☫ عَلِیٌّ وَلِیُّ الله ☫

وِلایَةَ عَلِیِ ابنِ اَبیطالِب حِصنی فََمَن دَخَلَ حِصنی اَمِنَ مِن عَذابی

سورة البلد

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

لا أقسم بهذا البلد (1) و أنت حل بهذا البلد (2)  و والد وما ولد (3) لقد خلقنا الإنسان فی کبد (4) أیحسب أن لن یقدر علیه أحد (5) یقول أهلکت مالا لبدا (6) أیحسب أن لم یره أحد (7) ألم نجعل له عینین (8) و لسانا و شفتین (9) و هدیناه النجدین (10) فلا اقتحم العقبة (11) و ما أدراک ما العقبة (12) فک رقبة (13) أو إطعام فی یوم ذی مسغبة (14) یتیما ذا مقربة (15) أو مسکینا ذا متربة (16) ثم کان من الذین آمنوا و تواصوا بالصبر و تواصوا بالمرحمة (17) أولئک أصحاب المیمنة (18) و الذین کفروا بآیاتنا هم أصحاب المشأمة (19) علیهم نار مؤصدة (20)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به این شهر [مکه‌] (1) و حال آنکه تو در این شهر جاى دارى (2) سوگند به پدرى [چنان‌] و آن کسى را که به وجود آورد (3) براستى که انسان را در رنج آفریده ‌ایم (4) آیا پندارد که هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت؟ (5) گوید: «مال فراوانى تباه کردم» (6) آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟ (7) آیا دو چشمش نداده‌ ایم؟ (8) و زبانى و دو لب (9) و هر دو راه [خیر و شر] را بدو نمودیم (10) و[لى‌] نخواست از گردنه [عاقبت‌ نگرى‌] بالا رود (11) و تو چه دانى که آن گردنه [سخت‌] چیست؟ (12) بنده ‌اى را آزادکردن (13) یا در روز گرسنگى، طعام‌دادن (14) به یتیمى خویشاوند (15) یا بینوایى خاک‌ نشین (16) علاوه بر این از زمره کسانى باشد که گرویده و یکدیگر را به شکیبایى و مهربانى سفارش کرده‌اند (17) اینانند خجستگان (18) و کسانى که به انکار نشانه ‌هاى ما پرداخته‌ اند، آنانند ناخجستگان شوم (19) بر آنان آتشى سرپوشیده احاطه دارد (20)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۱ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ٩:۳٦ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

سیمای امام علی علیه السلام در شعر شاعران

فردوسی

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی در دیباچه شاهنامه، به ذکر مراتب اخلاص خود به پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و امیر مؤمنان علی علیه السلام می پردازد و می گوید:

ستاینده خاک پای نبی

منم بنده اهل بیت نبی

 

برانگیخته موج از او تندباد

حکیم این جهان را چو دریا نهاد

 

همه بادبان ها برافروخته

چو هفتاد کشتی بر او ساخته

 

بیاراسته همچو چشم خروس

یکی پهن کشتی بسان عروس

 

همان اهل بیت نبی و ولی

محمد بدو اندرون با علی

 

به نزد نبی و علی گیر جای

اگر چشم داری به دیگر سرای

 

چنین است و این دین و راه من است

گرت زین بد آید، گناه من است

استاد طوس، افزون بر آن، در شاهنامه، پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و یارانش را می ستاید، ولی از میان یاران، تنها نام علی علیه السلام را ذکر می کند. او در آغاز سلطنت شاپور و پایان فرمانروایی اردشیر می گوید:

شناسنده آشکار و نهان

جز او را مخوان کردگار جهان

 

به یارانش بر هر یکی برفزود

از او بر روان محمد درود

 

که خوانند او را علیّ ولی

سر انجمن بد ز یاران علی

 

