العزیز الحمید (8) الذی له ملک السماوات و الأرض و الله على کل شیء شهید (9)  إن الذین فتنوا المؤمنین و المؤمنات ثم لم یتوبوا فلهم عذاب جهنم و لهم عذاب الحریق (10) إن الذین آمنوا و عملوا الصالحات لهم جنات تجری من تحتها الأنهار ذلک الفوز الکبیر (11) إن بطش ربک لشدید (12) إنه هو یبدئ و یعید (13) و هو الغفور الودود (14) ذو العرش المجید (15) فعال لما یرید (16) هل أتاک حدیث الجنود (17) فرعون و ثمود (18) بل الذین کفروا فی تکذیب (19)  و الله من ورائهم محیط (20) بل هو قرآن مجید (21) فی لوح محفوظ (22)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به آسمان آکنده ز برج (1) و به روز موعود (2) و به گواه و مورد گواهى (3) مرگ بر آدم ‌سوزان خندق (4) همان آتش مایه‌دار [و انبوه] (5)آنگاه که آنان بالاى آن [خندق به تماشا] نشسته بودند (6) و خود بر آنچه بر [سر] مؤمنان مى‌آوردند، گواه بودند (7) و بر آنان عیبى نگرفته بودند جز اینکه به خداى ارجمند ستوده ایمان آورده بودند (8) همان [خدایى‌] که فرمانروایى آسمانها و زمین از آن اوست و خدا[ست که‌] بر هر چیزى گواه است (9) کسانى که مردان و زنان مؤمن را آزار کرده و بعد توبه نکرده ‌اند، ایشان راست عذاب جهنم، و ایشان راست عذاب سوزان (10) کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌ اند، براى آنان باغ هایى است که از زیر [درختان‌] آن جوی ها روان است؛ این است [همان‌] رستگارى بزرگ (11) آرى، عقاب پروردگارت سخت سنگین است (12) هم اوست که [آفرینش را] آغاز مى‌کند و بازمى ‌گرداند (13) و اوست آن آمرزنده دوستدار [مؤمنان] (14) صاحب ارجمند عرش (15) هر چه را بخواهد انجام مى ‌دهد (16) آیا حدیث [آن‌] سپاهیان (17) فرعون و ثمود بر تو آمد؟ (18) [نه،] بلکه آنان که کافر شده ‌اند در تکذیب ‌اند (19) با آنکه خدا از هر سو بر ایشان محیط است (20) آرى، آن قرآنى ارجمند است (21) که در لوحى محفوظ است (22)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
شنبه ۸ شهریور ۱۳٩۳ .:. ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الانسان (در رثای اهل بیت علیهم السلام)

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِینٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ یَکُنْ شَیْئًا مَذْکُورًا (1) إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِیهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِیعًا بَصِیرًا (2) إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا و  إِمَّا کَفُورًا (3) إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ سَلَاسِلًا و  أَغْلَالًا و  سَعِیرًا (4) إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِنْ کَأْسٍ کَانَ مِزَاجُهَا کَافُورًا (5) عَیْنًا یَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ یُفَجِّرُونَهَا تَفْجِیرًا (6)  یُوفُونَ بِالنَّذْرِ و  یَخَافُونَ یَوْمًا کَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیرًا (7) و  یُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا و  یَتِیمًا و  أَسِیرًا (8) إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنْکُمْ جَزَاءً و  لَا شُکُورًا (9) إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا یَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِیرًا (10) فَوَقَاهُمْ اللَّهُ شَرَّ ذَلِکَ الْیَوْمِ و  لَقَّاهُمْ نَضْرَةً و  سُرُورًا (11) و  جَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً و  حَرِیرًا (12) مُتَّکِئِینَ فِیهَا عَلَى الْأَرَائِکِ لَا یَرَوْنَ فِیهَا شَمْسًا و  لَا زَمْهَرِیرًا (13)  و  دَانِیَةً عَلَیْهِمْ ظِلَالُهَا و  ذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِیلًا (14) و  یُطَافُ عَلَیْهِمْ بِآنِیَةٍ مِنْ فِضَّةٍ و  أَکْوَابٍ کَانَتْ قَوَارِیرَ (15) قَوَارِیرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِیرًا (16) و  یُسْقَوْنَ فِیهَا کَأْسًا کَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِیلًا (17) عَیْنًا فِیهَا تُسَمَّى سَلْسَبِیلًا (18) و  یَطُوفُ عَلَیْهِمْ و  لْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَیْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنثُورًا (19) و  إِذَا رَأَیْتَ ثَمَّ رَأَیْتَ نَعِیمًا و  مُلْکًا کَبِیرًا (20)  عَالِیَهُمْ ثِیَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ و  إِسْتَبْرَقٌ و  حُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ و  سَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا (21) إِنَّ هَذَا کَانَ لَکُمْ جَزَاءً و  کَانَ سَعْیُکُمْ مَشْکُورًا (22) إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ تَنْزِیلًا (23) فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ و  لَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِمًا أَوْ کَفُورًا (24) و  اذْکُرْ اسْمَ رَبِّکَ بُکْرَةً و  أَصِیلًا (25) و  مِنْ اللَّیْلِ فَاسْجُدْ لَهُ و  سَبِّحْهُ لَیْلًا طَوِیلًا (26) إِنَّ هَؤُلَاءِ یُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ و  یَذَرُونَ و  رَاءَهُمْ یَوْمًا ثَقِیلًا (27)  نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ و  شَدَدْنَا أَسْرَهُمْ و  إِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِیلًا (28) إِنَّ هَذِهِ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا (29) و  مَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَلِیمًا حَکِیمًا (30)  یُدْخِلُ مَنْ یَشَاءُ فِی رَحْمَتِهِ و  الظَّالِمِینَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِیمًا (31)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