سخن هایشان بر گذشت از زمان

همه پاک بودند و پرهیزگار

نوشته شده در دوشنبه ۱٠ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

سورة البقرة (الآیات من 92 الى 100) در ذم صهیونیست ها

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیِم

وَ لَقَدْ جَاءَکُمْ مُوسَى بِالْبَیِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمْ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ و أَنْتُمْ ظَالِمُونَ (92) و إِذْ أَخَذْنَا مِیثَاقَکُمْ و رَفَعْنَا فَوْقَکُمْ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَیْنَاکُمْ بِقُوَّةٍ و اسْمَعُوا قَالُوا سَمِعْنَا و عَصَیْنَا و أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمْ الْعِجْلَ بِکُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَمَا یَأْمُرُکُمْ بِهِ إِیمَانُکُمْ إِنْ کُنتُمْ مُؤْمِنِینَ (93) قُلْ إِنْ کَانَتْ لَکُمْ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خَالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوْا الْمَوْتَ إِنْ کُنتُمْ صَادِقِینَ (94)  و لَنْ یَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ و اللَّهُ عَلِیمٌ بِالظَّالِمِینَ (95) و لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَیَاةٍ و مِنْ الَّذِینَ أَشْرَکُوا یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ و مَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنْ الْعَذَابِ أَنْ یُعَمَّرَ و اللَّهُ بَصِیرٌ بِمَا یَعْمَلُونَ (96) قُلْ مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِیلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِمَا بَیْنَ یَدَیْهِ و هُدًى و بُشْرَى لِلْمُؤْمِنِینَ (97)  مَنْ کَانَ عَدُوًّا لِلَّهِ و مَلَائِکَتِهِ و رُسُلِهِ و جِبْرِیلَ و مِیکَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکَافِرِینَ (98) و لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَیْکَ آیَاتٍ بَیِّنَاتٍ و مَا یَکْفُرُ بِهَا إِلَّا الْفَاسِقُونَ (99) أَوَکُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْدًا نَبَذَهُ فَرِیقٌ مِنْهُمْ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ (100)  

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

و قطعاً موسى براى شما معجزات آشکارى آورد، سپس آن گوساله را در غیاب وى [به خدایى‌] گرفتید، و ستمکار شدید (92) و آنگاه که از شما پیمان محکم گرفتیم، و [کوه‌] طور را بر فراز شما برافراشتیم، [و گفتیم:] «آنچه را به شما داده‌ ایم به جد و جهد بگیرید، و [به دستورهاى آن‌] گوش فرا دهید.» گفتند: «شنیدیم و نافرمانى کردیم.» و بر اثر کفرشان، [مِهر] گوساله در دلشان سرشته شد. بگو: «اگر مؤمنید [بدانید که‌] ایمانتان شما را به بد چیزى وامى ‌دارد» (93) بگو: «اگر در نزد خدا، سراى بازپسین یکسر به شما اختصاص دارد، نه دیگر مردم، پس اگر راست مى ‌گویید آرزوى مرگ کنید» (94) ولى به سبب کارهایى که از پیش کرده ‌اند، هرگز آن را آرزو نخواهند کرد. و خدا به [حال‌] ستمگران داناست (95) و آنان را مسلماً آزمندترین مردم به زندگى، و [حتى حریص‌تر] از کسانى که شرک مى ‌ورزند خواهى یافت. هر یک از ایشان آرزو دارد که کاش هزار سال عمر کند با آنکه اگر چنین عمرى هم به او داده شود، وى را از عذاب دور نتواند داشت. و خدا بر آنچه مى‌کنند بیناست (96) بگو: «کسى که دشمن جبرئیل است [در واقع دشمن خداست‌] چرا که او، به فرمان خدا، قرآن را بر قلبت نازل کرده است، در حالى که مؤید [کتاب هاى آسمانى‌] پیش از آن، و هدایت و بشارتى براى مؤمنان است» (97) هر که دشمن خدا، و فرشتگان و فرستادگان او، و جبرئیل و میکائیل است [بداند که‌] خدا یقیناً دشمن کافران است (98) و همانا بر تو آیاتى روشن فرو فرستادیم، و جز فاسقان [کسى‌] آنها را انکار نمى‌کند (99) و مگر نه این بود که [یهود] هر گاه پیمانى بستند، گروهى از ایشان آن را دور افکندند؟ بلکه [حقیقت این است که‌] بیشترشان ایمان نمى‌آورند (100)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت

نوشته شده در یکشنبه ٩ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

سورة البروج 

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

و السماء ذات البروج (1) و الیوم الموعود (2) و شاهد و مشهود (3) قتل أصحاب الأخدود (4) النار ذات الوقود (5) إذ هم علیها قعود (6) و هم على ما یفعلون بالمؤمنین شهود (7) و ما نقموا منهم إلا أن یؤمنوا بالله العزیز الحمید (8) الذی له ملک السماوات و الأرض و الله على کل شیء شهید (9)  إن الذین فتنوا المؤمنین و المؤمنات ثم لم یتوبوا فلهم عذاب جهنم و لهم عذاب الحریق (10) إن الذین آمنوا و عملوا الصالحات لهم جنات تجری من تحتها الأنهار ذلک الفوز الکبیر (11) إن بطش ربک لشدید (12) إنه هو یبدئ و یعید (13) و هو الغفور الودود (14) ذو العرش المجید (15) فعال لما یرید (16) هل أتاک حدیث الجنود (17) فرعون و ثمود (18) بل الذین کفروا فی تکذیب (19)  و الله من ورائهم محیط (20) بل هو قرآن مجید (21) فی لوح محفوظ (22)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

سوگند به آسمان آکنده ز برج (1) و به روز موعود (2) و به گواه و مورد گواهى (3) مرگ بر آدم ‌سوزان خندق (4) همان آتش مایه‌دار [و انبوه] (5)آنگاه که آنان بالاى آن [خندق به تماشا] نشسته بودند (6) و خود بر آنچه بر [سر] مؤمنان مى‌آوردند، گواه بودند (7) و بر آنان عیبى نگرفته بودند جز اینکه به خداى ارجمند ستوده ایمان آورده بودند (8) همان [خدایى‌] که فرمانروایى آسمانها و زمین از آن اوست و خدا[ست که‌] بر هر چیزى گواه است (9) کسانى که مردان و زنان مؤمن را آزار کرده و بعد توبه نکرده ‌اند، ایشان راست عذاب جهنم، و ایشان راست عذاب سوزان (10) کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌ اند، براى آنان باغ هایى است که از زیر [درختان‌] آن جوی ها روان است؛ این است [همان‌] رستگارى بزرگ (11) آرى، عقاب پروردگارت سخت سنگین است (12) هم اوست که [آفرینش را] آغاز مى‌کند و بازمى ‌گرداند (13) و اوست آن آمرزنده دوستدار [مؤمنان] (14) صاحب ارجمند عرش (15) هر چه را بخواهد انجام مى ‌دهد (16) آیا حدیث [آن‌] سپاهیان (17) فرعون و ثمود بر تو آمد؟ (18) [نه،] بلکه آنان که کافر شده ‌اند در تکذیب ‌اند (19) با آنکه خدا از هر سو بر ایشان محیط است (20) آرى، آن قرآنى ارجمند است (21) که در لوحى محفوظ است (22)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت

نوشته شده در شنبه ۸ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

 
 

اول ذیقعده سالروز ولادت حضرت معصومه (س) است، بانوی بزرگواری که عصمت مادرش حضرت زهرا (س) در او تجلی یافت، وی بانویی بهشتی، غرق در عبادت و نیایش، پیراسته از زشتیها و شبنم معطر آفرینش است.