آیا زمانى طولانى بر انسان گذشت که چیز قابل ذکرى نبود؟! (1) ما انسان را از نطفه مختلطى آفریدیم، و او را مى ‌آزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم (2) ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس (3) ما براى کافران، زنجیرها و غُل ها و شعله‌ هاى سوزان آتش آماده کرده ‌ایم (4) به یقین ابرار (و نیکان) از جامى مى ‌نوشند که با عطر خوشى آمیخته است (5) چشمه‌ اى که بندگان خدا از آن مى ‌نوشند و [به دلخواه خویش‌] جاریش مى ‌کنند (6) ]همان بندگانى که‌] به نذر خود وفا مى‌ کردند، و از روزى که گزند آن فراگیرنده است مى‌ ترسیدند (7) و به [پاس‌] دوستى [خدا]، بینوا و یتیم و اسیر را خوراک مى‌دادند (8) «ما براى خشنودى خداست که به شما مى‌ خورانیم و پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهیم (9) ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت، هراسناکیم» (10) پس خدا [هم‌] آنان را از آسیب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت (11) و به [پاس‌] آنکه صبر کردند، بهشت و پرنیان پاداششان داد (12) در آن [بهشت‌] بر تختها[ى خویش‌] تکیه زنند. در آنجا نه آفتابى بینند و نه سرمایى (13) و سایه ‌ها[ى درختان‌] به آنان نزدیک است، و میوه ‌هایش [براى چیدن‌] رام (14) و ظروف سیمین و جام هاى بلورین، پیرامون آنان گردانده مى ‌شود (15) جام هایى از سیم که درست به اندازه [و با کمال ظرافت‌] آنها را از کار در آورده ‌اند (16) و در آنجا از جامى که آمیزه زنجبیل دارد به آنان مى ‌نوشانند (17) از چشمه ‌اى در آنجا که «سلسبیل» نامیده مى ‌شود (18) و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مى ‌گردند. چون آنها را ببینى، گویى که مرواریدهایى پراکنده ‌اند (19) و چون بدانجا نگرى [سرزمینى از] نعمت و کشورى پهناور مى ‌بینى (20) ]بهشتیان را] جامه ‌هاى ابریشمى سبز و دیباى ستبر در بر است و پیرایه آنان دستبندهاى سیمین است و پروردگارشان باده ‌اى پاک به آنان مى‌ نوشاند (21) این [پاداش‌] براى شماست و کوشش شما مقبول افتاده است (22) در حقیقت، ما قرآن را بر تو به تدریج فرو فرستادیم (23) پس در برابر فرمان پروردگارت شکیبایى کن، و از آنان گناهکار یا ناسپاسگزار را فرمان مبر (24) و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان یاد کن (25) و بخشى از شب را در برابر او سجده کن و شب‌[هاى‌] دراز، او را به پاکى بستاى (26) اینان دنیاى زودگذر را دوست دارند، و روزى گرانبار را [به غفلت‌] پشت سر مى‌ افکنند (27) ماییم که آنان را آفریده و پیوند مفاصل آنها را استوار کرده ‌ایم، و چون بخواهیم، [آنان را] به نظایرشان تبدیل مى ‌کنیم (28) این [آیات،] پندنامه ‌اى است. تا هر که خواهد، راهى به سوى پروردگار خود پیش گیرد (29) و تا خدا نخواهد، [شما] نخواهید خواست؛ قطعاً خدا داناى حکیم است (30) هر که را خواهد، به رحمت خویش در مى ‌آورد، و براى ظالمان عذابى پردرد آماده کرده است (31)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن, اهل بیت
دوشنبه ۳ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:٥٠ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