 

 


::ادامه مطلب::
نوشته شده در چهارشنبه ٥ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

سورة الانسان (در رثای اهل بیت علیهم السلام)

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِینٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ یَکُنْ شَیْئًا مَذْکُورًا (1) إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِیهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِیعًا بَصِیرًا (2) إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا و  إِمَّا کَفُورًا (3) إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ سَلَاسِلًا و  أَغْلَالًا و  سَعِیرًا (4) إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِنْ کَأْسٍ کَانَ مِزَاجُهَا کَافُورًا (5) عَیْنًا یَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ یُفَجِّرُونَهَا تَفْجِیرًا (6)  یُوفُونَ بِالنَّذْرِ و  یَخَافُونَ یَوْمًا کَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیرًا (7) و  یُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا و  یَتِیمًا و  أَسِیرًا (8) إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنْکُمْ جَزَاءً و  لَا شُکُورًا (9) إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا یَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِیرًا (10) فَوَقَاهُمْ اللَّهُ شَرَّ ذَلِکَ الْیَوْمِ و  لَقَّاهُمْ نَضْرَةً و  سُرُورًا (11) و  جَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً و  حَرِیرًا (12) مُتَّکِئِینَ فِیهَا عَلَى الْأَرَائِکِ لَا یَرَوْنَ فِیهَا شَمْسًا و  لَا زَمْهَرِیرًا (13)  و  دَانِیَةً عَلَیْهِمْ ظِلَالُهَا و  ذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِیلًا (14) و  یُطَافُ عَلَیْهِمْ بِآنِیَةٍ مِنْ فِضَّةٍ و  أَکْوَابٍ کَانَتْ قَوَارِیرَ (15) قَوَارِیرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِیرًا (16) و  یُسْقَوْنَ فِیهَا کَأْسًا کَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِیلًا (17) عَیْنًا فِیهَا تُسَمَّى سَلْسَبِیلًا (18) و  یَطُوفُ عَلَیْهِمْ و  لْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَیْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنثُورًا (19) و  إِذَا رَأَیْتَ ثَمَّ رَأَیْتَ نَعِیمًا و  مُلْکًا کَبِیرًا (20)  عَالِیَهُمْ ثِیَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ و  إِسْتَبْرَقٌ و  حُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ و  سَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا (21) إِنَّ هَذَا کَانَ لَکُمْ جَزَاءً و  کَانَ سَعْیُکُمْ مَشْکُورًا (22) إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ تَنْزِیلًا (23) فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ و  لَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِمًا أَوْ کَفُورًا (24) و  اذْکُرْ اسْمَ رَبِّکَ بُکْرَةً و  أَصِیلًا (25) و  مِنْ اللَّیْلِ فَاسْجُدْ لَهُ و  سَبِّحْهُ لَیْلًا طَوِیلًا (26) إِنَّ هَؤُلَاءِ یُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ و  یَذَرُونَ و  رَاءَهُمْ یَوْمًا ثَقِیلًا (27)  نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ و  شَدَدْنَا أَسْرَهُمْ و  إِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِیلًا (28) إِنَّ هَذِهِ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا (29) و  مَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَلِیمًا حَکِیمًا (30)  یُدْخِلُ مَنْ یَشَاءُ فِی رَحْمَتِهِ و  الظَّالِمِینَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِیمًا (31)

صَدَقَ اللهُ العَلِیُّ العَظِیم

 