سورة الأعلى

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى (1) الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى (2) وَ الَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى (3) وَ الَّذِی أَخْرَجَ الْمَرْعَى (4) فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى (5) سَنُقْرِئُکَ فَلَا تَنسَى (6) إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مَا یَخْفَى (7) وَ نُیَسِّرُکَ لِلْیُسْرَى (8) فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتْ الذِّکْرَى (9) سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى (10)  وَ یَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى (11) الَّذِی یَصْلَى النَّارَ الْکُبْرَى (12)  ثُمَّ لَا یَمُوتُ فِیهَا وَ لَا یَحْیَا (13) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّى (14) وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى (15) بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا (16) وَ الْآخِرَةُ خَیْرٌ وَأَبْقَى (17) إِنَّ هَذَا لَفِی الصُّحُفِ الْأُولَى (18) صُحُفِ إِبْرَاهِیمَ وَ مُوسَى (19)

صَدَقَ اللهُ العَلیُّ العَظیم

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

نام پروردگار والاى خود را به پاکى بستاى (1) همان که آفرید و هماهنگى بخشید (2) و آنکه اندازه‌گیرى کرد و راه نمود (3) و آنکه چمنزار را برآورد (4) و پس [از چندى‌] آن را خاشاکى تیره‌گون گردانید (5) ما بزودى [آیات خود را به وسیله سروش غیبى‌] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنى (6) جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است مى‌داند (7) و براى تو آسانترین [راه‌] را فراهم مى‌گردانیم (8) پس پند ده، اگر پند سود بخشد (9) آن کس که ترسد، بزودى عبرت گیرد (10) و نگون‌بخت، خود را از آن دور مى‌دارد (11) همان کس که در آتشى بزرگ در آید (12) آنگاه نه در آن مى‌میرد و نه زندگانى مى‌یابد (13) رستگار آن کس که خود را پاک گردانید (14) و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد (15) لیکن [شما] زندگى دنیا را بر مى‌گزینید (16) با آنکه [جهان‌] آخرت نیکوتر و پایدارتر است (17) قطعاً در صحیفه‌ هاى گذشته این [معنى‌] هست (18) صحیفه‌هاى ابراهیم و موسى (19)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: قرآن
یکشنبه ٢ شهریور ۱۳٩۳ .:. ٩:۳٥ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

بانوى دانش پژوهى به نام «امّ هانى» مى گوید: بامدادى بر حضرت باقر ـ علیه السلام ـ وارد شدم و گفتم:

«یا سیدی! آیة فی کتاب اللّه عزّ وجلّ عرضت بقلبى فاقلقتنی واسهرتنی قال: فاسألی یا أُمّ هانی قالت: قلت قول اللّه عزّ وجلّ: (فلا أقسم بالخنّس الجوار الکنّس) قال: نِعْمَ المسألة سألتینی یا أُمّ هانی! هذا مولود فی آخر الزمان، هو المهدی من هذه العترة تکون له حیرة وغیبة یضلّ فیها أقوام ویهتدی فیها أقوام، فیاطوبى لکِ ان أدرکتیه ویاطوبى لمن أدرکه».

سرورم! آیه اى از قرآن شریف ذهن و فکرم را بخود مشغول داشته و خوابم را ربوده است.

فرمود: کدام آیه؟ ام هانى، بپرس!

گفتم: این آیه ى شریفه (فلا أُقسم بالخنس الجوار الکنّس).

فرمود: خوب مسأله اى پرسیدى اى ام هانى این مولودى است در آخر الزمان او مهدى عترت پیغمبر است براى او غیبت و حیرتى است که گروهى در آن گمراه مى گردند و گروههایى راه حق و هدایت را مى یابند. خوشا بحالت اگر او و زمان او را درک کنى . . . و خوشا بحال آنانکه او را درک کنند.