به نام خداوند بخشایشگر مهربان

آیا زمانى طولانى بر انسان گذشت که چیز قابل ذکرى نبود؟! (1) ما انسان را از نطفه مختلطى آفریدیم، و او را مى ‌آزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم (2) ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس (3) ما براى کافران، زنجیرها و غُل ها و شعله‌ هاى سوزان آتش آماده کرده ‌ایم (4) به یقین ابرار (و نیکان) از جامى مى ‌نوشند که با عطر خوشى آمیخته است (5) چشمه‌ اى که بندگان خدا از آن مى ‌نوشند و [به دلخواه خویش‌] جاریش مى ‌کنند (6) ]همان بندگانى که‌] به نذر خود وفا مى‌ کردند، و از روزى که گزند آن فراگیرنده است مى‌ ترسیدند (7) و به [پاس‌] دوستى [خدا]، بینوا و یتیم و اسیر را خوراک مى‌دادند (8) «ما براى خشنودى خداست که به شما مى‌ خورانیم و پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهیم (9) ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت، هراسناکیم» (10) پس خدا [هم‌] آنان را از آسیب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت (11) و به [پاس‌] آنکه صبر کردند، بهشت و پرنیان پاداششان داد (12) در آن [بهشت‌] بر تختها[ى خویش‌] تکیه زنند. در آنجا نه آفتابى بینند و نه سرمایى (13) و سایه ‌ها[ى درختان‌] به آنان نزدیک است، و میوه ‌هایش [براى چیدن‌] رام (14) و ظروف سیمین و جام هاى بلورین، پیرامون آنان گردانده مى ‌شود (15) جام هایى از سیم که درست به اندازه [و با کمال ظرافت‌] آنها را از کار در آورده ‌اند (16) و در آنجا از جامى که آمیزه زنجبیل دارد به آنان مى ‌نوشانند (17) از چشمه ‌اى در آنجا که «سلسبیل» نامیده مى ‌شود (18) و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مى ‌گردند. چون آنها را ببینى، گویى که مرواریدهایى پراکنده ‌اند (19) و چون بدانجا نگرى [سرزمینى از] نعمت و کشورى پهناور مى ‌بینى (20) ]بهشتیان را] جامه ‌هاى ابریشمى سبز و دیباى ستبر در بر است و پیرایه آنان دستبندهاى سیمین است و پروردگارشان باده ‌اى پاک به آنان مى‌ نوشاند (21) این [پاداش‌] براى شماست و کوشش شما مقبول افتاده است (22) در حقیقت، ما قرآن را بر تو به تدریج فرو فرستادیم (23) پس در برابر فرمان پروردگارت شکیبایى کن، و از آنان گناهکار یا ناسپاسگزار را فرمان مبر (24) و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان یاد کن (25) و بخشى از شب را در برابر او سجده کن و شب‌[هاى‌] دراز، او را به پاکى بستاى (26) اینان دنیاى زودگذر را دوست دارند، و روزى گرانبار را [به غفلت‌] پشت سر مى‌ افکنند (27) ماییم که آنان را آفریده و پیوند مفاصل آنها را استوار کرده ‌ایم، و چون بخواهیم، [آنان را] به نظایرشان تبدیل مى ‌کنیم (28) این [آیات،] پندنامه ‌اى است. تا هر که خواهد، راهى به سوى پروردگار خود پیش گیرد (29) و تا خدا نخواهد، [شما] نخواهید خواست؛ قطعاً خدا داناى حکیم است (30) هر که را خواهد، به رحمت خویش در مى ‌آورد، و براى ظالمان عذابى پردرد آماده کرده است (31)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و با عظمت

نوشته شده در دوشنبه ۳ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

سورة الأعلى

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى (1) الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى (2) وَ الَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى (3) وَ الَّذِی أَخْرَجَ الْمَرْعَى (4) فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى (5) سَنُقْرِئُکَ فَلَا تَنسَى (6) إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مَا یَخْفَى (7) وَ نُیَسِّرُکَ لِلْیُسْرَى (8) فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتْ الذِّکْرَى (9) سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى (10)  وَ یَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى (11) الَّذِی یَصْلَى النَّارَ الْکُبْرَى (12)  ثُمَّ لَا یَمُوتُ فِیهَا وَ لَا یَحْیَا (13) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّى (14) وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى (15) بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا (16) وَ الْآخِرَةُ خَیْرٌ وَأَبْقَى (17) إِنَّ هَذَا لَفِی الصُّحُفِ الْأُولَى (18) صُحُفِ إِبْرَاهِیمَ وَ مُوسَى (19)

صَدَقَ اللهُ العَلیُّ العَظیم

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

نام پروردگار والاى خود را به پاکى بستاى (1) همان که آفرید و هماهنگى بخشید (2) و آنکه اندازه‌گیرى کرد و راه نمود (3) و آنکه چمنزار را برآورد (4) و پس [از چندى‌] آن را خاشاکى تیره‌گون گردانید (5) ما بزودى [آیات خود را به وسیله سروش غیبى‌] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنى (6) جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است مى‌داند (7) و براى تو آسانترین [راه‌] را فراهم مى‌گردانیم (8) پس پند ده، اگر پند سود بخشد (9) آن کس که ترسد، بزودى عبرت گیرد (10) و نگون‌بخت، خود را از آن دور مى‌دارد (11) همان کس که در آتشى بزرگ در آید (12) آنگاه نه در آن مى‌میرد و نه زندگانى مى‌یابد (13) رستگار آن کس که خود را پاک گردانید (14) و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد (15) لیکن [شما] زندگى دنیا را بر مى‌گزینید (16) با آنکه [جهان‌] آخرت نیکوتر و پایدارتر است (17) قطعاً در صحیفه‌ هاى گذشته این [معنى‌] هست (18) صحیفه‌هاى ابراهیم و موسى (19)

راست گفت خداوند بلندمرتبه و با عظمت

نوشته شده در یکشنبه ٢ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ٩:۳٥ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

ساعتی بیش به شروع حمله نمانده است و اینجا آیینه تجلی همه تاریخ است. چه می جویی؟ عشق؟ همین جاست. چه می جویی؟ انسان؟ این جاست. همه تاریخ اینجا حاضر است. بدر و حنین و عاشورا اینجاست و شاید آن یار، او هم اینجا باشد. این شاید که گفتم از دل شکاک من است که برآمد، اهل یقین پیامی دیگر دارند. بشنو.

سید شهیدان قلم  مرتضی آوینی

نوشته شده در شنبه ۱ شهریور ۱۳٩۳| ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

 

شهادت رئیس مذهب تشیع و شیخ الائمه حضرت امام جعفر صادق(ع) را به حضرت بقیه الله حجت ابن الحسن(عج) وهمه شیعیان جهان تسلیت می گوییم.

 

یا اَبا عَبْدِ اللّهِ یا جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ اَیُّهَا الصّادِقُ یَا بْنَ رَسُولِ اللّهِ یا حُجَّةَ اللّهِ عَلى خَلْقِهِ یا سَیِّدَنا وَمَوْلینا اِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِکَ اِلَى اللّهِ وَقَدَّمْناکَ بَیْنَ یَدَىْ حاجاتِنا یا وَجیهاً عِنْدَ اللّهِ اِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّهِ ...

اى اباعبدالله اى جعفر بن محمد اى (امام) صادق اى فرزند رسول خدا اى حجت خدا بر خلق  اى آقاى ما و سرور ما ما رو آوردیم و شفیع گرفتیم و توسل جستیم بوسیله تو به درگاه خدا و تو را پیش روى حاجتهاى خویش قرار دادیم اى آبرومند پیش خدا ...

 

 


::ادامه مطلب::
نوشته شده در پنجشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

زندگینامه امام ششم امام جعفر صادق علیه السلام

نام: جعفر (به معنى نهر جارى پرفایده)

کنیه: ابو عبداللّه

لقب: صادق

نام پدر: حضرت محمد بن على(ع)

نام مادر: معروف به ام فروه، دختر قاسم بن محمد بن ابى بکر

تاریخ ولادت: یکشنبه 17 ربیع الاول، سال 83 هجرى

مکان ولادت: مدینه

مدت عمر: 65 سال

علت شهادت: مسمومیت

قاتل: منصور دوانیقى (خلیفه عباسى)

زمان شهادت: یکشنبه 25 شوال، سال 148 هجرى

مدفن مطهر: قبرستان بقیع (مدینه)


::ادامه مطلب::
نوشته شده در چهارشنبه ٢٩ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