کمال الدین: صفحه 303


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: امام باقر(ع), کمال الدین, غیبت, قرآن
سه‌شنبه ۳۱ تیر ۱۳٩۳ .:. ۸:٥٥ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

بازگشت به زندگى جدید از نظر قرآن

عموم فِرَق اسلامى در این عقیده متّفقند که روح پس از پایان این زندگى، به بدن دیگرى در این جهان بازنمى گردد، و دانشمندان شیعه و سنّى با صراحت تمام، عقیده تناسخ را که یکى از خرافات ادیان باستانى هند است، محکوم ساخته اند.


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: مقاله, تناسخ, زندگی, قرآن

ÇÏÇãå ãØáÈ
پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢ .:. ٩:٠٥ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

«آیه «أمّن یجیب المظطرّ اذا دعاه و یکشف السّوء و یجعلکم خلفاء الأرض» در باره قائم از آل محمد(صلى الله علیه وآله وسلم) نازل شده است. به خدا سوگند، او همان مضطرّ درمانده اى است که چون در مقام ابراهیم دو رکعت نماز گزارد و فرج خویش از خدا بخواهد، خداوند دعایش را اجابت کند و بدیها را برطرف سازد و او را در زمین خلیفه قرار دهد.»


ãæÖæÚ ãÑÊÈØ: ()

ÈэÓȝåÇ: حدیث, امام صادق(ع), امام زمان(عج), قرآن
یکشنبه ٢٠ بهمن ۱۳٩٢ .:. ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ .:. محب ولایت

میرزا عبد الغفّار تویسرکانى(ره)

(متوفی 1319 ه.ق)

ولادت و تحصیلات‏

وى در تویسرکان در خانواده ‏اى روحانى از خاندان سادات شیخ الإسلامى تویسرکان دیده به ‏جهان گشود و پس از تحصیلات مقدّماتى به حوزة علمیة همدان رفت و از محضر عالم بزرگوار آقا ‏محمد تقى فرزند عالم کامل نبیل، آقا میرزا عبد الحسین، فرزند وحید بهبهانى که اعلم و اکمل ‏آن حوزه بود، استفاده بسیار کرد و پس از چندى که به تدریس و تألیف اشتغال داشت، به ‏اصفهان عزیمت کرد.

عالم جلیل، جامع علوم معقول و منقول، آقا میرزا عبد الغفّار تویسرکانى، فرزند عالم فاضل، ‏آقا سید محمد حسین، از مشاهیر علماى اصفهان در اواخر سده سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم ‏هجرى است.

 

اساتید

1-   آقا میر سید حسن مدرس مطلق (م 1273).

2-   حاج ملا حسین على تویسرکانى (م 1286) مؤلّف ‏کتاب کشف الأسرار فی شرح شرائع الإسلام.

3-   حاج سید محمد شهشهانى مؤلف حاشیه بر ریاض و ‏قوانین (م 1289) بهره کامل یافت.

4-   در دانش معقول از حکیم متألّه میرزا حسن نورى فرزند ‏حکیم بزرگوار ملا على نورى.

5-   حکیم عارف کامل آقا میرزا رضا ‏قمشه‏اى استفاده برده و به تدریس فقه و اصول و اسفار اشتغال داشته و پس از درگذشت ‏حاج محمد جعفر آباده ‏اى، در مسجدى واقع در محله نیم‏آورد اصفهان که ایشان اقامه جماعت ‏مى‏کرد به اقامه جماعت پرداخت. نامبرده از اخصّ‏ِ اصحاب و تلامذه مرحوم حاجى تویسرکانى بوده و از ایشان و عالم جلیل آقا ‏سید محمد باقر خوانسارى مؤلّف کتاب روضات الجنّات اجازه روایت و اجتهاد گرفته است. و ‏چنانکه صاحب روضات در خاتمه آن فرموده، با مؤلف کمال معاضدت و همکارى را داشته است.

 

تألیفات‏

از مؤلَّفات ایشان است:

1-   تعلیقات و حواشى بر شرائع الإسلام‏

2-   تعلیقات بر مدارک الأحکام‏

3-   حواشى و تعلیقات بر اسفار

4-   جراب (کشکول)

5-   جواهر المعارف‏

6-   رسالة فی الغناء

7-   تقریرات درس استاد در فقه و اصول‏

8-   روح الإیمان‏