زندگینامه امام جعفرصادق علیه السلام

ولادت امام و نامگذاری

امام جعفر صادق، امام ششم شیعیان، در هفدهم ربیع الاول سال 83 هجری قمری در مدینه متولد گردید. کنیه ایشان ابو عبدالله و لقبشان صادق می باشد. پدر ارجمندشان امام باقر و مادرش ام فروة است. رسول خدا سالها قبل ولادت آن حضرت را خبر داده و فرموده بود نام او را صادق بگذارید، زیرا از فرزندان او کسی است که همنام اوست، اما دروغ می گوید «جعفر کذّاب».

http://alivaliyollah.persiangig.com/image/Divider/Divider030.gif

http://alivaliyollah.persiangig.com/image/Edame/Edame006.gif


::ادامه مطلب::
نوشته شده در سه‌شنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

بخشی از زندگى نامه مرحوم آیت الله‏حق شناس از زبان خودشان

دوران کودکى‏

پدر در شش سالگى و مادر هم در شانزده سالگى از دنیا رفتند. و اما یک خاطره از دوران کودکى این است که در مدرسه‏ ى ابتدایى خط بنده خیلى خوب نبود و خط را کج مى‏نوشتم، ناظم بى ‏رحم با چوب آلبالو ده تا زد روى کف دست من. کف دستم تاول زد و ورم کرد. وقتى به خانه رفتم به مادرم گفتم: مادر ببین دستم مثل نان تافتون شده! مادرم گفت: به‏به! اگر ناظم محرم من بود، دست او را مى ‏بوسیدم. باید آنقدر از این چوب‏ها بخورى، تا آدم بشوى. مادر ما اینطور بود. آدمیت ما مرهون زحمات ایشان است. پدر که در همان دوران کودکى فوت شد، ما در دامن محبت مادر تربیت شدیم. در مقابل مادر بنده خیلى مؤدب بودم.

 


::ادامه مطلب::
نوشته شده در دوشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

زندگی نامه امام صادق(علیه السلام)

السلام علیک یا صادق آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم)


::ادامه مطلب::
نوشته شده در یکشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |

زندگی امام صادق علیه السلام

تولد، وفات، طول عمر و مدفن آن حضرت

امام جعفر صادق(ع) در پگاه روز جمعه یا دوشنبه هفدهم ربیع الاول و یا غره رجب سال 80 هجرى، معروف به سال قحطى، در مدینه دیده به جهان گشود. اما بنا به گفته شیخ مفید و کلینى و شهید، ولادت آن حضرت در سال 83 هجرى اتفاق افتاده است. لکن ابن طلحه روایت نخست را صحیح‏تر مى ‏داند و ابن خشاب نیز در این باره گوید: چنان که ذراع براى ما نقل کرده، روایت نخست، سال 80 هجرى، صحیح است.

وفات آن امام(ع) در دوشنبه روزى از ماه شوال و بنا به نوشته مؤلف جنات الخلود در 25 شوال و به روایتى نیمه ماه رجب سال 148 هجرى روى داده است. با این حساب مى ‏توان عمر آن حضرت را 68 یا 65 سال گفت که از این مقدار 12 سال و چند روزى و یا 15 سال با جدش امام زین العابدین(ع) معاصر بوده و 19 سال با پدرش و 34 سال پس از پدرش زیسته است که همین مدت، دوران خلافت و امامت آن حضرت به شمار مى‏ آید و نیز بقیه مدتى است که سلطنت هشام بن عبد الملک، و خلافت ولید بن یزید بن عبد الملک و یزید بن ولید عبد الملک، ملقب به ناقص، ابراهیم بن ولید و مروان بن محمد ادامه داشته است. وفات امام صادق(ع) پس از گذشت ده سال از خلافت منصور عباسى روى داد و پس از مرگ در آرامگاه بقیع، در جوار پدرش امام باقر و جدش امام زین العابدین و عموى بزرگوارش امام حسن بن على علیهم السلام به خاک سپرده شد.


::ادامه مطلب::
نوشته شده در شنبه ٢٥ امرداد ۱۳٩۳| ساعت ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ| توسط محب ولایت| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

آپلود عکس - شبکه اجتماعي فيس نما - قالب وبلاگ